Αρχική>Αγώνες>MOUNTAIN>Virgin Forest Ultra Trail 2017 – Nature Trail Race!


Virgin Forest Ultra Trail 2017 – Nature Trail Race!

“Όταν λες πως θα κάνεις κάτι, τότε πρέπει να το κάνεις”. Όλα έτσι ξεκινούν κι όλα έτσι τελειώνουν, με μια υπόσχεση! Μια υπόσχεση που δίνεις σε γνωστούς, σε φίλους, στην οικογένειά σου ή στον ίδιο σου τον εαυτό. Μια υπόσχεση που μπορεί για τους περισσότερους να μην έχει κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά, το βάρος της για σένα είναι διαφορετικό γι’ αυτό και ξεκινάς να τη “χτίζεις” σιγά-σιγά, πρώτα στο μυαλό σου και έπειτα στην πραγματικότητα.

 Από την πρώτη στιγμή, λοιπόν, που βρέθηκα στην ορεινή Ροδόπη μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να δω το “Μέγα Ρέμα” μέρα. Να σταματήσω, επιτέλους, να το φαντάζομαι με μοναδικό στοιχείο τον ήχο των ορμητικών νερών και να καταφέρω να αποτυπώσω στο μυαλό μου την πραγματική του εικόνα. Άρχισα, επομένως, να “χτίζω” πάνω σ’ αυτήν τη σκέψη και να ψάχνω την κατάλληλη ευκαιρία, σύμφωνα με τα δεδομένα του νου μου, ώστε να πραγματοποιήσω την υπόσχεσή μου. Έτσι το μόνο που είχα να απαντήσω, πριν από ενάμιση χρόνο, περίπου, όταν μου πρότεινε ο Μιχάλης Παπαδόπουλος να συμμετάσχω στον 11ο Virgin Forest Ultra Trail, ήταν φυσικά “Ναι”. Ωστόσο, όταν μεσολαβεί χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 365 ημερών πολλά μπορεί να αλλάξουν και να χρειαστεί να βάλεις σε διαφορετική σειρά τις προτεραιότητές σου και να αναβάλεις για λίγο τις υποσχέσεις σου. Στην πραγματικότητα, η επιθυμία αυτή που είχα μπήκε σε δεύτερη μοίρα αφού το μυαλό μου γύριζε διαρκώς, από την αρχή του 2017, στη συμμετοχή μου στον U.T.M.B”. Το Ultra Trail Mont Blanc” ήρθε, έφυγε και μαζί μ’ αυτό πέρασε και ένα ζεστό καλοκαίρι προετοιμασίας που σίγουρα θα το αντάλλαζα με διακοπές... Κι ενώ σκεφτόμουν πως μπορώ, πλέον, να κλείσω την αγωνιστική χρονιά μου από τις αρχές του Σεπτέμβρη, το σώμα μου είχε διαφορετική άποψη! Σε σχετικά λίγο καιρό ένιωθα και πάλι έτοιμος να μπω σε μεγάλο αγώνα, παρότι υπήρχε πάντα ο φόβος της απερισκεψίας την οποία θα χρεωνόμουν υπερβολικά αργότερα. Παρόλα αυτά, εμπιστεύτηκα τη γενικότερη, θετική διάθεση που ένιωθα , πήρα την απόφαση, κι όπως ήταν επόμενο, ξαναθυμήθηκα τη σκέψη που έκανα να δω το “Μέγα Ρέμα” με το φως του ήλιου!

 

Παρασκευή απόγευμα και βρίσκομαι, ήδη, στο δρόμο για το Παρανέστι του νομού Δράμας. Οδεύω σε μία διοργάνωση που θα αγωνιστώ για πρώτη φορά και για την οποία έχουν ακουστεί πάρα πολλά σχόλια, θετικά και αρνητικά, σε αυτά τα έντεκα χρόνια ζωής της. Κακά τα ψέματα κι επειδή δε μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, την εύνοια μου, ως τώρα, είχε κερδίσει ο αντίστοιχος αγώνας που διεξάγεται στην περιοχή της ορεινής Ροδόπης τον ίδιο μήνα, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Φυσικά, προσπαθώ να κρίνω τα πάντα με γνώμονα την προσωπική μου εκτίμηση κι αυτό, κυρίως, με οδήγησε να συμμετάσχω στον Nature Trail Race” των 110 χιλιομέτρων. Αυτό και η επιθυμία να δω το “Μέγα Ρέμα” την ημέρα, το είπαμε!

