Αρχική>Άρθρα>Αγωνίζομαι>Θεωρία>Η Λεπτή Γραμμή …


Η Λεπτή Γραμμή … Προτεινόμενο

Όσες φορές κι’αν δω το καταπληκτικό βίντεο του Στάμου Μπιρσίμ από το ROUT 2010, τα μάτια μου “κολλούν” στα σφιγμένα πρόσωπα όλων μας την ώρα της τεχνικής ενημέρωσης και στο μυαλό μου στροβιλίζει πάντα μια σκέψη. Φόβος ή άγχος ήταν αυτό που έκανε τις εκφράσεις μας βαριές και σφιχτές, χωρίς χαμόγελα και όρεξη για κουβέντα; Ήταν άλλωστε το πρώτο 100 miler που γινόταν στην Ελλάδα και όλοι μας “βασανιζόμασταν” από άπειρες σκέψεις. Δεν χρειάζεται όμως να είναι κάτι τόσο μεγάλο, δύσκολο και πρωτόγνωρο για να ταλαντευτεί το μυαλό του αθλητή πάνω στην λεπτή γραμμή που χωρίζει το άγχος από τον φόβο. Όλοι το έχουμε νιώσει, σε κάθε μορφής απόσταση και αγώνα. Και προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά είναι αυτό που θα μας απογειώσει ή θα μας καθηλώσει.

 

Φοβάσαι ή έχεις άγχος; Έχει τόση σημασία θα ρωτήσει κάποιος; Φυσικά και έχει και μάλιστα μεγάλη. Αν φοβάσαι δεν “τρέχεις” όπως θα ήθελες να τρέξεις. Στην πραγματικότητα θέλεις να φύγεις από την γραμμή εκκίνησης, όχι όμως προς το μονοπάτι και τον αγώνα αλλά προς το σπίτι σου. Μεγάλο το βάρος, θα σε λυγίσει, ιδιαίτερα αν ο αγώνας είναι δύσκολος και ο στόχος οριακά προσιτός. Δεν θα χαθεί μόνο η χαρά του να τρέχεις στον αγώνα αλλά και κάθε πιθανότητα να έχεις την απόδοση που θα επιθυμούσες.

 

Το να έχεις όμως απλά άγχος και νευρικότητα, σημαίνει ότι είσαι έτοιμος για να μπεις και να διεκδικήσεις τον κόπο της προετοιμασίας σου.. Το άγχος πριν από τον αγώνα σημαίνει ότι νοιάζεσαι για την απόδοση σου, έχεις προετοιμαστεί και θέλεις να κυνηγήσεις τον στόχο σου, είτε αυτός είναι μια επίδοση είτε ένας τερματισμός σε έναν πολύ δύσκολο αγώνα. Άλλωστε με το που θα ξεκινήσει ο αγώνας, το άγχος θα φύγει μονομιάς. Θα μετατραπεί σε ενθουσιασμό και στο τέλος σε μεγάλη χαρά όταν θα έχεις πετύχει τον στόχο σου. Η επιδίωξη μας λοιπόν είναι όχι μόνο να μην περάσουμε την λεπτή γραμμή και το άγχος μας γίνει φόβος, αλλά να το χρησιμοποιήσουμε έτσι ώστε να το μετατρέψουμε σε ενθουσιασμό και να ενισχύσουμε την απόδοση μας.

 

 

 

Η διαχείριση του άγχους πριν τον αγώνα ώστε να μην γίνει φόβος και να αποβεί τελικά προς όφελος μας, πρέπει να ξεκινά στην πραγματικότητα πολύ νωρίτερα από τις λίγες ώρες που προηγούνται της εκκίνησης του αγώνα, δηλαδή ήδη από την προετοιμασία μας. Πρέπει να εξετάσουμε σε βάθος τι είναι αυτό σε σχέση με τον αγώνα στόχο που μας κάνει να αγχωνόμαστε. Το μέγεθος του; Η υψομετρική του; Οι λίγοι σταθμοί ανεφοδιασμού; Ο συναγωνισμός στα μονοπάτια; Όταν το εντοπίσουμε, ανατρέχουμε σε παλιότερους αγώνες μας και βρίσκουμε λύσεις.

 

Χαράζουμε στρατηγικές ώστε εκτός από τη φυσική μας κατάσταση να δουλέψουμε στην προετοιμασία και τις φοβίες μας. Σαν παράδειγμα, αν φοβόμαστε ότι θα έχουμε στομαχικά προβλήματα ή κράμπες, ανατρέχουμε σε παλιούς αγώνες που τους βγάλαμε χωρίς πρόβλημα και σημειώνουμε την διατροφή που κάναμε. Μελετάμε τους σταθμούς και τα φαγητά/υδροδοσία που προσφέρουν. Δοκιμάζουμε διατροφή στις μεγάλες προπονήσεις μας (long-runs). Έτσι χαράσσουμε πλάνα και μειώνουμε την νευρικότητα μας για τα συγκεκριμένα θέματα μέχρι να φτάσουμε στον αγώνα.

