Τρέχοντας πριν μερικές ημέρες στο Δασύλλιο της Πάτρας, το οποίο για όσους με ξέρουν είναι ένα από τα αγαπημένα μου μέρη για προπόνηση, σοκαρίστηκα από την εικόνα των σκουπιδιών που υπήρχαν διάσπαρτα σε σημεία του λόφου και μια γενικότερη εικόνα εγκατάλειψης. Δεν είναι αυτό το αντικείμενο του άρθρου και δεν θέλω να σταθώ περισσότερο μιας και θα το κάνω σε επόμενο σημείωμα, αλλά η εικόνα που είδα μου έδωσε την αφορμή να καταθέσω κάποιες σκέψεις για τη σχέση μας με τη φύση μέσα στην οποία ασκούμαστε, από μια διαφορετική οπτική γωνία. Τι παίρνουμε από τη φύση και τι της επιστρέφουμε.

Για δεκαετίες, όταν ακουγόταν η λέξη “Κένυα” όσο αφορά το τρέξιμο, η συζήτηση αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά τους αγώνες ασφάλτου και την πίστα στον στίβο. Μαραθώνιοι, ημιμαραθώνιοι, παγκόσμια ρεκόρ και αθλητές που έμοιαζαν να κινούνται σε ένα εντελώς διαφορετικό – κορυφαίο - επίπεδο.

Τα βουνά ήταν ένας διαφορετικός κόσμος, με τη δική του μεγάλη ιστορία, τη δική του κουλτούρα και τους δικούς του πρωταγωνιστές. Ιταλοί, Ισπανοί, Ελβετοί, Γάλλοι, Βρετανοί και Αμερικανοί αθλητές κυριάρχησαν για πολλά χρόνια, έχοντας το πλεονέκτημα ότι μεγάλωσαν μέσα στα βουνά, γνωρίζοντας κάθε λεπτομέρεια της κίνησης σε ανηφόρες, καταβάσεις και τεχνικά μονοπάτια.

Υπάρχει μια στιγμή σε κάθε μεγάλο αγώνα ορεινού τρεξίματος όπου ο εξοπλισμός παύει να είναι απλώς εξοπλισμός και γίνεται μέρος του σώματος του αθλητή. Συμβαίνει όταν η κούραση αρχίζει να επηρεάζει κάθε κίνηση, συμβαίνει σε μια τεχνική κατάβαση, όταν το γιλέκο πρέπει να παραμείνει απολύτως σταθερό. Συμβαίνει όταν χρειάζεσαι ένα gel ή το αδιάβροχο και θέλεις να το βρεις χωρίς να κόψεις ρυθμό. Εκεί ακριβώς κρίνεται η ποιότητα ενός γιλέκου υδροδοσίας.

Η νέα σειρά Mont Blanc της AONIJIE δεν σχεδιάστηκε απλώς για να μεταφέρει νερό και υποχρεωτικό εξοπλισμό. Σχεδιάστηκε με τη λογική ότι το γιλέκο πρέπει να εξαφανίζεται επάνω στον δρομέα, αφήνοντας μόνο την αίσθηση της ελευθερίας και της απόδοσης.

Η περίεργη αυτή ιστορία εκτυλίχθηκε την Κυριακή κατά τη διάρκεια της 18ης διοργάνωσης του αγώνα ορεινού τρεξίματος Doble Apolo Raid Adventure, όταν οι αθλητές διέσχιζαν την προστατευόμενη φυσική περιοχή Paso Córdoba, στην πόλη General Roca της επαρχίας Ρίο Νέγκρο στην Αργεντινή.

Mια σκέψη του Kilian Jornet μετά το φετινό Zegama Aizzkori, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ο κορυφαίος αυτός αθλητής, που για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια έχει ταυτιστεί με το κυνήγι υψηλών επιδόσεων, ρεκόρ και νικών στους σπουδαιότερους αγώνες του πλανήτη, μίλησε για μια διαφορετική σχέση του με τους αγώνες. Για το πώς δηλαδή, μετά από τόσα χρόνια πρωταθλητισμού, η εμπειρία, η ατμόσφαιρα του αγώνα και η χαρά της ίδιας της συμμετοχής αποκτούν μεγαλύτερη σημασία.