Στις υπεραποστάσεις δυο πράγματα μετράνε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και με διαφορά. Τι συμβαίνει πάνω από το λαιμό μας και κάτω από τους αστραγάλους μας.

Τι σημαίνει αυτό; Η διαχείριση του «κεντρικού κυβερνήτη» και η φροντίδα των ποδιών. Επειδή όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που μπορεί να αντιμετωπίσουμε (στομαχικές διαταραχές, κούραση, κλπ.) είναι διαχειρίσιμα και σε πολλές περιπτώσεις αναστρέψιμα – μπορούν να ξεπεραστούν. Αν όμως είσαι από τους «τυχερούς» που έχεις έρθει αντιμέτωπος με τις σκοτεινές σκέψεις μια εγκατάλειψης ή αν έχεις υποφέρει από φουσκάλες στα πόδια, τριβές των δακτύλων των ποδιών, αποκόλληση δέρματος στην πατούσα και άλλα συμπτώματα που θυμίζουν βασανιστήρια, τότε γνωρίζεις ότι οι πιθανότητες τερματισμού μειώνονται δραστικά!

Μήνες προετοιμασίας, πολλά χιλιόμετρα και υψομετρικές, προετοιμασία εξοπλισμού, στρατηγική αγώνα, tapering και ξεκινάμε τον ultra αγώνα στόχο πανέτοιμοι και γεμάτοι αυτοπεποίθηση. Και σε κάποιο χιλιόμετρο της προσπάθειας μας - μακάρι κοντά στον τερματισμό, αλλά ο Merphy συνήθως δεν συμφωνεί με αυτά – νιώθουμε την έντονη παρουσία μιας φουσκάλας στο πέλμα, ή την μυική σύσπαση μια κράμπας σε κάποιο σημείο των ποδιών μας. Καταστροφή, από μια τόση δα φουσκάλα και από το νευρικό μας σύστημα που “φρέναρε” κάποιο μυ για να μας προστατέψει. Τι κάνουμε τώρα; Ιδού η απορία! Σίγουρα υπάρχουν τόνοι βιβλιογραφίας στο πως προλαμβάνουμε και διαχειριζόμαστε τέτοιες καταστάσεις, αλλά εμείς σήμερα θα σταθούμε σε μερικά απλά tips, που θα μας πάνε μέχρι τον τερματισμό, μειώνοντας όσο γίνεται τον πόνο...