 

Στα μονοπάτια του αγώνα δεν τρέχουμε μόνοι μας. Μαζί μας θα είναι και εκατοντάδες άλλοι αθλητές των οποίων το μυαλό θα “βασανίζεται” πάνω κάτω από παρόμοιες φοβίες και άγχη. Η σκέψη αυτή μπορεί να μας βοηθήσει, πόσο μάλλον αν μέσα στον αγώνα – ιδιαίτερα αν σκοπός μας είναι ο τερματισμός σε ένα ultra-trail – συμπορευτούμε με φίλους ή ανθρώπους που ταιριάζει ο ρυθμός και η φιλοσοφία μας. Αν πάλι μας αρέσει να τρέχουμε μόνοι μας, και μόνο η σκέψη ότι εκατοντάδες άλλοι τρέχουν μαζί μας στα ίδια μονοπάτια μπορεί να μετατρέψει το άγχος σε ενθουσιασμό.

 

  

 

Πολλές φορές φτάνοντας στην τελική εβδομάδα πριν τον αγώνα, όπου οι προπονήσεις έχουν χαλαρώσει πολύ και κάνουμε tapering, αισθανόμαστε σαν να μην έχουμε προετοιμαστεί καθόλου για τον αγώνα! Αυτό μας αγχώνει γιατί νομίζουμε ότι δεν είμαστε τόσο σκληρά προετοιμασμένοι όσο χρειάζεται. Αν ανατρέξουμε στα μαθητικά ή φοιτητικά μας χρόνια είναι το ίδιο όπως όταν φθάναμε πριν τις εξετάσεις και νομίζαμε ότι είχαμε ξεχάσει ότι είχαμε διαβάσει.

 

Δεν είναι έτσι όμως. Καθόλου. Αν ανατρέξουμε στο αρχείο των προπονήσεων μας θα εντοπίσουμε τις σκληρές προπονήσεις που κάναμε. Τα δυνατά fartlek, τις διαλειμματικές, τα μεγάλα long-run. Το ίδιο ισχύει και αν κοιτάξουμε παλιότερους αγώνες μας που είχαμε εξαιρετική απόδοση. Θα καταλάβουμε έτσι το πόσο κοντά είμαστε στον στόχο μας και θα γεμίσουμε αυτοπεποίθηση. Θα αποβάλλουμε το άγχος και θα μπούμε στον αγώνα για να τον “διεκδικήσουμε” και να τον απολαύσουμε.

 

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε αν μια απεργία ή μια καθυστέρηση θα μας φτάσει έγκαιρα στον αγώνα. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον καιρό. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν οι συναθλητές θα είναι ή όχι σε καλύτερη μέρα από εμάς. Μπορούμε όμως να δημιουργήσουμε μια λεπτομερή στρατηγική για τον αγώνα μας, με αλλαγές πλάνων ανάλογα με το τι θα συναντήσουμε και πως θα είναι το σώμα μας την μέρα του αγώνα. Μπορούμε να πούμε επίσης όχι ότι θα κάνουμε π.χ. 1.30 ώρα τον Ενιπέα στον Olympus Marathon, αλλά ότι θα τον τρέξουμε όσο μπορούμε πιο δυνατά. Επικεντρώνουμε την προσοχή μας δηλαδή σε αυτά που μπορούμε να ελέγξουμε και βγάζουμε από το μυαλό μας αυτά που δεν εξαρτώνται από εμάς. Έτσι και αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τα διαχειριστούμε. Αυτό θα μας αποβάλλει σημαντικό κομμάτι του προ-αγωνιστικού άγχους.

 

  

 

Απομακρύνσου από τα social media, αλλά και τις συζητήσεις / συμβουλές τις μέρες κοντά στον αγώνα και ιδιαίτερα την ημέρα του αγώνα. Έχεις χαράξει την στρατηγική σου, έχεις μελετήσει την διαδρομή, έχεις δει τα πάντα για τον αγώνα όσο διαρκούσε η προετοιμασία και έχεις δεχτεί συμβουλές από έμπειρους αθλητές, από τις οποίες άλλες τις έχεις κρατήσει και άλλες τις έχεις απορρίψει. Μην ακούς πόσο δυσκολότερος θα είναι φέτος ο αγώνας, τι έχει κάνει στην προετοιμασία ο κάθε συναθλητής σου, τι ρούχα θα φοράει, τι θα τρώει και τι σχεδιάζει να κάνει στον αγώνα. Είσαι ανεξάρτητη προσωπικότητα, έχεις μελετήσει και σχεδιάσει σε όλη την διάρκεια της προετοιμασίας σου, μπες λοιπόν στον αγώνα ανεπηρέαστος και κυνήγησε το καλύτερο δυνατό.

 

Ο ίδιος ο στόχος μπορεί να μας μετατρέψει το άγχος σε φόβο, ιδιαίτερα αν είναι πολύ υψηλός και δεν έχουμε οριοθετήσει στο μυαλό μας εναλλακτικά αποτελέσματα που θα μας ικανοποιούν. Για παράδειγμα, ας πούμε ότι ο στόχος μας είναι να τρέξουμε το Rodopi Advendurun 100 miler σε 27 ώρες. Κι ας υποθέσουμε ότι έχουμε προετοιμαστεί σκληρά και από απόψεως φυσικής κατάστασης και στρατηγικής έχουμε κάνει το καλύτερο δυνατό. Αν “πείσουμε” τον εαυτό μας ότι μόνο αν κατέβουμε τις 27 ώρες θα είμαστε ευτυχισμένοι, έχουμε πολύ περισσότερες πιθανότητες να κάνουμε το άγχος φόβο, ιδιαίτερα αν κάτι δεν πάει καλά στον αγώνα. Αντίθετα, μπορούμε να σκεφτούμε ότι και μόνο ο τερματισμός σε έναν τόσο δύσκολο αγώνα είναι μια επιτυχία. Και σε δεύτερο “σκαλοπάτι” να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι αν κατέβουμε τις 30 ώρες, κάτι που 10-15 αθλητές πετυχαίνουν κάθε χρονιά. Το τρίτο “σκαλοπάτι” θα είναι μια επίδοση κάτω από 27 ώρες, που θα είναι η απόλυτη χαρά, αλλά όχι το πάν. Η διαβάθμιση λοιπόν της επιτυχίας θα μας απαλύνει το άγχος πριν την εκκίνηση.

 

Παραγωγή ενδορφινών, αίσθημα αυτοπεποίθησης, χαλαρότητα και όμορφα συναισθήματα θα αποβάλουν το άγχος και θα διώξουν το μυαλό μας από τον αγώνα .. τι είναι αυτό που τα προκαλεί όλα αυτά; Ίσως ένα καλό σεξ κάποιες ώρες πριν τον αγώνα; Αλλά αυτό από μόνο του ίσως είναι αντικείμενο ξεχωριστού άρθρου …

 

Ένας αγώνας τρεξίματος, οποιουδήποτε μήκους και δυσκολίας, πρέπει να αποτελεί πηγή ενθουσιασμού και χαράς. Συμμετοχής σε κάτι που λίγοι μπορούν να κάνουν και που μας αφήνει απίστευτα βιώματα και εικόνες που θα μας οδηγούν για χρόνια και σε άλλους τομείς της ζωής μας που μας αγχώνουν και μας φοβίζουν καθημερινά. Σε τελική ανάλυση τι ωραιότερο από το να τρέχουμε χωρίς κανένα φόβο μαζί με τόσους φίλους και συναθλητές, μέσα σε ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον και έχοντας την δυνατότητα να αισθανθούμε ζωντανοί, κυνηγώντας την υπέρβαση του εαυτού μας και την απόλαυση της ελευθερίας.

 

Δημήτρης Τρουπής

Photo©: Rob Hammer Photography, Skyrunning.com, asics.co.za, visitmadeira.pt 

Δημήτρης Τρουπής

Γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας το 1969 και ζει στην Πάτρα τα τελευταία 26 χρόνια. Συμμετέχει στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009 και παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο στην φύση μας βοηθά να ενισχύσουμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μας.

Website: www.advendure.com

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

  • ΚΑΛΕΝΤΑΡΙ
  • ΠΡΟΣΦΑΤΑ
  • ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ
  • ΔΕΛΤΙΑ
next
prev

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • Έφυγε ο Κώστας Τζιβελέκας ... (1 Δημοσιεύσεις)
    • Αναχώρησε ο Κώστας Τζιβελέκας για το τελευταίο του ταξίδι, χτυπημένος από την επάρατη νόσο. Είχε πολλαπλές αποστολές στα βουνά του κόσμου με κυρίαρχο ρόλο στο Έβερεστ το 2004. Καλό σου ταξίδι Κώστα.
    • kanivallos
    • 21/02/2017 17:41
    • fenix 3+ζωνη (2 Δημοσιεύσεις)
    • Μου ήρθε ένα ακόμα λουράκι πράσινο, οπότε ζώνη ,λουράκι μαύρο και κίτρινο της garmin και ένα noname ebay στα 280ε. Ευχαριστώ
    • salamander
    • 20/02/2017 21:34

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πάμε Taygetos Challenge by Salomon!

Πάμε Taygetos Challenge by Salomon!

«Έπειτα από μια ώρα είδαμε την Καρδαμύλη, ένα πυργωτό χωριουδάκι, στην άκρη της θάλασσας πίσω από έναν ωκεανό από λιόδεντρα». Αυτή είναι η πρώτη επαφή του Sir Patrick Lei...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration