Όλα αυτά είναι φυσικά πολύ σημαντικά, αλλά υπάρχει και κάτι που δεν του δίνουμε μεγάλη σημασία και είναι αυτό που μπορεί να κρίνει την έκβαση του αγώνα μας. Είναι αφηρημένο σαν έννοια αλλά πολύτιμο σαν αρετή. Λέγεται υπομονή και πιστεύω ότι είναι από τις μεγαλύτερες θετικές ιδιότητες ενός δρομέα υπεραποστάσεων! Ταυτόχρονα είναι και εξαιρετικά δύσκολο να κινείσαι πάντα με αυτήν σαν οδηγό.

Ζούμε σε έναν κόσμο τεράστιας ταχύτητας και προσδοκίας γρήγορων – σχεδόν στιγμιαίων – αποτελεσμάτων στην καθημερινότητα μας, με συνέπεια ιδιότητες όπως η υπομονή να έρχονται πλέον σε μια σαφή αντίθεση με την κουλτούρα μας και τον τρόπο ζωής μας. Παρόλα αυτά, στον κόσμο των υπεραποστάσεων η υπομονή είναι βασικότατο, θεμελιώδες θα έλεγα, συστατικό του “έξυπνου” δρομέα. Είναι το σπουδαιότερο συστατικό επιτυχίας; Δεν το γνωρίζω, αλλά η εμπειρία μου λέει ότι είναι σίγουρα από τα πιο απαραίτητα.

Ας το εξετάσουμε το ζήτημα λίγο πιο πρακτικά. Σε έναν αγώνα μαραθώνιας απόστασης ή και λίγο λιγότερο, και με βάση την εμπειρία και την φυσική μας κατάσταση, πρέπει να κινούμαστε σε μια “άνετη ζώνη” μέχρι περίπου τα 24-32 χιλιόμετρα. Αν κάνουμε μια αναγωγή στις κλασσικές αποστάσεις αγώνων υπερμαραθωνίου, αναλογικά έχουμε για τα 50Κ: 30-38 χιλιόμετρα, για τα 50 μίλια: 46-60 χιλιόμετρα και τέλος για την κλασσική απόσταση των 100 μιλίων: 90-120 χιλιόμετρα. Εάν νομίζετε ότι είναι εύκολο να “κρατηθεί” κάποιος για αυτές τις αποστάσεις όταν νιώθει φρέσκος, με όλους να είναι σε καλή διάθεση και με ενθουσιασμό γύρω του, με τον ήλιο να ανεβαίνει και την ημέρα να προχωρά δίνοντας θετική διάθεση, είναι γελασμένος. Η παγίδα είναι εκεί και δεν είναι και τόσο εύκολο να την “δούμε”, με αποτέλεσμα να το πληρώσουμε στην εξέλιξη του αγώνα.

Η υπομονή μας βοηθάει να δώσουμε έμφαση και σε 2-3 άλλους βασικούς παράγοντες. Την σωστή τροφοδοσία, την ενυδάτωση και την αντιμετώπιση προβλημάτων όταν είναι ακόμη πολύ νωρίς. Είναι σαφέστατα προτιμότερο να χάσουμε λίγο χρόνο παραπάνω σε έναν σταθμό ώστε να μην έχουμε αποκλίσεις από το πλάνο μας σε σχέση με τα παραπάνω στοιχεία, παρά να προσπαθήσουμε να βρούμε λύση όταν θα είναι πλέον αργά, επειδή βιαστήκαμε στα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα.

Σημαντικό στοιχείο για την επιτυχία σε έναν αγώνα είναι το να συγκεντρωνόμαστε στα στοιχεία της διαδικασίας του αγώνα και όχι στον ίδιο τον αγώνα, μιας και πρέπει να αποφύγουμε την συσσώρευση άγχους που μπορεί να μας προκαλέσει πολλά προβλήματα. Η υπομονή μας δίνει τον χρόνο και την διανοητική καθαρότητα να αυτοσυγκεντρωθούμε στην λεπτομέρεια και έτσι να αποφύγουμε τα κρίσιμα λάθη και το πολύ άγχος.

Υπομονή χρειάζεται και στην περίοδο της προετοιμασίας. Το να κάνουμε λίγο πίσω στην προπόνηση όταν προκύψει ένα μικρό πρόβλημα, μπορεί να είναι ενοχλητικό, αλλά σίγουρα θα είναι σωτήριο. Τις περισσότερες φορές, αν συνεχίσουμε με ενοχλήσεις την προετοιμασία θα καταλήξουμε με ένα πρόβλημα που θα είναι πλέον μεγάλο και ίσως ανυπέρβλητο, χαραμίζοντας μήνες προσπάθειας.  Το ίδιο ισχύει και με το “χτίσιμο” της περιόδου προετοιμασίας αλλά με την προσπάθεια να “δούμε” τα αποτελέσματα που επιδιώκουμε με το προπονητικό μας πλάνο. Όλα αυτά είναι θεμελιώδη στοιχεία της διαδρομής μας για έναν μεγάλο αγώνα και επηρεάζονται άμεσα από μια αφηρημένη έννοια που τελικά κρίνει πολλά και θέλει ιδιαίτερη προσοχή.

Το “μονοπάτι” έχει πολλά δύσκολα εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσουμε για να φτάσουμε στο τέρμα. Ας μην αφήσουμε τον εαυτό μας να γίνει ένα από αυτά…

Υπομονή λοιπόν …

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: routetofreedom.net, nationalgeographic.com