Αρχική>Άρθρα>Αγωνίζομαι>Θεωρία>Απώλειες αθλητών, η άλλη όψη του νομίσματος...


Απώλειες αθλητών, η άλλη όψη του νομίσματος... Προτεινόμενο

Το ολοένα και αυξανόμενο ενδιαφέρον για τους αγώνες βουνού δυστυχώς μας έφερε αντιμέτωπους με καταστάσεις τις οποίες δεν θα μπορούσαμε ίσως να φανταστούμε μερικά χρόνια πριν. Η φετινή χρονιά εξελίσσεται ίσως στην δραματικότερη στην ιστορία του ορεινού τρεξίματος αφού τα μοιραία ατυχήματα σε όλον τον κόσμο τείνουν να πάρουν διαστάσεις φαινομένου. Η Ελλάδα δεν αποτέλεσε εξαίρεση αφού υπήρξε τέτοιο λυπηρό περιστατικό, ο θάνατος του άτυχου John Lawton ο οποίος χάθηκε στις πλαγιές του Ταϋγέτου.

Το τραγικό περιστατικό που ίσως ξεχείλισε το γεμάτο ποτήρι ήταν ο θάνατος της αθλήτριας Teresa Farriol, στον πρόσφατο Ultra Cavalls del Vent. Η αιτία του θανάτου της μας δίνει ένα ακόμα πιο ηχηρό χαστούκι. Υποθερμία. Ούτε πτώση, ούτε απώλεια διαδρομής, ούτε κάτι άλλο. Μια κατάσταση η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν ο ρουχισμός ήταν πιο κατάλληλος, αν η αθλήτρια ήταν σε καλύτερη φυσική κατάσταση, αν δεν είχε εξαντληθεί. Ακόμα αν θέλετε αν η διοργάνωση είχε διακόψει τον αγώνα ή άν είχε αλλάξει την διαδρομή και άλλα πολλά "αν" τα οποία δυστυχώς συνοδεύουν ένα τέτοιο περιστατικό.

Πολλά είναι τα ερωτηματικά που εγείρονται πλέον. Που σταματά η ευθύνη μιας διοργάνωσης και που ξεκινά η ευθύνη ενός αθλητή; Πόσο ώριμοι ή έμπειροι είμαστε ώστε να εκτιμήσουμε καταστάσεις και συνθήκες στο βουνό; Πόσο έτοιμοι και πρόθυμοι είμαστε να εκτεθούμε στα στοιχεία της φύσης διακινδυνεύοντας την ίδια μας την ζωή; Πόσο έτοιμοι είμαστε -σωματικά και ψυχολογικά- να ζήσουμε για μερικές ώρες -ή μέρες οι τολμηρότεροι- στιγμές κακουχίας, πόνου, εξάντλησης, υποθερμίας; Μήπως τελικά θέλουμε αστυνόμευση, αυστηρά κριτήρια, υποχρεωτικό εξοπλισμό (βλ UTMB);

Ένας αγώνας στον βωμό της δημοσιότητας ή των χρημάτων από τους χορηγούς πόσο πρόθυμος είναι να στιγματιστεί σαν "επικίνδυνος"; Είμαστε πρόθυμοι στον βωμό μιας εντυπωσιακής διαδρομής να θυσιάσουμε μία ανθρώπινη ζωή; Τι μπορούμε να κάνουμε για να γίνουν οι αγώνες ασφαλέστεροι; Υπάρχει τρόπος να γίνει αυτό;

Καυτά ερωτήματα που περιμένουν απάντηση εδώ και χρόνια, απαντήσεις που κανείς δεν δίνει μιας και κανείς δεν θέλει να ακουμπήσει την καυτή πατάτα. Πατάτα που μας έχει τσουρουφλίσει όμως όλους μας μιας και όπως δείχνουν τα πράγματα δεν θα αργήσει να έρθει η στιγμή που τέτοια περιστατικά θα έρθουν να χτυπήσουν και την δική μας πόρτα.

Ας προφυλάξουμε το άθλημα από κανόνες, πλαίσια, περιορισμούς και κριτήρια που καθόλου δεν του ταιριάζουν

Τρέξιμο στο βουνό σημαίνει ελευθερία. Φοβάμαι την μέρα που το άθλημα θα χάσει αυτή την ελευθερία και θα πλαισιωθεί από κανόνες, κριτήρια και άλλα καλούπια που εκ φύσεως δεν του ταιριάζουν. Ήδη στο τελευταίο της Δελτίο Τύπου η International Skyrunning Federation κάνει λόγο για κανόνες-πλαίσια που θα θεσπίσει για τους αγώνες της από το 2013 αλλά για άλλες συστάσεις προς την κοινότητα των αγώνων βουνού για ένα "ασφαλέστερο μέλλον".

Η λύση είναι απλή και περικλείεται σε μία και μόνο λέξη. Επίγνωση. Επίγνωση της δικής μας φυσικής ή ψυχολογικής κατάστασης. Επίγνωση των κινδύνων που μας περιμένουν "εκεί έξω" και κατάλληλη προετοιμασία για την αποφυγή τους. Τελικά, επίγνωση του ποιοί είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε.

Ας μην αφήσουμε άλλους να μας κάνουν να νιώθουμε "ασφαλείς".  Κανείς δεν είναι ασφαλής στην φύση και αυτό είναι ένα αξίωμα που πρέπει να το έχουμε στο μυαλό μας κάθε φορά που ανεβαίνουμε σε ένα βουνό. Ας προφυλάξουμε το άθλημα από κανόνες, πλαίσια, περιορισμούς και κριτήρια που καθόλου δεν του ταιριάζουν. Τέλος, ας αποκτήσουμε επιτέλους την ωριμότητα να κάνουμε και πίσω όταν χρειαστεί. Το βουνό είναι εκεί και θα μας περιμένει...

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

Website: www.advendure.com

Σχόλια   

 
+3 0 # Αγγελος Φραγκουλης 03-05-2018 07:19
....... απο προσωπικη ζοφερη εμπειρια στον χειμερινο ενιππεα του 2008 που επαθε εγκεφαλικο η συντροφος της ζωης μου... θα ηθελα να προτρεψω σον καθε διοργανωτη αγωνων βουνου τα σωστικα συνεργεια να "κατεβαινουν" και οχι να "ανεβαινουν"... διοτι στην περιπτωση μας αν ειχαμε παροχη οξυγονου γρηγοροτερα ισως το τελικο αποτελεσμα της αναπηριας να ηταν σε μικροτερο βαθμο.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+4 0 # Καιάφας Στυλιανός 04-10-2012 18:55
Είναι αλήθεια οτι ενα απο τα πράγματα που με απασχολούν είναι οτι ενω έχουμε πληθώρα αγώνων,(μικρών, μεσαίων,και λιγότερων ultra),δεν είμαι βέβαιος για το αν έχουμε την κουλτούρα,παιδε ία ως Έλληνες αθλητές για την συμμετοχή μας σε αγώνες βουνού,και οι παραστάσεις που έχω τα χρόνια που ασχολούμαι είναι οτι υπάρχει έλλειμμα,είτε υπευθυνότητας είτε σοβαρότητας είτε σεβασμού και σωστής αντιμετώπισης ενος αγώνα βουνού,μπερδεύο υμε την υπέρβαση σε εναν αγώνα με τον κίνδυνο χωρίς να καταλάβουμε γιατί δεν το έχουμε ζυγίσει σωστά,και έτσι φτάνουν αθλητές στον Olympus Marathon του 2007 αν θυμάμαι καλά να τερματίζουν με σπασμένο χέρι δεμένο σε νάρθηκα απο τα πριόνια μέχρι τον τερματισμό όπου τον είδα και αναρωτήθηκα μέσα μου,τώρα έκανε υπέρβαση? ή έπαιξε τη ζωή του κορώνα γράμματα?αν έπεφτε ξανά τι θα γινόταν?
Η κάθε διοργάνωση όπως αναφέρθηκε παραπάνω μπορεί να φτάσει το θέμα της ασφάλειας ως ενα σημείο,απο κει και πέρα πρέπει ο αθλητής να πάρει τα μέτρα αυτοπροστασίας που χρειάζονται για να τερματίσει γερός.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+3 -1 # angie 04-10-2012 17:29
Παρότι έχω λίγα χρόνια στο βουνό, έχοντας κάνει κάποιους αγώνες "ultra" θα πω τα εξής όσων αφορά την ασφάλειά μου. Φυσικά πρώτα θα εμπιστευτώ τους διοργανωτές, βέβαια εφόσων μετά από κάποιον αγώνα νιώσω ανασφαλής η ίδια ή δω με τα μάτια μου πράγματα που δεν μου αρέσουν, δεν θα ξαναεμπιστευτώ τον ίδιο διοργανωτή. Φροντίζω να ακολουθώ τους κανόνες που προτείνουν (πχ υποχρεωτικό εξοπλισμό). Φροντίζω να ενημερώνομαι μέσω ανάγνωσης ιστοσελίδων ή μέσω συζήτησης με πιο έμπειρους αθλητές παρόμοιων αγώνων για θέματα τόσο τακτικής και προπονησης όσο και ασφάλειας.
Σίγουρα νιώθουμε ελευθερία στο βουνό που δεν νιώθουμε στην κλειστοφοβική καθημερινότητα της πόλης μας. Αλλά το βουνό ανήκει στη φύση, που παραμένει και εύχομαι πάντα να παραμένει αδάμαστη και αυθαδώς ελεύθερη. Εδώ στην ίδια μας την πόλη σε κακοκαιρία ή άγνωστες περιοχές κινούμαστε με φόβο και επιφύλαξη... πώς είναι δυνατόν στο βουνό να νιώθουμε διαρκώς ασφαλείς και να κάνουμε του κεφαλιού μας;
Τέλος, όσων αφορά την αλουμινοκουβέρτ α... το ότι την είχα μαζί μου στο OMT δεν μου ήταν αχρείαστη. Διότι όταν ήταν ακινητοποιημένη η συναθλήτρια και φίλη μου Βίκυ Καρπούζα για πάνω από μισή ώρα στο μονοπάτι ώσπου να μπορέσει η ομάδα διάσωσης να την κατεβάσει με ασφάλεια στον σταθμό, σίγουρα δεν της έσωσε τη ζωή αλλά έχοντας τρέξει 16ώρες σε μια πολύ απαιτητική διαδρομή του Ολύμπου, έκανε την αναμονή της πιο άνετη και ίσως και πιο ασφαλής.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Αργύρης Βαμβακίτης 04-10-2012 00:11
Λεωνίδα,αυτό ακριβώς ήθελα να τονίσω όσον αφορά την ευθύνη αθλητή-διοργανω τή.Απο τη στιγμή που το ποσοστό αυτογνωσίας δεν είναι μεγάλο ο εν δυνάμει "kilian" θα την κάνει την εξυπνάδα του,θα το έχεις διαπιστώσει άλλωστε και εσύ από τις συμμετοχές σου και την διοργάνωση αγώνων.Τότε θα αναρωτιέται ο διοργανωτής,ακό μη κι αν όλα έγιναν εκ μέρους του όπως έπρεπε,τι έφταιξε. Ισως το μόνο που θα μπορούσε παραπάνω να κάνει είναι να
"φοβίσει" τους αθλητές.
Όσον αφορά την αλουμινοκουβέρτ α θα συμφωνήσω οτι δεν μπορεί να βοηθήσει και πολύ όταν είσαι καθηλωμένος αλλά θα μπορούσε να είναι σωτήρια αν την έβαζε κάποιος,σε ακραίες συνθήκες,μέσα από το αντιανέμικο.Εξά λλου η υποθερμία είναι πολύ πιο επικίνδυνη κι άμεση από την πιθανή αφυδάτωση λόγω της εφίδρωσης που θα προκαλούσε αυτή η κίνηση του αθλητή.










'
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 -2 # Λάζαρος Ρήγος 03-10-2012 23:51
Νομίζω ότι την κύρια ευθύνη ηθικά, τη φέρνουν οι διοργανωτές των αγώνων, οι οποίοι και καθορίζουν δύο πράγματα: το ποιοι μπορούν να συμμετέχουν και τους κανόνες του αγώνα. Ο άνθρωπος, ως φιλοπερίεργο ον, πάντα οδηγείται στην αναζήτηση νέων ερεθισμάτων και των ορίων του. Αν κάποιος δεν τον φρενάρει, μπορεί να μην σταματήσει πουθενά! Η ωριμότητα των αθλητών έρχεται από την εμπειρία τους –εξαιρέσεις βέβαια υπάρχουν και δεν πρόκειται να τις αποφύγουμε και στο μέλλον. Κατά συνέπεια, εφόσον βρεθούν τα φίλτρα επιλογής των αθλητών, που αντιλαμβάνομαι ότι σε αγώνες ultra και adventure ταυτόχρονα (ο ROUT πχ στην Ελλάδα) πρέπει να είναι σύνθετα, θα είμαστε περισσότερο ήσυχοι μετά την εκκίνηση και όσο ο αγώνας θα εξελίσσεται. Τα σύνθετα κριτήρια ίσως να είναι ένας συνδυασμός προηγούμενης εμπειρίας σε αγώνες τέτοιου είδους, όπως και εμπειρία από δοκιμασίες επιβίωσης σε ακραία περιβάλλοντα ή ακραίες συνθήκες. Αυτό το τελευταίο είναι κάτι που δεν συζητήθηκε μέχρι σήμερα θαρρώ, αλλά ειδικά σε τέτοιους αγώνες μάλλον έχει μεγάλη σημασία. Παράλληλα, πρέπει να τηρείται μια «μαύρη λίστα» με αθλητές που επέδειξαν ανώριμη συμπεριφορά στο παρελθόν ή έχουν σοβαρά θέματα υγείας.
Οι αγώνες υπεραντοχής σε ορεινά και απομονωμένα περιβάλλοντα περικλείουν κινδύνους, αυτό όμως δεν αποτελεί λόγο να μπλοκάρεται η ορμή των ανθρώπων που έχουν την ωριμότητα και τα τυπικά χαρακτηριστικά να το αποτολμήσουν. Όσο για κανονισμούς υποχρεωτικού εξοπλισμού, τους θεωρώ μάλλον ατελείς, για να μην τους χαρακτηρίσω αλλιώς...

Λάζαρος Ρήγος
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Μαυρίκιος Πολίτης 04-10-2012 15:23
Παραθέτοντας rumor:
Παράλληλα, πρέπει να τηρείται μια «μαύρη λίστα» με αθλητές που επέδειξαν ανώριμη συμπεριφορά στο παρελθόν ή έχουν σοβαρά θέματα υγείας.

Δεν νομίζω να είναι πρακτικό αλλά ούτε και δόκιμο. Δύσκολα μετράς την ανωριμότητα και ακόμα δυσκολότερα τα θέματα υγείας. Bad karma approach
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 -1 # Λάζαρος Ρήγος 04-10-2012 18:16
Συμφωνώ για τα θέματα υγείας, συνήθως κρύβονται επιμελώς από τους πάσχοντες (χρόνια θέματα υγείας) άρα, δύσκολο να ανιχνευτούν. Όμως, κάποτε βγαίνουν στην επιφάνεια και πλέον σημαδεύουν και ακολουθούν στην πορεία του τον αθλητή. Κατά συνέπεια, ο διοργανωτής έχει την ευθύνη την επόμενη φορά που θα του επιτρέψει ξανά τη συμμετοχή και όχι ο αθλητής, που για οποιοδήποτε λόγο δεν θέλει να κάνει πίσω, αρνούμενος να αποδεχτεί το πρόβλημά του -ναι, πολλοί είναι εκείνοι που σπάνε κάθε τόσο τη γροθιά τους χτυπώντας τοίχους!

Όσο για τους ανώριμους αθλητές, αυτούς δηλαδή με την επιπόλαιη συμπεριφορά, επίσης ένας διοργανωτής -στην Ελλάδα πάντα όπου το ultra κοινό είναι για την ώρα επώνυμο- έχει χρέος να εντοπίσει αυτά τα άτομα και να τα απομακρύνει, καθώς κινδυνεύουν τα ίδια αλλά και τίθεται εν κινδύνω όλη η διοργάνωση. Θεωρώ μάλιστα , για να το πάω ένα βήμα παραπέρα το θέμα, ότι οφείλουν οι διοργανωτές να ενημερώνουν -άτυπα έστω ο ένας τον άλλον- για τέτοιου είδους φαινόμενα, ώστε να προλάβουν ένα κακό που θα μπορούσε να ξεσπάσει σε συναδέλφων αγώνα. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό για την ώρα και λόγω οξυμένων σχέσεων ανάμεσα σε διοργανώσεις -ας μην πω ονόματα- αλλά και λόγω ανωριμότητας των ίδιων των διοργανωτών, οι οποίοι έχουν υποκαταστήσει το κοντέρ ευθύνης με το κοντέρ πολυπληθούς συμμετοχής (κοινώς "περάστε κόσμε'!)

Λάζαρος Ρήγος
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Μαυρίκιος Πολίτης 03-10-2012 23:39
Μια γρήγορη και εξαιρετικά υποκειμενική άποψη από τη μεριά κάποιου που ξεκίνησε από τον καναπέ του μικρού Κένταυρου πριν τρία χρόνια με μηδέν εμπειρία βουνού.
Η μεγαλύτερη απάτη είναι η ψευδαίσθηση ασφάλειας των πιστοποιητικών υγείας, κριτηρίων συμμετοχής, σταθμών κάθε τρία βήματα και άλλα παρόμοια. Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι τα κριτήρια ίσως είναι κάπως σοβαρή και αναγκαία συνθήκη καλής διεξαγωγής αλλά μια ματιά στο Tor des Geants και Hardrock αρκεί για να βάλεις ένα μεγάλο ερωτηματικό στην σημασία τους, τουλάχιστον σε ότι αφορά την ασφάλεια των αθλητών. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να πάρεις μέρος σε αγώνα βουνού νομίζοντας ότι επειδή έχεις τα τυπικά κριτήρια, υπάρχουν πολλοί σταθμοί ή και δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο, όλα θα είναι μια ευχάριστη εκδρομή χωρίς απρόοπτα και εάν γίνει μια στραβή το μαγικό χέρι της διοργάνωσης θα σε προστατέψει.
Για τον βασικό εξοπλισμό έχω μοιρασμένα αισθήματα. Θεωρώ ότι είναι απόλυτη ανάγκη να καταλάβουν όσοι middle-of-the-p ack συμμετέχουν σε αγώνες με μεγάλες διακυμάνσεις καιρικών συνθηκών ότι πραγματικά αδιάβροχο+κάτι ζεστό για second layer πρέπει είναι μαζί τους πάντα. Αλλιώς ρισκάρεις αλλά τουλάχιστον καλό είναι να έχεις μεγάλη πείρα και επίγνωση του τι κάνεις. Αυτό με φέρνει στο κομμάτι της ευθύνης των διοργανωτών που για μένα δεν είναι άλλο από το να κάνουν ξεκάθαρο με μεγάλη προσοχή και λεπτομέρεια ποια είναι η μορφή και ποιοι οι πιθανοί κίνδυνοι του αγώνα. Informed consent. Ξανά, μια ματιά στην περιγραφή των Tor des Geants και Hardrock είναι διαφωτιστική. Ειδικά στην Ελλάδα δεν υπάρχει οργανωμένη ορεινή διάσωση με εκπαιδευμένο προσωπικό και ελικόπτερο σε αναμονή 24/7.
Πέρα από τους αγώνες σε βουνά ας μην ξεχνάμε ότι δυστυχώς υπάρχουν ακόμα περισσότεροι θάνατοι και σοβαροί τραυματισμοί σε κλασσικούς μαραθώνιους και Ironman triathlon. Ο Noakes έχει έναν αρκετά μεγάλο κατάλογο περιστατικών υπονατριεμίας στο παράρτημα του τελευταίου του βιβλίου "Waterlogged". Κίνδυνοι υπάρχουν παντού, κάποιοι, μοιραία, οδηγούν σε πρωτοσέλιδα.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Λεωνίδας Αθανασόπουλος 03-10-2012 23:15
Θα σας έλεγα την επόμενη φορά που στέκεστε στην γραμμή εκκίνησης να ρίξετε μία ματιά γύρω σας και να δείτε τα διάφορα επίπεδα δρομέων που υπάρχουν. Αν νομίζετε ότι σε μία ομάδα άνω των 30 μελών, όλοι έχουν την ίδια αυτογνωσία και επίγνωση του τι πάνε να κάνουν και τι δυνατότητες έχουν, απλά θα σας πω ότι δεν ισχύει! Οποιασδήποτε έχει βγάλει έστω και για trekking ομάδα ανθρώπων και συνάντησε κάποια αναποδιά θα σας το διαβεβαιώσει...

Τα μέτρα που λαμβάνονται με βάση την αυτογνωσία και την εμπειρία κάποιες φορές δεν θα λειτουργήσουν και δεν θα είναι αρκετά. Αυτό ακριβώς έχει συμβεί και στα φετεινά περιστατικά. Όσο οι αγώνες ανεβάζουν δείκτη δυσκολίας και οι αθλητές προσβλέπουν σε "κατορθώματα" στυλ Killian τόσο θα ακούμε για μεγαλύτερα ποσοστά σωματικών βλαβών.

Κατά την γνώμη μου η κύρια ευθύνη βαρύνει τον διοργανωτή. Πρέπει πρώτα αυτός να κάνει ότι κρίνει σωστό και περνάει από το χέρι του. Οι αθλητές πάντα θα τα βλέπουν πιο ρόδινα από ότι είναι και οι διοργανωτές οφείλουν να τα βλέπουν πιο επικίνδυνα από ότι είναι. Ο άρχων του αγώνα είναι ο διοργανωτής. Αυτός μπορεί να πάρει υπολογισμένα ρίσκα.

Τα μάτια μου έχουν δει έμπειρους να κάνουν χοντρά παιδαριώδη λάθη. Και εδώ δεν ισχύει το ελαφρυντικό της "εξαίρεσης", καθότι και η εξαίρεση υπόκειται στην ίδια "ποινή" όταν το πράγμα πάει άσχημα.

Για την αλουμινοκουβέρτ α πάντως η άποψή μου είναι ότι όποιος ακινητοποιηθεί σε βουνό, όντας σε κακή κατάσταση και περιμένει σωτηρία ή έστω βοήθεια από αλουμινοκουβέρτ α, πολύ απλά είναι χαμένος από χέρι! Η αλουμινοκουβέρτ α δεν εξυπηρετεί εν κινήση. Ας μην μπω όμως άλλο σε λεπτομέρειες αυτού του είδους.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Δημήτρης Τρουπής 03-10-2012 23:19
Να μπείς..να μπείς.....
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+2 0 # Αργύρης Βαμβακίτης 03-10-2012 21:38
Το βασικότερο ίσως,όλων αυτών που συζητάμε το τόνισε ο ttsog,είναι η επίγνωση του τι είναι τρέξιμο σε ορεινό πεδίο με οτι αυτό συνεπάγεται.Αν ψάξουμε για διοργανωτές "θεούς", που θα απλώνουν το χέρι τους και θα σώζουν τον αθλητή απο μια σωρία λαθών ή ατυχών περιστατικών είτε με κανόνες είτε με παρουσία σ΄όλο το βουνό,τότε ήδη είμαστε στον λάθος δρόμο. Πρωταρχικό μέλημα του αγωνιζόμενου θα πρέπει να είναι να φτιάξει ένα "οχυρό", ώστε να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες να του συμβεί κάτι πολύ δυσάρεστο.Ακόμα δηλαδή και στον χειρότερο είτε απο πλευράς διοργάνωσης άγωνα είτε απο πλευράς συνθηκών αγώνα.Αυτο όσον αφορά την ακεραιότητα του αθλητή κι όχι την βελτίωση των αγώνων.
Βέβαια,αυτό δεν σημαίνει οτι ο διοργανωτής θα βάλει το ένα πόδι πάνω στο άλλο.Θα πρέπει απο την πλευρά του να δώσει οσο το δυνατόν περισσότερες και ακριβέστερες λεπτομέρειες για το τεραίν του αγώνα,τις συνθήκες που επικρατούν συνήθως την εποχή του αγώνα αλλά και να τονίσει στους αθλητές,έμπειρο υς και μη,τι θεωρεί οτι δεν πρέπει να υποτιμηθεί απο κανέναν.
Πρέπει να αντιληφθούμε οτι δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να εκμηδενιστεί το ρίσκο στις δραστηριότητες που διοργανώνονται σε ορεινό περιβάλλον.Αυτό πιστεύω οτι είναι το πρώτο βήμα για να σταματήσουμε να κυνηγάμε μάγισσες,διοργα νωτές δολοφόνους,την φύση που θέλει το κακό μας και το βούνο που "παίζει" στην πλάτη μας.Τότε θα δείξουμε και τον ανάλογο σεβασμό που απαιτείται και θα πράττουμε ανάλογα...
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+1 0 # Δημήτρης Τρουπής 03-10-2012 22:08
Νομίζω ότι η τοποθέτηση του Αργύρη δείχνει τον σωστό δρόμο. Και ο αθλητής πρέπει να είναι προετοιμασμένος για ελαχιστοποίηση των κινδύνων και ο διοργανωτής πρέπει να σταθμίζει την κατάσταση την ημέρα (ημέρες) του αγώνα ώστε να ενημερώνει τους αθλητές για το τι ενδέχεται να συναντήσουν. Συμφωνώ επίσης ότι δεν γίνεται να εκμηδενιστεί το ρίσκο, όχι μόνο στους αγώνες σε ορεινό περιβάλλον αλλά ακόμη και στον δρόμο. Στο Σπάρταθλο είδα αθλητές να παραπονιούνται για φοβερούς πόνους στα πόδια τρέχοντας με minimal παπούτσια των 190 γραμμαρίων που ούτε Κενυάτες των 45 κιλών δεν τα φοράνε πάνω απο 2 ώρες, αλλά ένιωσα και τον κίνδυνο του να τρέχεις νύχτα σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας όπου με μια ελαφριά ζάλη, π.χ. απο υπογλυκαιμία γίνεσαι θύμ νταλίκας που περνάει δίπλα σου...
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Δημήτρης Τρουπής 03-10-2012 15:32
Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση ... τελικά διερωτώμαι τι είναι πιο επικίνδυνο; Μια κατάβαση σε εναν "μικρό" αγώνα με 4.00 λεπτά το χιλιόμετρο σε κακοτράχαλο μονοπάτι τύπου π.χ. Πάρνηθας, ή μια αργή διάσχιση σε εναν αγώνα ultra τύπου Ροδόπης με βροχούλα...άντε και λίγο χιονάκι... εγώ λέω το πρώτο....και έχω και παραδείγματα... ..;-)
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Θεοφάνης Χαρκιολάκης 03-10-2012 16:10
Παραθέτοντας DimitrisT:
Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση ... τελικά διερωτώμαι τι είναι πιο επικίνδυνο; Μια κατάβαση σε εναν "μικρό" αγώνα με 4.00 λεπτά το χιλιόμετρο σε κακοτράχαλο μονοπάτι τύπου π.χ. Πάρνηθας, ή μια αργή διάσχιση σε εναν αγώνα ultra τύπου Ροδόπης με βροχούλα...άντε και λίγο χιονάκι... εγώ λέω το πρώτο....και έχω και παραδείγματα.....;-)


Ρε Μητσο ετσι που το πας θα μας πεις σε λιγο οτι ο γυρος της Aθηνας (10 χλμ..) ειναι πιο extreme απ΄το Rout. :D
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Δημήτρης Τρουπής 03-10-2012 16:18
Παραθέτοντας fanismb:
Παραθέτοντας DimitrisT:
Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση ... τελικά διερωτώμαι τι είναι πιο επικίνδυνο; Μια κατάβαση σε εναν "μικρό" αγώνα με 4.00 λεπτά το χιλιόμετρο σε κακοτράχαλο μονοπάτι τύπου π.χ. Πάρνηθας, ή μια αργή διάσχιση σε εναν αγώνα ultra τύπου Ροδόπης με βροχούλα...άντε και λίγο χιονάκι... εγώ λέω το πρώτο....και έχω και παραδείγματα.....;-)


Ρε Μητσο ετσι που το πας θα μας πεις σε λιγο οτι ο γυρος της Aθηνας (10 χλμ..) ειναι πιο extreme απ΄το Rout. :D


χα-χα, ωραίο το παράδειγμα αλλά λάβε υπόψιν του οδηγούς... :-) Ο κίνδυνος και η ζημιά που μπορεί να πάθεις σε μια κατάσταση είναι πολύ σχετικός...πτώσ η με τα χίλια σε κακοτραχαλιά μπορεί να επιφέρει τρομερή ζημιά...γιατί επιπρόσθετα δεν το θεωρεί ο αθλητής και τόσο επικίνδυνο όσο π.χ. το ROUT και γκαζώνει..στο ROUT αν το "σεβαστείς" δεν κινδυνεύεις πουθενά αν οι συνθηκες δεν είναι τελείως extreme...
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Λεωνίδας Αθανασόπουλος 03-10-2012 13:56
Οι κανόνες είναι πάντα απαραίτητοι. Ωστόσο αυτή η συζήτηση έχει πολλές παραμέτρους που την καθιστούν μία δύσκολη κουβέντα. Ας μην ξεχνάμε ότι και πολλοί ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ δεν έχουν την εμπειρία να αξιολογήσουν τους κινδύνους του βουνού.

Ο υποχρεωτικός εξοπλισμός είναι κάτι υποκειμενικό. Άλλον εξοπλισμό χρειάζεται ο Καλοφύρης και άλλο ένας δρομέας που θα κινηθεί πιο αργά. Ένα ακόμα παράδειγμα είναι η περίφημη αλουμινοκουβέρτ α... Το χειρότερο που μπορεί να κάνει ένας ταλαιπωρημένος αθλητής στο βουνό είναι να ακινητοποιηθεί, επαναπαυόμενος στην "προστασία" της αλουμινοκουβέρτ ας. Σκέτη καταδίκη! Αλλά λίγοι το καταλαβαίνουν αυτό. Αλουμινοκουβέρτ α έχει νόημα να υπάρχει στα ΣΤΑΝ και στα συνεργεία πρώτων βοηθειών.
Η εμπειρία των αθλητών διασφαλίζεται με κριτήρια συμμετοχής και μόνο. Και πάλι μέχρι ενός σημείου. Ο διοργανωτής οφείλει να έχει επίγνωση των πιθανών κινδύνων, των διαδικασιών ασφαλείας και της "χωρητικότητας" του αγώνα του έτσι ώστε να καταστεί ασφαλής. Το UTMB με 5.000 δρομείς στα βουνά, όσα συνεργεία και να έχει βγάλει στην γύρα και όλο το νοικοκυριό στην πλάτη των αθλητών... απλά παίζει με τις πιθανότητες!
Είναι πολλές οι παράμετροι παιδιά. Κατά την ταπεινή μου γνώμη πρέπει να συσταθεί επιτροπή αδειοδότησης αγώνων που θα στελεγχωθεί από έμπειρους ανθρώπους με γνώμονα την ανάπτυξη του αθλήματος... αλλά αυτό είναι που σηκώνει στο Ελλαδιστάν ακόμα μεγαλύτερη κουβέντα!!!
Δύσκολα τα συμπεράσματα... .
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Τάκης Τσογκαράκης 03-10-2012 15:58
Παραθέτοντας polyenios:
Ο υποχρεωτικός εξοπλισμός είναι κάτι υποκειμενικό. Άλλον εξοπλισμό χρειάζεται ο Καλοφύρης και άλλο ένας δρομέας που θα κινηθεί πιο αργά. Ένα ακόμα παράδειγμα είναι η περίφημη αλουμινοκουβέρτα... Το χειρότερο που μπορεί να κάνει ένας ταλαιπωρημένος αθλητής στο βουνό είναι να ακινητοποιηθεί, επαναπαυόμενος στην "προστασία" της αλουμινοκουβέρτας. Σκέτη καταδίκη!

Λεωνίδα μπορεί το παράδειγμα της αλουμινοκουβέρτας να ήταν απλοϊκό αλλά νομίζω κατάλαβες το νόημα των γραφομένων μου.
Παραθέτοντας polyenios:
Ο διοργανωτής οφείλει να έχει επίγνωση των πιθανών κινδύνων, των διαδικασιών ασφαλείας και της "χωρητικότητας" του αγώνα του έτσι ώστε να καταστεί ασφαλής.

Προφανώς θα πρέπει ο διοργανωτής να έχει επίγνωση των κινδύνων, των δυνατοτήτων αλλά και της "χωρητικότητας" -όπως πολύ καλά το έθεσες- του αγώνα. Απλά εγώ με το άρθρο αυτό ήθελα να τονίσω -και το επαναλαμβάνω- ότι πρέπει πρώτα εμείς σαν αθλητές να είμαστε έτοιμοι να ανταπεξέλθουμε σε δύσκολες καταστάσεις και να μπορούμε να εκτιμούμε τους κινδύνους γνωρίζοντας τις δυνατότητές μας

Παραθέτοντας polyenios:
Κατά την ταπεινή μου γνώμη πρέπει να συσταθεί επιτροπή αδειοδότησης αγώνων που θα στελεγχωθεί από έμπειρους ανθρώπους με γνώμονα την ανάπτυξη του αθλήματος... αλλά αυτό είναι που σηκώνει στο Ελλαδιστάν ακόμα μεγαλύτερη κουβέντα!!!

Ουτοπικό, στην Ελλάδα τουλάχιστον. Χώρια που θα τίθονταν θέματα κηδεμονίας, καπελώματος κλπ. Εδώ δεν κάνουμε δύο χωριά, χωριάτες... Άσε που δεν ξέρω αν είμαι τόσο σύμφωνος με κάτι τέτοιο. Τι αρμοδιότητες θα είχε; Τι δικαιοδοσίες;
Παραθέτοντας polyenios:
Δύσκολα τα συμπεράσματα...

Πράγματι...
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+1 -1 # Θεοφάνης Χαρκιολάκης 03-10-2012 10:11
Φιλε Τάκη,
Θα ειναι η πρωτη φορά που θα διαφωνησω καθετα μαζι σου σχετικα με την προσέγγιση σου στο θεμα 'κανονες' στους αγωνες βουνού.
Τα κριτηρια αγωνων τα οποία θετουν πια ολοι οι οργανωτες δεν ειναι καποιο ειδους 'κανονας ' για την ασφαλη -κατα το δυνατον- συμ/χη σε αγώνα?
Ο υποχρεωτικός εξοπλισμός δεν συγκλινει προς την ιδια κατεύθυνση?
Η επαρκης σήμανση , οι ΣΤΑΝ δεν αποσκοπούν στην ασφαλεια του αθλητη?
Με ξεχναμε οτι ο αγώνας βουνού μας χαριζει μεν αυτη την πολυπόθητη αισθηση ελευθεριας, ψυχικης ευφορίας αλλα δεν παυει να ειναι παντα ενας αγωνας.Με ευθυνες των διοργανωτών και κανονισμό που οφειλουν να σεβονται ολοι οι συμμετεχοντες.
Οποιος θελει να αναζητησει τα ορια του χωρις περιορισμούς αλλα με βαση το ενστικτο αντοχης του, ας το πραξει κατ ίδιαν ή παρεα με ομοιδεάτες του.Διαφορετικα το ασφαλες κατ΄ τα άλλα αυτό αθλημα κινδυνει να μετταροπεί σε κοινωνό λυπηρών ειδήσεων όπως αυτες που εδιοαμε ολοι πρόσφατα.
Φιλικά Φάνης
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 -1 # Τάκης Τσογκαράκης 03-10-2012 12:37
Φάνη δεν είπα ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κανόνες, κριτήρια κλπ, τουλάχιστον στην μορφή που μέχρι σήμερα τα γνωρίζουμε. Είμαι από παλιά υπέρμαχος βασικών κανόνων ασφαλείας, σηματοδότησης, κριτηρίων σε δύσκολους αγώνες κλπ. Ο υποχρεωτικός εξοπλισμός είναι κάτι άλλο και εδώ θα διαφωνήσω εγώ μαζί σου, ένα κεφάλαιο από μόνο του. Αυτό που δεν θέλω είναι λόγω της ΔΙΚΗΣ μας υπαιτιότητας (και ανωριμότητας ή απειρίας) ένας αγώνας να φέρει το βουνό στα μέτρα του αθλητή, ορίζοντας υπερβολικούς κανόνες, υποχρεωτικούς εξοπλισμούς ή οτιδήποτε άλλο ευνουχίζει το αίσθημα ελευθερίας της κίνησης σε ένα βουνό. Αυτό ποτέ δεν θα γίνει και ΔΕΝ πρέπει να γίνει. Ήθελα να τονίσω ότι για την δική μας ασφάλεια καμί διοργάνωση δεν μπορεί να μεριμνήσει 100% ότι και αν κάνει. Η άτυχη κοπέλα στον Cavalls del Vent αν είχε μαζί της μια αλουμινοκουβέρτ α ίσως και να την είχε γλυτώσει (για να μην παρεξηγηθώ, δεν ξέρω τις ακριβείς συνθήκες, την αναφέρω όμως σαν παράδειγμα...). Αυτό που ήθελα να τονίσω με το άρθρο είναι αυτήν την άτιμη την αλουμινοκουβέρτ α να έχω την ωριμότητα και την εμπειρία να την πάρω εγώ από μόνος μου και όχι να μου το πει η "μαμά" διοργάνωση....
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+2 0 # hulk 17-10-2012 02:14
Αγαπητοί μου φίλοι, αν και δεν τρέχω σε αγώνες έχω βρεθεί στους περισσότερους από αυτούς ως εθελοντής ιατρός. Τα τραγικά γεγονότα των αγώνων θα πρέπει να μας κάνουν πιο προσεκτικούς όχι μόνο στον σχεδιασμό και στην κάλυψη των αγώνων , αλλά και στις προπονήσεις. Πολλοί από τους φίλους αθλητές βρίσκονται αρκετές φορές στο βουνό ολομόναχοι με λιγότερα ρούχα η προμήθειες κάνοντας απαιτητικές προπονήσεις. Δεν ξέρω αν έχει αναρωτηθεί κανείς τι θα συμβεί αν μείνει μόνος του σε κάποιο όχι πολυσύχναστο μονοπάτι με ένα βαρύ "διάστρεμμα"; Το βουνό έχει κανόνες κι όταν φτάνουμε τον εαυτό μας στα άκρα είναι καλό να τους γνωρίζουμε.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

  • 10.000 χιλιόμετρα για 100 μίλια – Συνέντευξη με τ ...

    Δημήτρης Τρουπής, 15/06/2018 15:11
    Καλησπέρα Δημήτρη, Το χρονικό όριο είναι στις 30 ώρες. Κομβικό σημείο είναι επίσης οι 24 ώρες αφού εκεί αλλάζει και το χρώμα του buckle που παίρνει ο αθλητής που τερματίζει...(α σημένιο κάτω από τις 24, χάλκινο από 24 - 30) ... ;-)
     
  • Salomon Sense Ride: Ενα προσιτό "SLAB Sense Ultra ...

    Τάκης Τσογκαράκης, 08/06/2018 06:42
    Αν το συγκρίνεις με τα 180 ευρώ (αρχικές τιμές λιανικής και οι δύο) του SLAB Sense Ultra έτσι νομίζω! "Street price" με λίγο ψάξιμο θα τα βρεις και τα δύο φθηνότερα ;)
     
  • Grouse Creek® Lite Tracker, μια καινούργια βουνίσ ...

    Γιώργος Καλλιμάνης, 07/06/2018 17:40
    οποιαδήποτε ομοιότητα με το SAUCONY PEREGRIN 6 είναι εντελώς συμπτωματική; https://www.startfitness.co.uk/saucony-peregrine-6-mens-running-shoes-blue-s20302-2.html
     
  • ΒΡΥΣΕΑΔΑ 2018: Άνοιγμα εγγραφών!

    Δημήτριος Ζαφειρόπουλος, 31/05/2018 06:43
    O αγώνας των 30 χλμ τι απέγινε;
     
  • FROZEN PEAKS: Νέο φεστιβάλ αγώνων βουνού στο Νευρ ...

    Παύλος Κραγιόπουλος, 29/05/2018 10:54
    Ο Frozen Peaks Panorama 265KM είναι πλέον ο κατά τεκμήριο δυσκολότερος και ποιο απαιτητικός αγώνας ορεινού τρεξίματος στην Ελλάδα. Η διοργάνωση άψογη σε όλα τα επίπεδα με τους διοργανωτές να λείνουν άμεσα κάθε πρόβλημα ή ανάγκη που παρουσιάστηκε. Οι ...

    Ολόκληρο...

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Compressport® V3 Trail Shirt: Νέα σχεδίαση κα…

Compressport® V3 Trail Shirt: Νέα σχεδίαση και λειτουργικά χαρακτηριστικά σε ένα best seller προϊόν!

Η Ελβετική εταιρεία Compressport® έχει δημιουργήσει πλέον παράδοση στα υψηλής τεχνολογίας και ποιότητας ρούχα – κυρίως συμπίεσης – για ορεινό τρέξιμο. Σχεδίαση και παραγω...

Advendure © 2001-2018

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration