Αρχική>Αγώνες>MOUNTAIN>GROSSGLOCKNER ULTRA-TRAIL® - Τρέχοντας σε έναν Βουνίσιο Ονειρεμένο Κόσμο!


GROSSGLOCKNER ULTRA-TRAIL® - Τρέχοντας σε έναν Βουνίσιο Ονειρεμένο Κόσμο!

© Andi Frank © Andi Frank

Η καταιγίδα ξεσπούσε όλη πάνω μου όταν ξεκίνησα την τελευταία ανάβαση του αγώνα, για το Kapruner Torl στα 2.500μ. Η αδρεναλίνη χτυπούσε κόκκινο καθώς προσπαθούσα να ισορροπήσω πάνω στους βρεγμένους βράχους που χαμογελούσαν πονηρά βλέποντάς με να πατάω πάνω τους με αγωνία. Ένα γλίστρημα εκεί ίσως ήταν μοιραίο. Βγαίνοντας στο μικρό πλατό λίγο πριν το διάσελο αντίκρισα ένα θέαμα που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη μου. Ένα τοπίο απόκοσμο, μοναδικό, ανυπέρβλητο. Ο παγετώνας έχασκε πάνω από το κεφάλι μου απειλητικός, τεράστιοι ογκόλιθοι ατάκτως τοποθετημένοι από ένα άγνωστο αόρατο χέρι, διάσπαρτοι μπροστά μου μου έκλειναν τον δρόμο, αδιαπέραστα πέτρινα τείχη τριγύρω στέκονταν αγέρωχα. Και τότε το άκουσα! Ο ανατριχιαστικός θόρυβος του παγετώνα ο οποίος κυλά σε μια αέναη πορεία με έκανε να αντιληφθώ το μεγαλείο του τόπου στον οποίον βρισκόμουν. Το μυαλό φώναζε να φύγω γρήγορα από εκεί, η καρδιά όμως δεν ήθελε να βρίσκεται αλλού εκείνη την ώρα. Η απόλυτη απομόνωση, ένας βουνίσιος παράδεισος. Το Grossglockner Ultra Trail με είχε ήδη συνεπάρει!

Το απόκοσμο θέαμα του τοπίου στο οροπέδιο κάτω από το Kapruner Torl ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα ενός πραγματικού αγώνα βουνού! Δε μπορεί το μυαλό να λησμονήσει τις απίστευτες εικόνες που αντίκρισα μέχρι να φτάσω εκεί και οι οποίες βέβαια δεν τελείωναν να με καταπλήσσουν ακόμα και μέχρι τον τερματισμό.

 

Το πλατώ πριν το Kapruner Torl | (c) meinarnoweg.atΤο πλατώ πριν το Kapruner Torl | (c) meinarnoweg.at

 

Η εκκίνηση

Έχοντας ζήσει την πολύβουη εκκίνηση του Lavaredo Ultra Trail μόλις έναν μήνα πριν, εδώ οι 350 δρομείς που βρεθήκαμε στον πολύ λειτουργικό χώρο στην είσοδο του γραφικού Kaprun που αποτελούσε το κέντρο της διοργάνωσης, συνιστούσαμε μια συγκριτικά … οικογενειακή ατμόσφαιρα. Μια ατμόσφαιρα την οποία και έχει καταφέρει να διατηρήσει παρότι μέσα σε 4 χρόνια το Grossglockner Ultra Trail έχει φτάσει να αποτελεί έναν πολύ σπουδαίο πυλώνα ήπιας τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής και τον δημοφιλέστερο ultra trail αγώνα της Αυστρίας. Στις 22:00 ακριβώς το βράδυ της Παρασκευής ξεκινούσαμε όλοι για το μεγάλο ταξίδι γύρω από το Grossglockner χωρίς να είμαστε ακριβώς υποψιασμένοι για το τι θα αντικρίζαμε. Αυτή όμως είναι και η μαγεία της ανακάλυψης νέων τόπων, νέων διαδρομών.

 

Η εκκίνηση του GGUT 110 | (c) Markus FruhmannΗ εκκίνηση του GGUT 110 | (c) Markus Fruhmann


Η πρώτη ανάβαση

Μόλις στο 3ο χιλιόμετρο αναγκαστήκαμε να ξεδιπλώσουμε τα μπατόν μιας και η πρώτη ανάβαση, η οποια συγκριτικά με τις επόμενες ήταν ένα απλό ζέσταμα, βρισκόταν μπροστά μας. Μέσα σε πυκνό δάσος θύμιζε πολύ την ανάβαση του Ορλιά. Ένα πυκνό στριφογυριστό φιδάκι από κινούμενα φωτάκια, έσπαγε την αρμονία και την ησυχία του δάσους. Η καταρρακτώδης βροχή που είχε πέσει λίγο πριν την εκκίνηση είχε ανεβάσει πολύ τα επίπεδα της υγρασίας κάνοντας την αφυδάτωση από νωρίς να παραμονεύει για όποιον δεν πρόσεχε …

 

(c) Markus Fruhmann(c) Markus Fruhmann

 

Ολική Έκλειψη Σελήνης

Τα όμορφα ξεκίνησαν γρήγορα. Μόλις βγήκαμε από το δάσος αντικρίσαμε αυτό που όλοι περιμέναμε με αγωνία. Ένα ματωμένο ολόγιομο φεγγάρι σε απόλυτη ευθεία και αρμονία με τον πλανήτη μας ο οποίος έριχνε την σκιά του στον πιστό δορυφόρο του. Δεν ξέρω αν ο Hubert Rusch, ο τεχνικός διευθυντής του αγώνα το είχε προσχεδιάσει, σίγουρα όμως ήταν μια εικόνα bonus! Προσπερνώντας τον πρώτο σταθμό Ferleiten στο 22οχλμ ο οποίος όπως και οι υπόλοιποι πέντε είχαν τα πάντα (κέικ, ψωμί, τυρί, αλλαντικά, καρπούζι, πορτοκάλι, αποξηραμένα φρούτα, gels, ισοτονικό, κόκα κόλα, ζεστή σούπα, ζυμαρικά διαφόρων ειδών στους 2 κεντρικούς κ.α) το υπερθέαμα συνεχίστηκε. Η σκιά της γης είχε φύγει και μία συγκλονιστική υπέρλαμπρη πανσέληνος λαμπίριζε φωτίζοντας τα πάντα γύρω μας κάνοντάς μας να κλείσουμε τους φακούς αφού για 2-3 χιλιόμετρα βοηθούσε και ο φαρδύς χωματόδρομος. Στο βάθος, το θέαμα αυτού που είχες να ανέβεις ήταν μαγικό. Φωτάκια μικρά αναβόσβηναν από μακριά, σκαρφαλώνοντας την τεράστια πλαγιά 1.700 μέτρων υψομετρικής στο βάθος και γίνονταν ένα με τα αστέρια δημιουργώντας ένα παραμυθένιο σκηνικό. Μία εμπειρία που δικαιολογεί όλες τις θυσίες που έχεις κάνει για να σταθείς στην εκκίνηση ενός τέτοιου αγώνα…

 

Οι Πρώτες Δυσκολίες

Κοντεύαμε να τελειώσουμε την πρώτη μεγάλη ανηφόρα του αγώνα. Το λυκαυγές στον ορίζοντα καλωσόριζε μια καινούρια μέρα κάνοντάς μας να αδημονούμε για την αναγέννηση του σώματος και του πνεύματος που φέρνει πάντα το ξημέρωμα σε έναν αγώνα υπεραπόστασης. Είχαμε αφήσει σχεδόν 3.000 μέτρα ανάβασης όταν πατήσαμε την πρώτη χιονούρα που οδηγούσε στο διάσελο Pfandlscharte (2.663μ). Ελπίζαμε ότι οι σχετικά υψηλές θερμοκρασίες για την περιοχή θα έκαναν το χιόνι να πατιέται πιο εύκολα αλλά φευ. Αν έκανες το λάθος να φύγεις από τα βήματα που ευτυχώς υπήρχαν πάνω στη σωστή διαδρομή δεν θα μπορούσες να αποφύγεις ένα γλίστρημα προς τα κάτω. Στο διάσελο η ανταμοιβή ήταν πολύ μεγαλύτερη από την προσπάθεια που είχες καταβάλει για να φτάσεις μέχρι εκεί. Το πρώτο φως της ημέρας μας χάρισε μια απίστευτη θέα 360o, ένα καταπληκτικό πανόραμα βουνοκορφών μέχρι εκεί όπου έφτανε το μάτι. Από εκεί φαινόταν και η κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσουμε προς τον 2ο σταθμό Glocknerhaus στο 36οχλμ σε ένα ξενοδοχείο πάνω από το τεράστιο φράγμα της λίμνης Margaritzenstausee η οποία καθρέφτιζε τις γύρω τεράστιες βουνοκορφές.

 

Στο τέλος της ανηφόρας στο Pfandlscharte Στο τέλος της ανηφόρας στο Pfandlscharte

Το Glocknerhaus, o 2ος σταθμός στο 36ΚΤο Glocknerhaus, o 2ος σταθμός στο 36Κ

Το ανέβασμα για το Pfortscharte στα 2.825. Στο βάθος η λίμνη με το φράγμα και το Glocknerhaus που αφήσαμε πίσω μαςΤο ανέβασμα για το Pfortscharte στα 2.825. Στο βάθος η λίμνη με το φράγμα και το Glocknerhaus που αφήσαμε πίσω μας

Λίγο πριν το τέλος της ανάβασης για το υψηλότερο σημείο της διαδρομής | (c) Andi FrankΛίγο πριν το τέλος της ανάβασης για το υψηλότερο σημείο της διαδρομής | (c) Andi Frank

 

H Σάρα

Την πιο απότομη ανηφόρα του αγώνα την συναντήσαμε μετά από 44 περίπου χιλιόμετρα. Κινούμασταν πια για πολλή ώρα πάνω από τα 2.000 μέτρα και ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να ζεσταίνει, σώμα, νου και ψυχή. Το αλπικό τοπίο τριγύρω σε παρέσερνε σε έναν ρυθμό στον οποίο θα μπορούσες να κινείσαι συνέχεια. Γιατί άλλωστε να βιαστείς να φύγεις από εκείνον τον βουνίσιο παράδεισο; Η τελευταία έξαρση της ανηφόρας μας έβγαλε στο υψηλότερο σημείο της διαδρομής, στο πέρασμα Pfortscharte στα 2.825μ όπου η στάση για ανάσα ήταν επιβεβλημένη. Το μικρό απότομο κατηφορικό κομμάτι μας έβγαλε σε ένα σημείο όπου κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί λούνα παρκ για trail runners. Βάλτε στο νου σας τη σάρα του Παρνασσού. Πολλαπλασιάστε επί 10. Trail Running διασκέδαση!

 

Το διάσελο Pfortscharte στα 2.825 | (c) Andi FrankΤο διάσελο Pfortscharte στα 2.825 | (c) Andi Frank

Η Σάρα! Κάπου εκεί κάααατω στο βάθος το τέλος της!Η Σάρα! Κάπου εκεί κάααατω στο βάθος το τέλος της!

 

Τα γεφύρια

Ξύλινα, πέτρινα, μικρά, μεγάλα! Αναρίθμητα πραγματικά τα γεφύρια που μας περνούσαν με ασφάλεια πάνω από ποτάμια και ρυάκια. Ίσως να μετρήσαμε και πάνω από 20, ειδικά στο 2o μέρος της διαδρομής. 

 

... ξύλινα γεφυράκια...... ξύλινα γεφυράκια...

... πέτρινα γεφυράκια! | (c) Andi Fridman... πέτρινα γεφυράκια! | (c) Andi Fridman

 

Τα όμορφα καταφύγια

… τα συναντούσες παντού! Μπορεί να μην ήταν τόσα πολλά όσο στους Δολομίτες, παρόλα αυτά σε καλούσαν σαν σειρήνες να κάτσεις εκεί λίγο παραπάνω να απολαύσεις τον πλούσιο ήλιο να απολαύσεις τη θέα και να πιεις μια μπύρα. Η και παραπάνω!

 

Ένα μικρό καταφύγιο στη διαδρομή για το Pfortscharte Ένα μικρό καταφύγιο στη διαδρομή για το Pfortscharte

Το κουκλίστικο καταφύγιο / σταθμός Lucknerhutte στο 50KΤο κουκλίστικο καταφύγιο / σταθμός Lucknerhutte στο 50K

 

Ο Κεντρικός Σταθμός

Στην άκρη του μικρού και γραφικού χωριού Kals ο κεντρικός σταθμός όπου βρισκόταν και το drop bag ήταν άριστα σχεδιασμένος μέσα σε μια κλειστή αίθουσα, ότι έπρεπε για να μπορείς να οργανώσεις την συνέχεια του αγώνα σου. Από τροφοδοσία έτσι κι αλλιώς ξέραμε πια τι θα συναντούσαμε άρα η οργάνωση των Αυστριακών δεν μας προκάλεσε καμία έκπληξη.

 

Ο Αγώνας!

… ξεκινούσε από το Kals! Μέχρι εκεί πραγματικά δεν είχα δει τίποτα ακόμα και ότι και αν είχα διαβάσει δεν μπορούσε να με προϊδεάσει. Μπαίνοντας στον Εθνικό Δρυμό Hohe Tauern καταλάβαινες ότι κάτι άλλαζε. Τεράστιοι καταρράκτες έριχναν το νερό τους με δύναμη γλύφοντας τον μαύρο βράχο που δέσποζε στο τοπίο. Το ποτάμι που κυλούσε στα αριστερά μας άφριζε με δύναμη δημιουργώντας μια γλυκιά μελωδία. Μια ήπια ανηφόρα μας έφερε πάνω σε ένα από τα highlights της διαδρομής. Ένα μονοπάτι σκαμμένο στον βράχο μας οδηγούσε στο τελευταίο ίχνος «πολιτισμού», στον σταθμό Tauernhaus, όπου νερά έπεφταν από παντού δροσίζοντάς μας. Έτσι κι αλλιώς το νερό είναι κάτι που δεν θα σας προβληματίσει σε κανένα σημείο της διαδρομής του Grossglockner Ultra Trail!

 

Λίγο μετά την είσοδο στο Hohe TauernΛίγο μετά την είσοδο στο Hohe Tauern

Το μονοπάτι μετά το KalsΤο μονοπάτι μετά το Kals

Το Tauernhaus στο 71ΚΤο Tauernhaus στο 71Κ

Κόσμος, μουσική και μπύρες. Δεν ήθελε και πολύ για να κάτσεις λίγο παραπάνω!Κόσμος, μουσική και μπύρες. Δεν ήθελε και πολύ για να κάτσεις λίγο παραπάνω!

 

Μετά τον κουκλίστικο σταθμό όπου τοπικοί μουσικοί είχαν αναλάβει την διασκέδαση του των δρομέων (οι … σειρήνες που λέγαμε!) αλλά και των πεζοπόρων που είχαν περπατήσει μέχρι εκεί, εγκατέλειπες … τα εγκόσμια! Λεκτική υπερβολή ίσως, όχι όμως και το γεγονός ότι έμπαινες σε έναν ονειρικό κόσμου βουνού. Χαιρετούσες μονοπάτια και ήπιες ανηφόρες ή κατηφόρες. Η λίμνη Dorfersee στα αριστερά μας καθρέπτιζε την ομορφιά την οποία βλέπαμε με τα ίδια μας τα μάτια. Πατώντας από βράχο σε βράχο δεν ήξερα πού να πρωτοκοιτάξω. Στα πόδια μου για να μπορέσω να συνεχίσω ή στην απέραντη ομορφιά που με περιέβαλλε;

 

Προς την λίμνη DorferseeΠρος την λίμνη Dorfersee

Το μονοπάτι δίπλα στη λίμνηΤο μονοπάτι δίπλα στη λίμνη

Η κλίση όσο περνούσαν τα βήματα μεγάλωνε, το τερέν γινόταν όλο και πιο τραχύ. Κλεφτές ματιές πίσω μου έδειχναν εκεί από όπου είχαμε έρθει. Είναι πολλές φορές που δεν πιστεύεις ότι έχεις κάνει «όλο αυτό». Καμιά φορά καλό είναι να λέμε και ένα μπράβο στον εαυτό μας για οτιδήποτε μικρό έχουμε καταφέρει. Ελάχιστο σίγουρα μπροστά στα πραγματικά προβλήματα της ζωής. Παρόλα αυτά η αυτοπεποίθηση που σου δίνει κάθε μία τέτοια μικρή κατάκτηση είναι εφόδιο για να αντιμετωπίσεις την πραγματική ζωή εκεί έξω.

 

Λίγο πριν το τέλος της ανάβασης για το Kalser Tauern. Στο βάθος η λίμνη Dorfersee, από εκεί έχουμε ανέβει ...Λίγο πριν το τέλος της ανάβασης για το Kalser Tauern. Στο βάθος η λίμνη Dorfersee, από εκεί έχουμε ανέβει ...

 

Την εσωτερικότητα και τον μυστικισμό της στιγμής διέκοψαν τα τελευταία βήματα της διαδρομής προς το Kalser Tauern στα 2.500μ. Τα πόδια έχοντας γράψει περίπου 80 χιλιόμετρα και 5.500 μέτρα ανάβασης δεν υπακούν πολλές φορές στις εσωτερικές αναζητήσεις μας, στέλνοντας σημάδια σωματικού πόνου και κάματου επαναφέροντάς μας στην πραγματικότητα. Στο διάσελο που οριοθετούσε και το τέλος της ανηφόρας πήρα μια ανάσα. Όχι από την κούραση αλλά επειδή πια η ομορφιά της διαδρομής μου έκοβε την ανάσα. Ωραία δικαιολογία για τον απροπόνητο σκέφτηκα εκείνη την ώρα. Χαλάλι όμως, δεν με ένοιαζε τίποτα. Ανάμεσα στη λίμνη που έβλεπα μπροστά μου με το ξενοδοχείο Rudolfshütte στο βάθος να δεσπόζει δίπλα της, παρεμβαλλόταν ένα «μονοπάτι» από σπαρμένες πέτρες και βράχια κάνοντας τον χρόνο και την απόσταση να διαστέλλεται ασύστολα. Είναι εκείνη ακριβώς την στιγμή όπου οι υπολογισμοί για ρυθμούς, ταχύτητες και όλα τα ωραία δρομικά πάνε περίπατο.

 

Το κατέβασμα από το Kalser TauernΤο κατέβασμα από το Kalser Tauern

To κατέβασμα από το Kalser Tauern. Χαρακτηριστικό πεδίο Grossglockner Ultra Trail!To κατέβασμα από το Kalser Tauern. Χαρακτηριστικό πεδίο Grossglockner Ultra Trail!

Το "μονοπάτι" για τον 2ο κεντρικό σταθμό Rudolfshütte στο 82KΤο "μονοπάτι" για τον 2ο κεντρικό σταθμό Rudolfshütte στο 82K

Προς το Rudolfshütte ... | (c) Andi FrankΠρος το Rudolfshütte ... | (c) Andi Frank


Μετά τον τελευταίο κεντρικό σταθμό Rudolfshütte στο 82ο χλμ, ξεσπούσε η καταιγίδα και εγώ κατέβαινα το πιο τεχνικό πεδίο που έχω κατέβει σε αγώνα βουνού. Και όχι για 20 ή 30 μέτρα. Μια πορεία με μεγάλη κατηφορική κλίση πάνω σε γλιστερά βράχια με έκανε πολλές φορές να αναρωτιέμαι αν πηγαίνω σωστά. Λίγοι πήραν την απόφαση να συνεχίσουν από εκεί, άλλοι που είδα στο διάβα μου επέστρεφαν. Άλλωστε μόλις 5 αθλητές τερμάτισαν μετά από μένα, αυτό το κατάλαβα εκ των υστέρων. Εκείνη την στιγμή αναρωτιόμουν γιατί είμαι μόνος μου σε ένα μέρος το οποίο εκείνη την ώρα δεν φάνταζε και τόσο ειδυλλιακό, ειδικά με την μανία του καιρού που ξεσπούσε πάνω μου …

 

(c) Andi Frank(c) Andi Frank

 

Η Χιονούρα

Η καταιγίδα είχε κοπάσει και εγώ είχα προλάβει να φτάσω δύο συναθλητές ακριβώς πάνω στο διάσελο Kapruner Torl. Είχα ήδη περάσει από το πιο αλλόκοτο μέρος που είχα δει ποτέ και τώρα σιγά σιγά ήθελα να τσουλήσω προς τα κάτω. Όχι όμως. Έπρεπε να περάσει αρκετή ώρα για να συμβεί αυτό. Ευτυχώς τουλάχιστον είχα ακόμα μισή ώρα μπροστά μου για να κατέβω την αιώνια χιονούρα που απλωνόταν μπροστά μου πριν με καταπιεί το σκοτάδι εκεί στα ψηλά. Οποιαδήποτε προσπάθεια να ισορροπήσω στο αυλάκι που είχαν σχηματίσει οι προηγούμενοι ήταν μάταια. Οι τετρακέφαλοι όσο και να θες να προσομοιώσεις την κίνηση του σκι δεν βαστάνε μετά από τόσες ώρες. Μετά την 2η πτώση αποφάσισα να την κατέβω από πιο δεξιά όπου ήλπιζα ότι το τακούνι θα χωνόταν μέσα πιο εύκολα και είχα δίκιο τελικά. Το σκοτάδι με βρήκε στο τέλος της ενώ μπροστά μου απλώνονταν τα κεριά που είχαν στήσει οι απίθανοι και ηρωικοί εθελοντές – διασώστες που στέκονταν άγρυπνοι φρουροί σε διάσελα και βουνοκορφές για 30 ώρες, κεριά που οριοθετούσαν σαν φάροι την πορεία μας στο σκοτάδι…

 

Πάνω ψηλά το διάσελο Kapruner Torl με το βράχινο κατέβασμα. Εδώ είναι η αρχή της χιονούρας | (c) wusaonthemountain.atΠάνω ψηλά το διάσελο Kapruner Torl με το βράχινο κατέβασμα. Εδώ είναι η αρχή της χιονούρας | (c) wusaonthemountain.at

 

Τα Τούνελ

Η βροχή σταματούσε και ξεκίναγε για ώρες. Το κατέβασμα από το Kapruner Torl χωρίς να είναι πολύ τεχνικό υπό άλλες συνθήκες, εκείνη την ώρα μέσα στο πυκνό σκοτάδι και με την βροχή να έχει λασπώσει το τερέν και να έχει γυαλίσει τις πέτρες δεν ήταν ακριβώς αυτό που λέμε «τρεξιματικό». Για αυτό λοιπόν μετά από ώρα και αφού είχα περάσει και από τον τελευταίο σταθμό Mooserbooden στο 94ο χλμ όταν πάτησα το πόδι μου για πρώτη φορά σε άσφαλτο αναρωτήθηκα αν πράγματι ήμουν στη σωστή διαδρομή. Κοίταγα και ξανακοίταγα τα σημαιάκια και τα ανακλαστικά που αποτελούσαν την θαυμάσια σήμανση που είχε ο αγώνας σε όλη την διαδρομή του. Ελπίζοντας να μην θεωρηθώ η ντροπή των δρομέων βουνού να αναφέρω ότι εκείνη την ώρα η άσφαλτος δεν με χάλασε καθόλου. Μετά από 500 μέτρα βλέπω μπροστά μου ένα τούνελ. Αφού σιγουρεύτηκα για άλλη μια φορά ότι ακολουθώ την σωστή διαδρομή, δειλά δειλά μπήκα μέσα στο τούνελ το οποίο έσταζε παντού νερά. Ξεκίνησα να τρέχω. Τα βήματά μου αντηχούσαν στους υγρούς τοίχους του δημιουργώντας ένα σουρεαλιστικό σκηνικό. Για περίπου ένα χιλιόμετρο κοίταγα συνεχώς πίσω μου να δω αν έρχεται κανείς. Τίποτα. Όσο το μάτι κοίταγε μπροστά, τίποτα. Μόνο τούνελ. Έχοντας διαβάσει αρκετά βιβλία και έχοντας δει ακόμη περισσότερες ταινίες θρίλερ, δεν μπορεί το μυαλό να μην κάνει περίεργα παιχνίδια. Αυτό συνεχίστηκε για άλλες δύο φορές σε έκταση περίπου 3 χιλιομέτρων πριν μπούμε πάλι σε μονοπάτι. Η κούραση και η 2η νύχτα είχαν αρχίσει ήδη να τρώνε από τη σάρκα και το πνεύμα μου και εγώ σαν σύγχρονος Προμηθέας περίμενα στωικά τον τερματισμό όπως ο μυθικός ήρωας τον Ηρακλή για να με λυτρώσει …

 

H Διοργάνωση

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που έλειπε από μία διοργάνωση που τα είχε όλα! Πολύ καλό δώρο για όλους τους συμμετέχοντες το race vest του μεγάλου χορηγού του αγώνα Dynafit, πολύ λειτουργικός χώρος εκκίνησης / τερματισμού με οτιδήποτε θα μπορούσε να ζητήσει κάποιος: stand για φαγητό, μπύρα, καφέ, μασάζ, expo διάφορων εταιρειών, εξαιρετική σήμανση, αίσθηση ασφάλειας παρόλη την δυσκολία της διαδρομής αφού οι απίστευτοι εθελοντές διασώστες βρίσκονταν στα πιο δύσκολα και εκτεθειμένα σημεία του αγώνα, τροφοδοσία πλήρης, λειτουργικότατη ιστοσελίδα, συνεχείς ενημέρώσεις μέσω newsletter και πολλά πολλά άλλα. Προσπαθώ να βρω ένα αρνητικό και δεν τα καταφέρνω. Μόνο παρατήρηση ίσως θα μπορούσε να είναι το πολύ σφιχτό όριο στον πρώτο σταθμό στο 22ο χλμ όπου οι 4:00 ώρες ήταν οριακές. Εγώ πέρασα από εκεί σε 3.53 ενώ από τον επόμενο κόφτη χωρίς να αλλάξω ρυθμό πέρασα 2 ώρες κάτω από το όριο. Άρα ίσως εκεί χρειάζεται μία επανεξέταση των ενδιάμεσων ορίων του αγώνα.

 

 Η σήμανση της διαδρομήςΗ σήμανση της διαδρομής

Ο χώρος εκκίνησης / τερματισμώνΟ χώρος εκκίνησης / τερματισμών

Μασάζ στον χώρο των τερματισμών | (c) Andi FrankΜασάζ στον χώρο των τερματισμών | (c) Andi Frank


Η Δυσκολία

Αν δεν έχετε πολλά βουνίσια χιλιόμετρα στα πόδια σας ξανασκεφτείτε το. Παρατεταμένες αναβάσεις σε δύσκολα μονοπάτια με πολύ μεγάλες κλίσεις (π.χ. το καταπληκτικής ομορφιάς και θέας μονοπάτι Wiener Höhenweg με την θέα χαμηλά στην τεχνητή λίμνη και δεξιά στον παγετώνα), το άγριο Pfortscharte στα 2.825 μέτρα, το επιβλητικό Kapruner Torl με τον παγετώνα στα 2.639 μέτρα), αρκετά χιλιόμετρα πάνω σε βράχια (κατάβαση από τα Rudolfshütte και Kapruner Torl, ανάβαση στο Kapruner Torl, το πέρασμα από τη λίμνη Dorfersee) δύσκολες καταβάσεις στα περάσματα με μεγάλες και απότομες σάρες (Pfortscharte), ογκόλιθους (Kapruner Torl) και εκτεταμένα πεδία χιονιού (Kalser Tauern στα 2.518 μέτρα, Kapruner Torl), πολλά χιλιόμετρα πάνω από τα 2.000 μέτρα και πέντε δύσκολα περάσματα ψηλότερα, καθώς και δεκάδες χιλιόμετρα σε πολύ τεχνικό αλπικό τερέν συνθέτουν ένα σκηνικό το οποίο σε τέτοια έκταση και δυσκολία δεν έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα. Προσθέστε και τον πάντα αυτή την εποχή απρόβλεπτο καιρό της περιοχής. Η καταιγίδα είναι απλά θέμα τύχης πού θα σας πετύχει και με ποια ένταση και έχετε μία ωραιότατη πρόκληση! Για φέτος ο καιρός μας επιφύλασσε και ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες τις μεσημεριανές ώρες που έφταναν τους 30β κελσίου στα πιο χαμηλά υψόμετρα, άρα μέσα στον αγώνα οι διακυμάνσεις ήταν αρκετά μεγάλες. Η δυσκολία άλλωστε του αγώνα συνοψίζεται και στο γεγονός του μόλις 52% ποσοστού τερματισμών (161 τερματισμοί σε 308 εκκινήσαντες) σε ένα αρκετά καλό επίπεδο συμμετεχόντων! 

 

Το κατέβασμα στα βράχια λίγο πριν την μεγάλη χιονούρα | (c) wusaonthemountain.atΤο κατέβασμα στα βράχια λίγο πριν την μεγάλη χιονούρα | (c) wusaonthemountain.at

Δεν έλειπαν και τα τεχνικά ασφαλισμένα κατεβάσματα | (c) Andi FrankΔεν έλειπαν και τα τεχνικά ασφαλισμένα κατεβάσματα | (c) Andi Frank

Μεγάλες κλίσεις ανηφορικές και κατηφορικές | (c) Andi FrankΜεγάλες κλίσεις ανηφορικές και κατηφορικές | (c) Andi Frank 

Στην ανάβαση για το Kapruner Torl | (c) wusaonthemountain.atΣτην ανάβαση για το Kapruner Torl | (c) wusaonthemountain.at

Στάση για ανάσες ... | (c) Andi FrankΣτάση για ανάσες ... | (c) Andi Frank

 

To Kaprun

Λίγα χιλιόμετρα έξω από το πολύβουο αλλά εξόχως γραφικό Zell Am See με την υπέροχη λίμνη, το φιλήσυχο Kaprun σε υψόμετρο 780μ αποτελεί το κέντρο του αγώνα. Πολύ όμορφο και γραφικό, προσφέρεται σαν εφαλτήριο για οποιαδήποτε ορεινή δραστηριότητα μπορείτε να σκεφτείτε. Από το χωριό ξεκινούν μονοπάτια για όλη την οικογένεια που οδηγούν σε εντυπωσιακά και εύκολα προσβάσιμα φαράγγια, λίμνες, καταρράκτες και η λίστα είναι πραγματικά ατελείωτη. Τα παιδιά, όσο οι μεγάλοι διασκεδάζουν τρέχοντας 110 χιλιόμετρα, μπορούν να διασκεδάσουν σε ένα εξαιρετικό fun park δίπλα στην εκκίνηση με εντυπωσιακά roller coasters και όχι μόνο. Γενικά, είναι εντυπωσιακό το πώς έχουν καταφέρει (κάτι που έχουμε δει και σε άλλα μέρη των Άλπεων με αντίστοιχη παιδεία) να εκμεταλλευτούν τον φυσικό τους πλούτο προσφέροντας δραστηριότητες με ασφάλεια για όλη την οικογένεια. Κάτι που εμείς εδώ στην Ελλάδα πασχίζουμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε …

 

Δίπλα στο Kaprun αυτό το διαμορφωμένο ξύλινο μονοπάτι μέσα σε ένα στενό φαράγγι το οποίο οδηγούσε σε έναν καταρράκτη...Δίπλα στο Kaprun αυτό το διαμορφωμένο ξύλινο μονοπάτι μέσα σε ένα στενό φαράγγι το οποίο οδηγούσε σε έναν καταρράκτη...

Το ποταμάκι του KaprunΤο ποταμάκι του Kaprun

Το φιλήσυχο Kaprun...Το φιλήσυχο Kaprun...

Μπύρα Stiegl, τοπική της περιοχής του Salzburg, και pretzel δίπλα στην Zell am See! Γιατί ένας αγώνας στο βουνό δεν είναι μόνο ένας αγώνας στο βουνό!Μπύρα Stiegl, τοπική της περιοχής του Salzburg, και pretzel δίπλα στην Zell am See! Γιατί ένας αγώνας στο βουνό δεν είναι μόνο ένας αγώνας στο βουνό!

Οι Έλληνες

Πέντε ήμασταν οι έλληνες που τρέξαμε στους αγώνες του Grossglockner Ultra Trail. Οι τρεις τα καταφέραμε, οι υπόλοιποι δύο αφήνουν ανοιχτούς λογαριασμούς με την περιοχή και τον αγώνα! Πιο συγκεκριμένα:

GGUT 110
- ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ Τάσος: 25.09.17
- ΤΣΟΓΚΑΡΑΚΗΣ Τάκης: 28.18.56
- ΚΟΥΚΟΥΣΟΥΛΗΣ Τάσος: DNF

GGT 75
- ΜΟΥΤΑΦΗΣ Βαγγέλης: DNF

KTT 50
- ΤΡΟΥΠΗΣ Δημήτρης: 7.36.52

 

Οι νικητές

Παρότι ο αγώνας δεν συμπεριλαμβάνεται σε κάποια μεγάλη διεθνή σειρά αγώνων, δεν του λείπουν οι μεγάλες σπουδαίες διεθνείς συμμετοχές. Φέτος, 1500 δρομείς από 42 χώρες έλαβαν μέρος συνολικά στους αγώνες του Grossglockner Ultra Trail, ενώ πέντε ήταν τα ρεκόρ που καταρρίφθηκαν συνολικά:

 

Οι καλεσμένοι αθλητές των αγώνων στην παρουσίαση λίγες ώρες πριν την εκκίνησηΟι καλεσμένοι αθλητές των αγώνων στην παρουσίαση λίγες ώρες πριν την εκκίνηση


GROSSGLOCKNER ULTRA-TRAIL® | 110 km | 6.500 m | 5 ITRA/UTMB-Points

1. Thomas Farbmacher (AUT) 14:25:41,6 hours*
2. André Purschke (GER) 15:21:38,5
3. Peter Gross (AUT) 16:01:02,2
4. Kristin Berglund (AUT) 17:03:15,0*
5. Juliette Blanchet (FRA) 17:32:53,8
6. Vroni Heidrich (GER) 20:37:22,9

 

O Thomas Farbmacher μεγάλος νικητής του GGUT 110 | (c) Markus FruhmannO Thomas Farbmacher μεγάλος νικητής του GGUT 110 | (c) Markus Fruhmann


GGUT 110 | 2 (Σκυταλοδρομία στην μεγάλη διαδρομή)

1. Gediminas Grinius/Pau Gil Capell – The North Face-Vibram 13:16:32,6 hours
2. Markus Amon/Klaus Gösweiner – Crossing Austria 14:17:59,2
3. Niklas Wagner/Matthias Hahn – Traunsteiner Buam 15:51:07,0

 

Pau Capel, Gediminas Grinius | (c) Markus FruhmannPau Capel, Gediminas Grinius | (c) Markus Fruhmann

Grossglockner Trail (GGT 75) | 75 km | 4.000 m | 4 ITRA/UTMB-Points:

1. Hannes Namberger (GER) 8:01:38,0
2. Jordi Gamito Baus (ESP) 8:13:10,7
3. Markus Stock (AUT) 8:41:55,5

1. Meryl Cooper (UAE) 11:07:27,9
2. Evelyne Lachner (AUT) 11:10:04,0
3. Anna Stakova (CZE) 11:21:54,4

 

Hannes Namberger, o νικητής του GGT 75 | (c) Markus FruhmannHannes Namberger, o νικητής του GGT 75 | (c) Markus Fruhmann


Kalser Tauern TRAIL (KTT 50) | 48 km | 2.000 m | 3 ITRA/UTMB-Points:

1. Florian Reichert (GER) 4:37:13,8*
2. Marcin Swierc (POL) 4:40:51,0
3. Tomas Hudec (CZE) 4:43:46,9

1. Irén Tiricz (HUN) 5:35:59,2*
2. Veronika Limberger (AUT) 6:07:34,0
3. Dominique Lothaller (AUT) 6:45:05,2

WEISSEE GLETSCHERWELT TRAIL (GWT 30) | 31 km | 1.000 m | 2 ITRA/UTMB-Points:

1. Christian Kreidl (AUT) 2:49:27,1 hours*
2. Gerhard Schneider (SUI) 2:49:27,3
3. Matthias Baur (GER) 3:01:39,3

1. Marcela Vasinova (AUT) 3:35:24,2
2. Christina Sautner (AUT) 3:38:27;2
3. Ida-Sophie Hegemann (GER) 3:41:10,4

*ρεκόρ

 

Σε ευχαριστούμε Hubert Rusch! | (c) Markus FruhmannΣε ευχαριστούμε Hubert Rusch! | (c) Markus Fruhmann

 

Το Advendure ήταν και πάλι φέτος χορηγός επικοινωνίας της διοργάνωσης και φιλοξενήθηκε απλόχερα και με πολύ ευγένεια στο Kaprun για την συμμετοχή μας στον αγώνα. Ευχαριστούμε για την ευκαιρία να ζήσουμε αυτή την όμορφη φυσικά τον κ. Hubert Resch, επικεφαλή του Grossglockner Ultra Trail, και τους διοργανωτές του αγώνα.

 

 

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

Website: www.advendure.com

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΓΩΝΩΝ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

  • Western States Endurance Run 2018!

    Μάνος Κυριακάκης, 11/07/2018 18:11
    Μπραβο ρε Χαρη ! ωραιος, μας ταξιδεψες και μας εκανες να ζηλεψουμε ! Ευχαριστουμε.
     
  • Επικές στιγμές και ρεκόρ στον 7ο Faethon Olympus ...

    Χρήστος Κατσιρόπουλος, 11/07/2018 09:40
    Πολύ όμορφος αγώνας σε μία πλευρά του Ολύμπου διαφορετική από τις υπόλοιπες. Συγχαρητήρια στην διοργάνωση, και του χρόνου! Ακούστηκε από δρομείς που έτρεξαν τον αγώνα ότι η διαδρομή του FOM ήταν λίγο διαφορετική από τις άλλες χρονιές, υποθέτω λόγω κ ...

    Ολόκληρο...

     
  • Που πήγε η μαγεία;

    Χαρα Λειβαδιτη, 06/07/2018 12:25
    Ευχομαι να ξαναγυρίσεις στον ολυμπο χωρις αγχος και χρονους να τρεχουν την επομενη φορα και να απολαυσεις κάθε εικονα και αρωμα του βουνου ! και φωτογραφιες !πολλες φωτογραφιες ! Συγχαρητηρια για τον αθλο σου #Χαρα Λειβαδιτη
     
  • Salewa Olympus Mythical Trail: Πλησιάζει η ώρα το ...

    Τάκης Τσογκαράκης, 02/07/2018 07:54
    Γειά σου ρε Δημήτρη! Ο Μύθικαλ του 2012, ο 1ος που διοργανώθηκε και βέβαια θα μου μείνει αξέχαστος. Δεν ξεχνιούνται εύκολα αυτές οι στιγμές, αυτές οι εμπειρίες!
     
  • 10.000 χιλιόμετρα για 100 μίλια – Συνέντευξη με τ ...

    Δημήτρης Τρουπής, 15/06/2018 15:11
    Καλησπέρα Δημήτρη, Το χρονικό όριο είναι στις 30 ώρες. Κομβικό σημείο είναι επίσης οι 24 ώρες αφού εκεί αλλάζει και το χρώμα του buckle που παίρνει ο αθλητής που τερματίζει...(α σημένιο κάτω από τις 24, χάλκινο από 24 - 30) ... ;-)

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Francois D’ Haene: Συνέντευξη με ένα φίλο του…

Francois D’ Haene: Συνέντευξη με ένα φίλο του "μικρού πρίγκηπα"!

Στην επιστροφή μου από τις Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να προσγειώσω το αεροπλάνο μου στην έρημο Σαχάρα. Μη με ρωτήσετε πώς βρέθηκα εδώ, ο προορισμός μου μετά το Western St...

Advendure © 2001-2018

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration