Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Το αγαπημένο μου μονοπάτι – Πευκιάς Ξυλοκάστρου!


Το αγαπημένο μου μονοπάτι – Πευκιάς Ξυλοκάστρου! Προτεινόμενο

Πευκιάς … “Το πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας” του Κώστα Καρυωτάκη και πηγή έμπνευσης του Άγγελου Σικελιανού. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Ξυλόκαστρο. Κάθε φορά που φέρνω στο μυαλό μου αυτό το πευκοδάσος που στέκεται για πάνω από 300 χρόνια ακριβώς δίπλα στο γαλάζιο του Κορινθιακού, αμέτρητες αναμνήσεις, εικόνες και συναισθήματα έρχονται στο μυαλό μου. Κάθε άνθρωπος έχει ένα σημείο αναφοράς και για μένα αυτό είναι ο Πευκιάς και τα μονοπάτια του.

 

Πόσες φορές αυτά τα λαξευμένα από τον αέρα πεύκα μου πρόσφεραν σκιά από τον αδυσώπητο ήλιο του καλοκαιριού. Τα τρεξίματα και τα παιχνίδια στο δάσος στις σχολικές εκδρομές, οι βουτιές στην θάλασσα από τα καΐκια με θέα το πράσινο,  η τυρόπιτα και το σοκολατούχο γάλα από τον φούρνο καθώς ξαπλωμένοι στην παραλία χαζεύαμε τον ήλιο να ανατέλλει μετά από γερές δόσεις διασκέδασης σαν φοιτητές. Εδώ γεννήθηκαν μερικές από τις μεγαλύτερες φιλίες μου που κρατάνε ακόμη. Εδώ γεννήθηκαν οι πρώτοι έρωτες, εδώ έσβησαν κάποιοι. Εδώ έπλασα όνειρα και σχέδια, εδώ πετάξαμε με την Έφη τα πρώτα βότσαλα στην θάλασσα μαζί με την κόρη μας, εδώ έτρεξα για πρώτη φορά …

 Λαξευμένα από τον αγέρα πεύκα .. Λαξευμένα από τον αγέρα πεύκα ..

 

Ακόμη θυμάμαι έντονα αυτό το συναίσθημα του καψίματος στο στήθος στον πρώτο μου αγώνα τρεξίματος - κάποια στιγμή στο τέλος του Γυμνασίου θαρρώ – από την ένταση της προσπάθειας να τρέξω γρήγορα. Πάνω από 30 χρόνια κύλησαν μέχρι πέρσι το καλοκαίρι, που ξαναέτρεξα σε αγώνα στον Πευκιά για να νιώσω και πάλι εκείνο το συναίσθημα που όσο κι αν φαίνεται απίστευτο είναι κάτι μοναδικό, παρά τους τόσους αγώνες τρεξίματος που έχω κάνει στο πέρασμα των χρόνων. Άλλωστε πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, αφού μετά από τόσα χρόνια και πάλι ο πατέρας μου στεκόταν εκεί, μέσα στο δάσος , να με ενθαρρύνει και να με χειροκροτήσει.

 

Δύσκολο να θυμηθώ μέρα εδώ και πολλά χρόνια που να βρίσκομαι στο Ξυλόκαστρο και να μην έχω τρέξει στον Πευκιά. Αυτό το δάσος λειτουργεί σαν μαγνήτης για μένα και κάθε φορά θέλω να χαίρομαι τα μονοπάτια του. Αλλάζει μορφή ανάλογα με τις εποχές, κάνοντας το τρέξιμο απολαυστικό. Τον Χειμώνα, με βροχή ή μετά από βροχή, η θέα της φουρτουνιασμένης θάλασσας, η καθαρή ατμόσφαιρα, οι σταλαγματιές από τα δέντρα, και κυρίως το άρωμα του χώματος και των δέντρων είναι μοναδικό. Την άνοιξη όλο το δάσος “ξυπνάει” και λουλούδια εμφανίζονται παντού μέσα στα “κρυμμένα” μονοπάτια του. Το καλοκαίρι μου αρέσει να τρέχω νωρίς το πρωί, ή αργά το βραδάκι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από μια βουτιά στη θάλασσα - με τον ήλιο να έχει ανατείλει ή να δύει στον Κορινθιακό - μετά από ένα έντονο τρέξιμο. Το Φθινόπωρο έχει μια γλυκιά μελαγχολία και ησυχία. Αλλά και χρώματα διαφορετικά, σαν του μελιού.

 Το μεγάλο κεντρικό μονοπάτι του Πευκιά!Το μεγάλο κεντρικό μονοπάτι του Πευκιά!

 

Το δάσος του Πευκιά έχει μήκος λίγο λιγότερο από 2 χιλιόμετρα και έκταση 244 στρέμματα. Μπορεί κάποιος να τρέξει ή να πεζοπορήσει στο κεντρικό του μονοπάτι, με έδαφος στρωμένο με λεπτό χαλίκι αλλά και χωμάτινο κατά τόπους, ενώ σε κάποια – ευτυχώς λίγα - σημεία είναι ιδιαίτερα σκληρό αφού έχει βγει στην επιφάνεια το τσιμέντο που πριν δεκαετίες είχε εγκληματικά τοποθετηθεί. Υπάρχουν όμως και πολλά μονοπάτια που οδηγούν την διαδρομή μέσα σε πυκνή βλάστηση και είναι χωμάτινα, μαλακά στο πάτημα με στρωμένες πευκοβελόνες και κουκουνάρια ανάλογα με την εποχή. Αυτά τα μονοπάτια χαρίζουν πολλές όμορφες εικόνες - ιδιαίτερα της θάλασσας - και ησυχία σε αυτόν που θα τα προτιμήσει. Χαρίζουν επίσης μια ξεχωριστή εμπειρία trail running δίπλα ακριβώς στο κύμα του Κορινθιακού.

 Ο Πευκιάς έχει λίγο λιγότερο από 2 Km και έκταση 244 στρέμματα!Ο Πευκιάς έχει λίγο λιγότερο από 2 Km και έκταση 244 στρέμματα!

 

Όποια διαδρομή και να ακολουθήσει κανείς δεν θα βρει ανηφόρες και κατηφόρες, παρά μικρά σκαμπανεβάσματα στα μονοπάτια. Η δυσκολία όμως, ακριβώς όπως και οι εικόνες, αλλάζει με τις εποχές και το είδος του τρεξίματος. Το καλοκαίρι δεν ευνοεί για δυνατό τρέξιμο, μιας και τα δέντρα ρουφάνε το οξυγόνο, η υγρασία της θάλασσας είναι έντονη και το ίδιο και η θερμοκρασία. Νιώθεις σαν να τρέχεις σε  μεγάλα υψόμετρα. Όποιος έχει δοκιμάσει διαλειμματική προπόνηση ή tempo τρεξίματα Καλοκαίρι στον Πευκιά θα καταλάβει αμέσως τι εννοώ! Βέβαια αν προετοιμάζεται κάποιος για αγώνα σε ψηλά βουνά, να μια ευκαιρία για προσαρμογή που έρχεται … από τα πεδινά! Από την άλλη όμως τα μεγάλα πεύκα προστατεύουν από τον Μαΐστρο (βορειοδυτικός άνεμος), που κάποιες εποχές του χρόνου φυσάει δυνατός στο Ξυλόκαστρο.

 

Ο Πευκιάς είναι φυσικό πευκοδάσος, αλλά δεν είναι μόνο τα πεύκα υπεύθυνα για την ομορφιά του και τον χαρακτηρισμό του ως “Αισθητικό Δάσος” και προστατευόμενη περιοχή με βάση τη σύμβαση της Βαρκελώνης του 1994, αφού κάποιος μπορεί να συναντήσει σε αυτό 83 είδη φυτών. Σχίνα, μυρτιές, κέδροι, λυγαριές, πουρνάρια και αρμυρίκια, μέχρι και θυμάρι συμπληρώνουν τα πεύκα του δάσους που μερικές φορές φτάνουν και τα 30 μέτρα ύψος. Και κάπου εκεί ψηλά, ιδιαίτερα τις πρωινές ώρες, θα ακούσει τον ήχο της δεκαοχτούρας, που το κελαίδισμα της μοιάζει με του κούκου αλλά είναι διακεκομμένο. Η μεγαλύτερη ομορφιά όμως για αυτόν που τρέχει ή πεζοπορεί στα μονοπάτια του Πευκιά είναι η θέα της θάλασσας, που είτε είναι μόνιμη στην πορεία του, είτε ξεπροβάλει ξαφνικά μέσα από συστάδες θάμνων ή δέντρων.

 Ο Πευκιάς έχει και πολλά απομονωμένα μονοπάτια μέσα στα πεύκα και με θέα την θάλασσα!Ο Πευκιάς έχει και πολλά απομονωμένα μονοπάτια μέσα στα πεύκα και με θέα την θάλασσα!

 

Αυτό το πευκοδάσος έχει όμως εμπνεύσει και κορυφαία ονόματα της διανόησης, σαν τον Καρυωτάκη και φυσικά τον Άγγελο Σικελιανό, η βίλα του οποίου στην άκρη του δάσους προς την πλευρά του χωριού Συκιά, αποτελεί ένα κτίριο μοναδικής αρχιτεκτονικής, προστατευόμενο μνημείο της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και κομμάτι της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Στέγασε πριν από ένα αιώνα τον έρωτα του μεγάλου ποιητή με την Εύα Πάλμερ και σε αυτό γεννήθηκε το πάθος τους για αναβίωση των Δελφικών Εορτών, ένα πάθος που τους οδήγησε στην οικονομική καταστροφή, αλλά μας άφησε κληρονομιά αυτό το σπουδαίο κτίριο που δεν γίνεται να μην σου τραβήξει το βλέμμα καθώς το μονοπάτι περνά ακριβώς δίπλα του. Παλαμάς, Καρυωτάκης, Καζαντζάκης και άλλα τεράστια ονόματα της διανόησης έχουν περάσει από εδώ και για όσους το γνωρίζουν η αύρα που αφήνει αυτή η σκέψη έχει ιδιαίτερο βάρος.

 

Η βίλα του Άγγελου Σικελιανού δεσπόζει στην άκρη του Πευκιά!Η βίλα του Άγγελου Σικελιανού δεσπόζει στην άκρη του Πευκιά! 

Πολύ μου αρέσει που συναντάω συχνά στα τρεξίματα μου στον Πευκιά συναθλητές από τα παλιά που έχουν γράψει πολλά χιλιόμετρα στα μονοπάτια του, φίλους πραγματικούς που για χρόνια – είτε με παρέα είτε μοναχικά – προπονούνται σε αυτό. Χαίρομαι πολύ όταν συναντάω νέα παιδιά να κάνουν τις προπονήσεις τους. Επισκέπτες από άλλα μέρη που εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για μια προπόνηση δίπλα στην θάλασσα και κάτω από τα πεύκα, αλλά και ηλικιωμένους πεζοπόρους που για λόγους υγείας το διασχίζουν με ζωηρό βήμα και καλή διάθεση. Εδώ και κάποιο καιρό το εφαρμόζει και η μητέρα μου, κάτι που με χαροποιεί αφάνταστα. Όλοι αυτοί δίνουν ζωή στον Πευκιά και το έναυσμα σε πολύ ακόμη κόσμο για να εκμεταλλευτούν αυτό το στολίδι που έχει το Ξυλόκαστρο για το καλό της υγείας τους, σωματικής και ψυχικής.

 Μοναδικό το συναίσθημα να τρέχεις δίπλα σε αυτό το γαλάζιο και μέσα στο πευκοδάσος!Μοναδικό το συναίσθημα να τρέχεις δίπλα σε αυτό το γαλάζιο και μέσα στο πευκοδάσος!

 

Δεν θα μπορούσα να κλείσω διαφορετικά αυτό το άρθρο, παρά με μια “Κορινθιακή Εικόνα” που την εκφράζουν μοναδικά οι στίχοι του δασκάλου μου και σπουδαίου Ξυλοκαστρινού ποιητή, του Τάκη Μιχόπουλου:

 

“Κεράσι ο ήλιος στη δύση

λευκό συννεφάκι

ταξιδιώτης

στον ανέφελο ουρανό

 

Ανοιχτά στον Κορινθιακό

που κοιμήθηκε

πίνουμε κρασί και αγαπάμε”

 

Δημήτρης Τρουπής

Δημήτρης Τρουπής

Γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας το 1969 και ζει στην Πάτρα τα τελευταία 30 χρόνια. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο στην φύση μας βοηθά να ενισχύσουμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μας.

Website: www.advendure.com

Σχόλια   

 
+2 -1 # Kallimanis Dimitris 10-03-2017 00:05
Δημήτρη ο Πευκιάς όλη μας η ζωή είναι φίλε.
Φυσικά στον Πευκιά κάνουμε τα προγράμματα με ούζα και τσίπουρα που αντέχουμε, γιατί interval πρέπει να είσαι πολύ πιωμένος για να ξεκινήσεις(να τελειώσεις δεν γίνετε).
Α επίσης πρέπει να αναφέρω την μαγία που έχουν τα μονοπάτια, και ξαφνικά εξαφανίζονται οι δρομείς:-)))
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 -1 # Δημήτρης Τρουπής 10-03-2017 00:25
χαχα ... έχω ρίξει μια τρελή εξαφάνιση όπως θυμάσαι μια φορά ... Τον Τσογκ να δούμε πως θα ψήσουμε να κατέβει ... ;-)
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+2 -1 # dimitris skentzos 09-03-2017 02:17
Τρουπη δεσμεύσου για το καλοκαίρι...προ πονηση ,μπάνιο,φαγητο κ καλο κρασί...ξερεις εσυ
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 -1 # Δημήτρης Τρουπής 09-03-2017 11:01
Φυσικά Δημήτρη! Και με την σειρά που τα είπες .. χαχα!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+2 -1 # Γιάννης Αγγελόπουλος 08-03-2017 17:15
Δημητρη καλησπερα πολυ καλο το αρθρο.Το σκ θα ειμαι κατω αν εισαι εκει κοντα κανονιζουμε καμια προπονηση.

Γιαννης
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 -1 # Δημήτρης Τρουπής 08-03-2017 17:27
Σε ευχαριστώ πολύ Γιάννη! Είσαι από τους κλασσικούς στον Πευκιά φίλε .. πάντα επιστρέφεις στον τόπο του εγκλήματος .. χαχα!

Δεν θα είμαι Ξυλόκαστρο αυτό το ΣΚ μιας και θα τρέξω στον Lycabettus Run με το Advendure!

Την επόμενη φορά σίγουρα!

Δημήτρης
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η Manu Vilaseca και ο Gerard Morales στα χνάρ…

Η Manu Vilaseca και ο Gerard Morales στα χνάρια της ... Αρκούδας

Μια φορά κι έναν καιρό, βαθιά, μέσα στα καταπράσινα δάση του Μετσόβου, υπήρχε ένα ξύλινο σπίτι. Οι τοίχοι του ήταν φτιαγμένοι από χοντρούς κορμούς δέντρων και διακοσμημέν...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration