Στα μονοπάτια άλλοι τρέχουν για προπόνηση, άλλοι για την πρόκληση να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, για την ηρεμία, για την παρέα ή πολλές φορές για να ξεφύγουμε για όσο διαρκεί – και όχι μόνο - από όλα όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητα μας.

Στη φύση όμως τρέχουμε γιατί μας το επιτρέπει. Μας δίνει χώρο, μια μαγική σιωπή, καθαρό αέρα, νερό, δάση, κορυφές, θέα και κυρίως μια αίσθηση ελευθερίας που δύσκολα βρίσκουμε αλλού και για την οποία έχουμε πολλές φορές γράψει εδώ στο Advendure. Για μερικές ώρες αφήνουμε πίσω μας τις οθόνες με τις οποίες κοντεύουμε να γίνουμε ένα, την κίνηση, τις υποχρεώσεις και τον θόρυβο της πόλης και βρισκόμαστε σε έναν κόσμο που λειτουργεί με διαφορετικούς ρυθμούς και οι οποίοι είναι ευεργετικοί για τον άνθρωπο.

Η φύση μας τα δίνει όλα αυτά απλόχερα. Εμείς τι της δίνουμε πίσω;

Προσωπικά, αλλά και για πολλούς άλλους δρομείς και ανθρώπους του outdoor που γνωρίζω και κινούνται χρόνια στα μονοπάτια, το βουνό δεν είναι απλά χώρος άθλησης, αλλά γίνεται κάτι πολύ πιο προσωπικό. Έχουμε τα “μονοπάτια μας”, τα δάση που ξέρουμε απέξω, αναμνήσεις από κορυφές, λιβάδια, βράχους ζώα αλλά και ανθρώπους που γνωρίσαμε εκεί. Είναι κάτι που διαπίστωσα έντονα και την εποχή της καραντίνας, όπου τα μοναχικά τρεξίματα μέσα στην πόλη με τα “ντουβάρια” γύρω μου με έκαναν να νιώθω μοναξιά, σε αντίθεση με το τρέξιμο στη φύση που είναι ζωντανή και δεν νιώθω ποτέ μόνος, ακόμη κι αν δεν υπάρχει άνθρωπος σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων.

Οπότε … όταν η φύση μάς προσφέρει τόσα πολλά, δεν είναι “ύβρις” να μην της ανταποδώσουμε;

Σκεφτείτε τι παίρνουμε σαν δρομείς από ένα βουνό μέσα σε μία μόνο προπόνηση. Ασκούμαστε, αποφορτιζόμαστε, αλλά και νιώθουμε πράγματα που γίνονται όλο και πιο σπάνια στην καθημερινότητα μας, όπως τη μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή, τον ήχο των δέντρων και του νερού, τη σκιά του δάσους μια καυτή καλοκαιρινή ημέρα. Ακόμη θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα - και είδα - τρυποκάρυδο να “σκάβει” ένα κορμό δέντρου πριν πολλά χρόνια στη Ροδόπη.

Όμως, σε κάθε δρασκελιά, σε κάθε διαδρομή, σε κάθε αγώνα, σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αφήνουμε ένα αποτύπωμα. Μπορεί να είναι μικρό, μπορεί να είναι σχεδόν αόρατο, αλλά υπάρχει. Και όσο μεγαλώνει η κοινότητα μας, τόσο μεγαλώνει και το συνολικό μας αποτύπωμα.

Και είναι κακό αυτό θα ρωτήσει κάποιος; Να σταματήσουμε να τρέχουμε ή να πηγαίνουμε γενικά στα βουνά; Φυσικά και όχι. Σκόνη από τ’ αστέρια και παιδιά της Γης είμαστε και ανήκουμε σε αυτή, αλλά πρέπει να μάθουμε να πηγαίνουμε με διαφορετικό τρόπο.

Έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για προστασία της φύσης μέσα από το να μην αφήνουμε σκουπίδια, να μην πετάμε πλαστικά, να μην καταστρέφουμε τη βλάστηση και να σεβόμαστε τις απαγορεύσεις. Αυτονόητα και βασικά πράγματα.

Ας το πάμε ένα βήμα παραπάνω: Όταν βλέπουμε ένα σκουπίδι στο μονοπάτι, το μαζεύουμε ακόμη κι αν δεν είναι δικό μας, δεν κόβουμε στα μονοπάτια επειδή μας βολεύει, σεβόμαστε τα ζώα και δεν τα ενοχλούμε για να κάνουμε ένα post στο instagram και τέλος σε επίπεδο διοργανωτών, πριν οργανώσουμε έναν αγώνα, σκεφτόμαστε όχι μόνο πόσους δρομείς θα προσελκύσει, αλλά πόσους χωράει το βουνό χωρίς να διαταραχτεί και τι θα αφήσει πίσω του, δηλαδή πόσο πραγματικά περιορίζεται το περιβαλλοντικό αποτύπωμα όταν τελειώσει ο αγώνας. Και άλλες ενέργειες που μου διαφεύγουν τώρα που γράφω. Το πιάσατε όμως το νόημα έτσι; To βουνό μας προσφέρει μια αξέχαστη εμπειρία, αλλά δεν μας ανήκει!

Βλέπουμε ότι όσο περνάνε τα χρόνια η φύση αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο φαινόμενα διάβρωσης (πολλά πρόσφατα παραδείγματα στις Άλπεις), τις πυρκαγιές (το καλύτερο παράδειγμα η χώρα μας που καίγεται σταθερά και με τραγικό τρόπο, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την καταστροφή στα δάση της Κόνιτσας), τον υπερτουρισμό παντού και φυσικά την κλιματική αλλαγή που δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική και δύσκολη εικόνα. Περισσότερο λοιπόν από ποτέ, η σχέση μας με τη φύση δεν πρέπει να είναι μόνο μια σχέση απόλαυσης και “κατανάλωσης”, αλλά και μια σχέση επιστροφής αυτών που μας προσφέρει..

Το φυσικό περιβάλλον δεν μας χρωστάει τίποτα. Εμείς του χρωστάμε το σεβασμό μας, τη φροντίδα μας και την προσπάθεια να το παραδώσουμε στις επόμενες γενιές καλύτερο από το ότι το παραλάβαμε!

Δημήτρης Τρουπής