 

Από νωρίς είχα πληροφορηθεί, από τη γραμματεία της διοργάνωσης, ότι είχα τη δυνατότητα διαμονής σε κοιτώνες, πλησίον του Παρανεστίου, χωρίς κάποια χρηματική επιβάρυνση στο αντίτιμο για τη συμμετοχή μου. Να αναφέρω, δε, πως πέραν της δωρεάν διαμονής, το κόστος των 55 ευρώ περιλάμβανε αναμνηστικό αδιάβροχο-αντιανεμικό της Mac in a Sac”, προαγωνιστικό  pasta party, ηλεκτρονική χρονομέτρηση (προσωπικά είναι κάτι στο οποίο δεν δίνω μεγάλη βαρύτητα) και την τροφοδοσία κατά τη διάρκεια του αγώνα, όπως είναι αυτονόητο. Το συνολικό πακέτο θεωρώ ότι είναι αρκετά οικονομικό, ειδικότερα για τους αθλητές που έρχονται από τη Νότια Ελλάδα, ή και πιο μακριά, και είναι υποχρεωμένοι να καλύψουν οι ίδιοι τα έξοδα της μετακίνησής τους που πολλές φορές μπορεί να ξεπερνούν αυτά της διαμονής!

 

 

Την άφιξή μου στο Παρανέστι σημαδεύει μια υπερβολική ησυχία. Έχει σκοτεινιάσει εδώ κι αρκετή ώρα και από τον λιγοστό κόσμο που κυκλοφορεί έξω οι περισσότεροι είμαστε δρομείς που κατευθύνονται προς τη γραμματεία του αγώνα για την παραλαβή του αριθμού BIB. Ξεχνάω, βέβαια, πως βρίσκομαι σε ένα μικρό χωριό και αντ’ αυτού περιμένω να συναντήσω το πολύβουο Chamonix της Γαλλίας. Το παθαίνω αυτό συχνά τελευταία όμως ας μην το σχολιάσουμε περαιτέρω μιας που δεν είναι της παρούσας στιγμής. Κατά την παραλαβή του αριθμού, μου ζητείται η επίδειξη του υποχρεωτικού εξοπλισμού, γεγονός που θεωρώ πολύ σημαντικό για όποιον διοργανώνει μα και συμμετέχει σε τέτοιου είδους αγώνες αφού έχουμε την τάση, ως γνωστόν, να υπερεκτιμούμε τις δυνατότητές μας. Συνάμα, ενημερώνομαι, από τα άτομα της γραμματείας, πως θα υπάρξει και τυχαίος έλεγχος του εξοπλισμού κατά τη διάρκεια του αγώνα. Φεύγοντας για Δράμα, όπου είχαμε κλείσει ξενοδοχείο με τη γυναίκα μου, έριξα μια ματιά, στην οθόνη με τη ζωντανή αναμετάδοση των αθλητών του αγώνα των 162 χιλιομέτρων που είχε ξεκινήσει το πρωινό της ίδιας μέρας. Ο Γιάννης Κουρκουρίκης ήταν μπροστά, κλασσικά, και ακολουθούσε μια πολύ καλή καινούρια φίλη! Τα λόγια για την Κατερίνα Τσεκόσκα θεωρώ πως είναι περιττά!

 

 

Το πρωινό ξύπνημα το απεχθάνομαι! Άσχετο, όμως ήθελα κάπου να γράψω τον καημό μου. Παρόλα αυτά, αν πρόκειται να κάνω κάτι που αγαπώ και για το οποίο ανυπομονώ τότε απλώς κάνω υπομονή μέχρι να ανοίξει καλά το μάτι μου, εννοώ και τα δύο μάτια. Στο χώρο της εκκίνησης έχουν μαζευτεί κιόλας οι πρώτοι αθλητές ενώ διακρίνω και μερικές γνωστές φυσιογνωμίες για τις οποίες είχε περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που τους είχα δει! Τα χαιρετίσματά μου, λοιπόν, για ακόμη μια φορά σε όλην την παρέα από την Κοζάνη που επέστρεψε σπίτι με αρκετές θέσεις στο βάθρο! Κάπου εκεί, ανάμεσά τους, άλλη μια φίλη, η Γιώτα η Πολατίδου που θα αγωνιζόταν και αυτή στα 110 χιλιόμετρα. Μετά τον τερματισμό μου στο UTMB με κινηματογραφούσε για τον τρόπο που κατέβαινα τις σκάλες (αργά και βασανιστικά), τώρα θα έπαιρνα το αίμα μου πίσω!

 

Ωστόσο, ξέρετε πώς είναι αυτά και πριν το καταλάβεις καλά-καλά έχεις ξεκινήσει ήδη να τρέχεις. Φακός, σε αυτά τα πρώτα χιλιόμετρα, θα έλεγα πως δε μου χρειάστηκε μιας που ο ήλιος δεν άργησε να ανατείλει και το τερέν δεν έχει καμία δυσκολία αφού πρόκειται για βατό, ανηφορικό χωματόδρομο που κινείται σε περιοχή με χαμηλή βλάστηση. Το κομμάτι, από το Παρανέστι ως το ΣΤΕΚ της Σίλης, είναι άγνωστο για μένα, μα το προηγούμενο βράδυ έφαγα κάτι κοψίδια μούρλια και ένιωθα ασυγκράτητος τώρα! Το συναίσθημα αυτό επιβεβαιωνόταν κάθε φορά που έβλεπα το Garmin και φρόντιζα να κόψω ταχύτητα ώστε να μην παρασυρθώ από τον ενθουσιαμό και την ευφορία της στιγμής. Στη Σίλη έφτασα γρήγορα γιατί δε μου φάνηκε πολύς ο δρόμος. Οπότε, όπως μπορείτε να φανταστείτε, στο ΣΤΕΚ της Βουνοπλαγιάς, που προηγούταν αυτό της Σίλης, μάλλον έφτασα γρηγορότερα. Όχι, δεν υπάρχει παράδοξο εδώ. Ένιωθα καλά και γι’ αυτό έτρεχα διαρκώς προσπαθώντας να διατηρώ παράλληλα ένα χαλαρό ρυθμό ώστε να έχω πάντα δυνάμεις αν μου χρειάζονταν. Μια μικρή στάση στον σταθμό είναι αρκετή για να αναπληρώσω μέρος των δυνάμεων που έχω χάσει ως εδώ. Άλλωστε, δε χρειάζεται πολύ φαγητό σε αυτό το σημείο γιατί ακολουθεί μια αρκετά τεχνική κι απαιτητική ανηφόρα, την οποία θυμάμαι από προηγούμενες χρονιές αφού είναι κοινή για τους δύο αγώνες της Ροδόπης.

 

 

Γνώριμα, λοιπόν, τα επόμενα βήματά μου που με οδηγούν προς το χωριό Πρασινάδα πάνω σε καλογραμμένο μονοπάτι που κερδίζει απότομα υψομετρική διαφορά στο πρώτο χιλιόμετρο. Η συνέχεια του μονοπατιού είναι πιο ήπια στο τελείωμα της ανηφόρας μα μονάχα για λίγο αφού στην πρώτη διασταύρωση με δασικό δρόμο εθελοντές της διοργάνωσης με κατευθύνουν αριστερά στο χωματόδρομο. Πολύ σύντομα το τοπίο θα μεταμορφωθεί και η σχετικά χαμηλή βλάστηση θα δώσει τη σειρά της σε πυκνό δάσος οξιάς, εικόνα από τις πιο χαρακτηριστικές της ορεινής Ροδόπης! Τα χρώματα που αντικρίζει κανείς ολόγυρα, αυτήν την περίοδο του χρόνου, είναι ένας ζωντανός καμβάς ζωγραφικής που πάλλεται σε κάθε φύσημα του ανέμου! Μπορεί να ακουστεί περίεργο μα νιώθω πολύ οικεία σε αυτό περιβάλλον! Με το μυαλό βομβαρδισμένο από το τοπίο δε μου μένει χώρος για να κάνω άλλες σκέψεις και έτσι όπως είμαι απορροφημένος δεν αργώ να συναντήσω τους φιλόξενους εθελοντές από τον επόμενο σταθμό στο φυλάκιο του Πάγκαλου.

 

 

Έπειτα από μια σύντομη στάση, ξεκινώ πάλι τον αγώνα μου που, για τα υπόλοιπα χιλιόμετα που ακολουθούν, κατηφορίζει διαρκώς μέχρι το ΣΤΕΚ της Ζαρκαδιάς. Το μεγαλύτερο μέρος από αυτό το κομμάτι μου είναι επίσης άγνωστο αλλά με αυτόν τον τρόπο έχω την ευκαιρία να γνωρίσω καινούρια μονοπάτια και να θαυμάσω ξανά τη φύση γύρω μου. Αρκεί, φυσικά, να καταφέρω να συγκρατηθώ σε όλην αυτήν την κατηφόρα που μου ψιθυρίζει διαβολικά στο αυτί να τρέξω γρηγορότερα. Άλλοτε μονοπάτι κι άλλοτε πάλι δασικός δρόμος και δίχως να το καταλάβω πλησιάζω στο σταθμό της Ζαρκαδιάς. Κάπου εκεί θα διασταυρωθώ για άλλη μια φορά με τους δρομείς του αγώνα των 162 χιλιομέτρων. Πρωτύτερα είχα συναντήσει τον τρίτο και τον τέταρτο της γενικής κατάταξης, λίγο πριν τη Σίλη. Κάποιοι είναι πιο καταβεβλημένοι και άλλοι πιο ξεκούραστοι μα σίγουρα αξίζουν όλοι τους συγχαρητήρια για την προσπάθεια. Αναπόφευκτα, νιώθω υποχρεωμένος να τους υπενθυμίσω πόσο καλά τα πηγαίνουν και να τους δώσω μια μικρή δόση θετικής ενέργειας. Άλλωστε, μόνο κάποιος που τρέχει μπορεί να κατανοήσει το ψυχολογικό φορτίο που κουβαλάει ο καθένας τους έπειτα από τόσα χιλιόμετρα!

 

 

Στον σταθμό της Ζαρκαδιάς η στάση μου θα διαρκέσει λιγάκι περισσότερο. Ο λόγος είναι δύο καλοί φίλοι που είναι και εθελοντές. Με τον Νίκο τον Κασμερίδη και τον Τάκη τον Χατζηιωάννου βρισκόμασταν μαζί, πέρυσι, στον αγώνα της Κροατίας. Ο πρώτος αγωνιζόταν μαζί μου στα 170 χιλιόμετρα ενώ ο δεύτερος έκανε ακόμη πιο σκληρή δουλειά, εκτελούσε χρέη οδηγού του βαν και παράλληλα ασκούσε καθήκοντα Σεφ με μεγάλη επιτυχία! Ακόμη θυμάμαι, σ’ εκείνον τον αγώνα, αθλητές άλλων χωρών να ζητούν ένα ζεστό πιάτο από τη σούπα που είχε ετοιμάσει για τους Έλληνες.

 

- Έλα, έχω σούπα Κροατίας, μου λέει!

- Ευχαριστώ, δε θέλω, απαντώ και ρίχνω μια ματιά τριγύρω στην τροφοδοσία που υπήρχε για τους αθλητές.

 

Ο σταθμός είναι πολύ καλά οργανωμένος! Μπορώ να πω πως ήταν ο καλύτερος με μια μικρή διαφορά από τον σταθμό που ακολουθούσε αργότερα στο σημείο  Άντερο. Αντί, λοιπόν, της σούπας Κροατίας, που αποτελεί και πρόταση του Σεφ, αρπάζω μερικές βραστές πατάτες και κάτι ελιές (Καλαμών πρέπει να ήταν) που είχε παραδίπλα. Έξυπνη κίνηση από τη διοργάνωση να τοποθετήσει και σόδα στο σταθμός εκτός από ηλεκτρολύτες, νερό και κόλα. Δε γνωρίζω αν, όντως, βοηθάει στη χώνεψη μα “καθάριζε” εξαιρετικά τη γλυκιά γεύση που άφηναν ηλεκτρολύτες και τζελάκια στο στόμα! Καθώς αποχαιρετώ τους φίλους μου ο Νίκος με προειδοποιεί να προσέξω τη ζέστη που ήταν αρκετή, για την εποχή, ειδικότερα στα σημεία που βρισκόσουν εκτεθειμένος στον ήλιο.

 

Μπαίνοντας στο χωματόδρομο που κινείται δίπλα από το Διαβολόρεμα δε μπορώ παρά να σκεφτώ πως αυτή τη στιγμή ικανοποιείται επιτέλους η επιθυμία που είχα τόσο καιρό! Ο καιρός είναι καταπληκτικός και ο καταγάλανος ουρανός φτιάχνει την τέλεια χρωματική αντίθεση με το πράσινο από τις φυλλωσιές, το βαθύ μπλε των νερών του ρέματος και το ολόλευκο των τεράστιων βράχων. Γιγάντιοι, λαξευμένοι ογκόλιθοι, από το νερό που τρέχει ορμητικά όλα αυτά τα χρόνια, μοιάζουν με βότσαλα που έπεσαν από τις τσέπες κάποιου μικρού παιδιού μέσα στο ποτάμι! Το θέαμα τούτο με έχει συνεπάρει και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκόνταψα γιατί χάζευα το τοπίο. Χαίρομαι το κάθε βήμα που κάνω περισσότερο από το προηγούμενο! Ξάφνου, η φασαρία των νερών σταματάει και παντού επικρατεί γαλήνη. Όλο αυτό το διάστημα, που περνούσα νύχτα από αυτό το σημείο και με αντίθετη φορά, πίστευα πως απομακρυνόμουν από το ρέμα και γι’ αυτό δεν άκουγα τα νερά. Στην πραγματικότητα τα νερά προέρχονταν από μια μεγάλη, γαλάζια λίμνη στην όχθη της οποίας κινείται το μονοπάτι! Παρότι βρίσκομαι κάτω από οξιές και βελανιδιές, το υψόμετρο είναι ακόμη χαμηλό και ο συνδυσμός της υγρασίας από τη λίμνη, της υψηλής, εξωτερικής θερμοκρασίας και της έλλειψης αέρινων ρευμάτων δημιουργεί συνθήκες δυσφορίας που δεν αργούν να δυσκολέψουν τον αγώνα μου! Για την επόμενη ώρα το στομάχι μου ανακατεύεται διαρκώς και πιέζω με το ζόρι τον εαυτό μου να φάει μια μπάρα που θα μου δώσει λίγο ενέργεια. Από το ΣΤΕΚ της Ζαρκαδιάς μέχρι το Αλήκιοϊ μεσολαβούν 20 χιλιόμετρα που είναι αρκετά για να καταστρέψουν τον αγώνα σου αν δεν έχεις προσέξει την τροφοδοσία σου από νωρίτερα. Παρόλα αυτά, όσο ανηφορίζω, περπατώντας, ο δροσερός αέρας αρχίζει απαλά να χαϊδεύει το πρόσωπό μου κι εγώ νιώθω καλύτερα ώρα με την ώρα. Στο Αλήκιοϊ, οι εθελοντές του σταθμού με υποδέχονται ζεστά και μου προσφέρουν σούπα στην οποία δε μπορώ να αντισταθώ. Λίγο κόλα και ψωμί βοηθούν να ανακτήσω γρηγορότερα τις δυνάμεις μου που θα χρειαστούν για τα επόμενα χιλιόμετρα στα οποία η ανηφορική κλίση γίνεται εντονότερη.

 

Κάπου εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση που αφορά μια θετική αλλαγή που θα μπορούσε να κάνει η διοργάνωση ως προς την τοποθέτηση του ΣΤΕΚ στο Αλήκιοϊ. Όπως ανέφερα προηγουμένως από τη Ζαρκαδιά ως το Αλήκιοϊ χρειάζεται να διανύσουμε 20 χιλιόμετρα ενώ από το Αλήκιοϊ ως τον επόμενο, κεντρικό σταθμό στο Άντερο μονάχα 4 χιλιόμετρα, ανηφορικά μεν, λίγα δε! Θεωρώ πως, αν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, πρέπει να μεταφερθεί νωρίτερα ο σταθμός από το Αλήκιοϊ ώστε να μοιραστεί χρονικά η απόσταση και να παραληφθεί ένα μίνι ΣΤΕΚ, μόνο με νερό, 5 χιλιόμετρα μετά τη Ζαρκαδιά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο αθλητής αντιμετωπίζει με θετικότερη ψυχολογία οτιδήποτε κι αν αντιμετωπίσει στο κομμάτι του Διαβολορέματος και του Μέγα Ρέματος.

 

 

Με γεμάτες, πλέον, μπαταρίες, με διάθεση ευχάριστη και στομάχι σε πολύ καλύτερη κατάσταση αποχαιρέτησα τους εθελοντές του σταθμού λέγοντάς τους ένα μεγάλο “ευχαριστώ”! Παρά την θετική υψομετρική διαφορά των 500 μέτρων μεταξύ των δύο σταθμών, σ’ αυτήν τη μικρή απόσταση των 4 χιλιομέτρων, ακούω σύντομα, και πάλι, φωνές και επευφημίες! Η πιο απότομη ανηφόρα του αγώνα κι όμως δε μου φάνηκε καθόλου... Ο λόγος δεν ήταν άλλος από το μαγευτικό τοπίο τριγύρω μου και την ησυχία που επικρατούσε αφήνοντας μόνο τον ήχο από τους χτύπους της καρδιάς να ξεφεύγει και να ακούγεται δίνοντας ρυθμό στα βήματά μου!

 

Μην έχοντας ακόμη χωνέψει τη σούπα, ρωτάω αστειευόμενος τους εθελοντές στο Άντερο “Τι έχει να φάμε ρε παιδιά;”. Η λέξη “Μπιφτέκι” ήταν η μοναδική που συγκράτησα μεταξύ των υπολοίπων. Προς μεγάλη μου έκπληξη, η μερίδα που μου σέρβιραν ήταν ζεστή και το μπιφτέκι στην κατάλληλη θερμοκρασία για φάγωμα! Τη συνέχεια δε χρειάζεται να την αναλύσω ιδιαίτερα, φτάνει να σας πω ότι έφυγα από τον σταθμό μπουκωμένος φαγητό με ένα χαζό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου!

 

 

Τα επόμενα 13 χιλιόμετρα ήταν, επίσης, άγνωστα σε ‘μένα μα θυμόμουν από τη γραφική παράσταση του υψομετρικού προφίλ πως η διαδρομή κατηφόριζε διαρκώς μέχρι το ΣΤΕΚ στη ΜΟΜΑ κι έπειτα ως τη Ζαρκαδιά. Στην πραγματικότητα, αυτό το κομμάτι μου έμοιαζε περισσότερο με μια μεγάλη τραβέρσα παρά με κατηφόρα. Ωστόσο η κλίση του εδάφους ήταν ήπια και το τερέν εξαιρετικά, καλογραμμένο δασικό μονοπάτι που συνδυαστικά με την άψογη σηματοδότηση, καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα, σου επέτρεπαν να τρέχεις με ένα γρήγορο ρυθμό δίχως να κουράζεσαι! Όμως δεν είναι μόνο αυτό που ξεκούραζε τη ψυχολογία σου. Βρίσκομαι σε υψόμετρο πάνω από τα 1.000 μέτρα και η βλάστηση έχει αλλάξει εικόνα με περισσότερα πεύκα και έλατα να στολίζουν αυτή τη γωνιά του δάσους! Μονάχα αργότερα, που θα έχω κατηφορίσει αρκετά, θα συναντήσω και πάλι τις φίλες μου τις οξιές και τις βελανιδιές που κυριαρχούν στον τόπο αυτό. Μια ώρα μετά, περίπου, που άφησα πίσω μου τον σταθμό στο Άντερο θα συναντήσω τους εθελοντές στη ΜΟΜΑ. Η τροφοδοσία εδώ είναι πιο λιτή μα, αλήθεια, δε χρειάζομαι κάτι περισσότερο αφού η Ζαρκαδιά δεν απέχει πολύ. Πρέπει να αναφέρω εδώ πως αρκετούς μπόνους πόντους κέρδισε η κομπόστα, την οποία τίμησα δεόντως! Ελπίζω, ωστόσο, πως άφησα αρκετή και για τους υπόλοιπους που θα έρχονταν μετά από εμένα.

 

Μια απότομη κατηφόρα και δίχως να το καταλάβω καλά βρίσκομαι, και πάλι, να τρέχω έχοντας στα δεξιά μου, αυτή τη φορά, τη λίμνη της Πλατανόβρυσης με κατεύθυνση προς το Διαβολόρεμα! Ρε φίλε, τι τυχερός που είμαι! Τόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία μου να δω αυτό το μέρος με το φως της ημέρας που η διοργάνωση φρόντισε να περάσω και δεύτερη φορά από εκεί! Για κάποια χιλιόμετρα η διαδρομή πατάει στο μονοπάτι από το οποίο ερχόμασταν πριν από κάποιες ώρες μα είμαι απολύτως σίγουρος ότι αυτό κανένα δεν ενοχλεί μιας που υπάρχουν αρκετά φυσικά μπαλκόνια που χαρίζουν απίστευτη θέα στη λίμνη και στο ρέμα.

 

 

Ο καλός μου φίλος ο Τάκης με περιμένει στη Ζαρκαδιά να με ταΐσει σουπίτσα και αυτή τη φορά δε λέω όχι. Παρόλα αυτά, η στάση μου είναι σύντομη διότι ο ανήφορος της Οξιάς που ακολουθεί είναι αρκετά μεγάλος και αν σπαταλήσω πολύ χρόνο εκεί θα με βρει η νύχτα, πράγμα που προσπαθώ να καθυστερήσω όσο μπορώ. Εννοώ πως προσπαθώ να με βρει η νύχτα σε όσο το δυνατόν ευκολότερο τεχνικά πεδίο χωρίς μεγάλες κλίσεις και υψομετρικές διαφορές. Είπαμε, δεν είμαι κι ο Παντοδύνμος να ορίσω πότε θα βραδιάσει.

 

Οξιάς το Ανάγνωσμα πρόσχωμεν. Αλληλούια, Αλληλούια, Αλληλούια! Ναι, καλά το καταλάβατε. Ανάβαση Οξιάς! Κάνεις τον σταυρό σου και ξεκινάς ή ξεκινάς και κάνεις τον σταυρό σου κάθε φορά που σταματάς για να βρεις τις ανάσες σου που έχουν σκορπίσει αριστερά και δεξιά! Αν δεν έχεις διαβεί ξανά αυτήν την ανηφόρα τότε δε θα γράψω πολλά για να μη σου χαλάσω την έκπληξη. Αντιθέτως, εγώ είχα ανεβεί πολλές φορές αυτό το κομμάτι και για το λόγο αυτό δεν είχα καθόλου άγχος. Γνώριζα τη διαδρομή, ήξερα περίπου πόση ώρα χρειαζόμουν μέχρι ψηλά τον αυχένα της Οξιάς και ένιωθα δυνατός. Να φανταστείτε, δε πρόλαβα καν να κάνω τον σταυρό μου. Περίπου, 3 χιλιόμετρα πριν το σταθμό της Σίλης συναντώ άλλον ένα φίλο που βρισκόμασταν μαζί πέρυσι στην Κροατία. Ο Σπύρος ο Ξανθόπουλος σημειώνει το νούμερό μου και με συγχαίρει για τον αγώνα που κάνω. Αυτός και μερικοί ακόμα εθελοντές μου δίνουν αρκετό κουράγιο λέγοντας πως τα δύσκολα τέλειωσαν, ο επόμενος σταθμός είναι κοντά και δεν υπάρχουν άλλες έντονες ανηφόρες.

 

 

Λίγη ώρα αργότερα θα φτάσω στη Σίλη καθοδηγούμενος από το φως των αστεριών και του φακού μου. Έχει νυχτώσει πια για τα καλά και στο ΣΤΕΚ λένε ιστορίες με αρκούδες για να πειράξουν τους πολύ μικρούς εθελοντές που έχουν έρθει κι αυτοί να βοηθήσουν

 

- Κύριε, την αρκούδα την είδατε; Με ρωτάει μια τριάδα επίδοξων σκανταλιάρηδων.

- Παιδιά, είδα κάτι δέντρα να κουνιούνται αλλά φοβήθηκα να πλησιάσω γιατί μπορεί να ήταν η αρκούδα! Απάντησα, μη μπορώντας να κάνω διαφορετικά αφού οι γονείς τους από πίσω μου έκλειναν πονηρά το μάτι!

- Και τώρα κύριε τι θα κάνετε; Με ρωτούν και πάλι.

- Τι να κάνω βρε παιδιά, αλίμονo μου! Να σας πάρω μαζί μου να μη φοβάμαι; Ανταποδίδω την ερώτησή τους.

 

Σιωπή απ’ όλους. Και με αυτήν την σιωπή αποχαιρέτησα για δεύτερη φορά τους εθελοντές της Σίλης. Σκέψου, αδερφέ μου, να κυκλοφορεί πραγματικά καμιά αρκούδα εδώ τριγύρω. Σε αυτά τα λίγα χιλιόμετρα που απέμεναν ως το Παρανέστι θα αναφερθώ μονάχα στους φίλους συναθλητές που αγωνίζονταν στη διαδρομή των 162 χιλιομέτρων και που υπέμεναν την δεύτερη νύχτα που μόλις είχε ξεκινήσει. Η κούρασή τους ήταν σίγουρα μεγάλη και το άγχος ορισμένων να τερματίσουν έγκαιρα ήταν ακόμη μεγαλύτερο. Η μοναδική χειρονομία που μπορούσα να κάνω, καθώς τους περνούσα τρέχοντας, ήταν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και ένας καλός λόγος για να κρατήσουν το ηθικό και τη ψυχολογία τους ψηλά!

 

- Είστε παλικάρια, είστε λιοντάρια, συγχαρητήρια τελειώνει! Έλεγα σε όσους συναντούσα μπροστά μου.


 

Και κάπως έτσι τελείωσε και για μένα. Τερμάτισα στην πλατεία του Παρανεστίου συνοδευόμενος από μια παρέα πιτσιρίκια που με περίμεναν να διανύσουμε τα τελευταία 200 μέτρα μαζί! Αυτό το σπριντ μέσα στη νύχτα, ανάμεσά τους, θα το θυμάμαι πολύ καιρό!

 

Θεοχάρης Λεζπουρίδης      

Φωτογραφίες: Μιχάλης Παπαδόπουλος, Σπύρος Ξανθόπουλος (facebook)

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • Αποτελέσματα Αγώνων Ορεινού Τρεξίματος Advendure (9 Δημοσιεύσεις)
    • skiritis73: Καλημέρα Τάκη. Θα ήθελα να κάνω μια επισήμανση σχετικά με τα φρεσκο-αναρτημένα αποτελέσματα αγώνων των τελευταίων 2 μηνών. Ο Αristarchos Skyrace 2017 διεξήχθη στις 24-09-2017 και όχι την 0
    • ttsog
    • 22/11/2017 13:13
    • ΠΩΛΗΣΗ LA SPORTIVA ULTRA RAPTOR (1 Δημοσιεύσεις)
    • Πωλουνται 2 ζευγαρια La sportiva ultra raptor γαλαζιο 43,5 νουμερο 2 φορες φορεμενα στο βουνο. Τιμη 60 ευρω το ζευγαρι.Tηλεφωνο 6938613200 Γιαννης https://www.bike24.com/p2208720.html
    • adventure
    • 21/11/2017 15:01
    • exoplismos (10 Δημοσιεύσεις)
    • Ναι υπαρχει. Ευχαριστω Κωνσταντινος 6973530967 Konstant.ef@gmail.com
    • konstantinos.ef
    • 19/11/2017 07:28
    • LA SPORTIVA BUSHIDO- SOLD (1 Δημοσιεύσεις)
    • Πωλούνται τα LA SPORTIVA BUSHIDO νούμερο 43,5 με χρήση 6 χλμ σε δασικό δρόμο. Τα παπούτσια είναι καινούργια και πωλούνται γιατί θέλω μισό νούμερο μεγαλύτερο. Τιμή πώλησης 65 ευρώ. Βρίσκονται Θεσσαλο
    • hypnox
    • 17/11/2017 16:25
    • Αναβαση στο Χιονοβούνι (Ν. Πάρνωνας) (1 Δημοσιεύσεις)
    • Ίσως δεν μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς, ότι τόσο κοντά στο πολύ όμορφο παραθαλάσσιο χωριό Κυπαρίσσι, πίσω και πάνω από τους όρθιους, κάθετους βράχους που το περιβάλλουν, υπάρχει ένα βουνό με μεγάλ
    • JohnLux
    • 16/11/2017 09:07

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Δοκιμάζοντας τα όρια

Δοκιμάζοντας τα όρια

Είναι δυνατόν για τον άνθρωπο να σκαρφαλώσει σε μια κορφή πάνω από τα 8.000 μέτρα σε δεκαπέντε μόλις μέρες. Τι εγκλιματισμός θα χρειαζόταν έτσι ώστε το σώμα να έχει λάβει...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration