"Χρυσαφένιες, χαλκοπράσινες οι πλαγιές σου, οι βουνοκορφές σου, Κιθαιρώνα — μια ελπίδα για μένα. Το άρμα του αστροκαβαλάρη Ήλιου, αστρολάβος μου στα μονοπάτια του προσωπικού μου αιώνα"

Κυριακή ξημέρωμα, Πούφης ο καμαρωτός...

Ετοιμάζω τα πράγματα του αγώνα. Ο Πούφης με κοιτάζει με τις μεγάλες ματάρες του που στάζουν αγάπη και με ρωτά: "Πάλι θα πας στο βουνό χωρίς εμένα; Πάρε με μαζί σου και σου υπόσχομαι να αφήσω την ηλικία μου σπίτι".