Το αγαπημένο μου μονοπάτι – Δασύλλιο Πάτρας!

Από 01 Απρ 2019

Ένα ταξίδι που ξεκίνησε από το πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας στον Πευκιά του Ξυλοκάστρου και συνεχίστηκε με το φως του λόφου που δεσπόζει στην καρδιά της Αθήνας, το Λυκαβηττό, τελειώνει σήμερα στο “Εσχατοβούνι”, δηλαδή τον τελευταίο λόφο του Παναχαϊκού όρους, στα νότια της Πάτρας. Μια τριλογία εικόνων και συναισθημάτων, που αποτυπώθηκε στην ψυχή μου μετά από ατελείωτα χιλιόμετρα στα μονοπάτια και τους δρόμους αυτών των τριών πολύ αγαπημένων λόφων. Κι αν η θαλασσινή αύρα χαρακτηρίζει τον Πευκιά και το φως του ήλιου τον Λυκαβηττό, η απίστευτη θέα, η ηρεμία που αποπνέει, αλλά και τα μνημεία γύρω από αυτό τον λόφο χαρακτηρίζουν το Δασύλλιο.

 

 

Αν υπάρχει μια ερώτηση που μπορώ να απαντήσω χωρίς καθόλου σκέψη είναι σε ποιες διαδρομές έχω “γράψει” τα περισσότερα χιλιόμετρα τρεξίματος στη ζωή μου, αφού φυσικά ο πυκνός πευκόφυτος λόφος πάνω από την Πάτρα αποτελεί το δρομικό μου “Παράδεισο” εδώ και πολλά χρόνια. Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι σχεδόν κάθε φορά νιώθω σαν να είναι διαφορετική. Άλλες εικόνες, άλλες μυρωδιές και ήχοι, άλλα συναισθήματα. Σαν να τρέχω κάθε φορά .. για πρώτη φορά στα μονοπάτια του.

 

 

Παρά το μικρό του μέγεθος, το Δασύλλιο προσφέρει πολλές διαδρομές για τρέξιμο ή πεζοπορία σε μονοπάτια που είναι κυριολεκτικά “χαμένα” κάτω από τα πυκνά δέντρα του, αλλά και άλλες στους κεντρικούς του πεζόδρομους, εξίσου απολαυστικές. Αξεπέραστο είναι το συναίσθημα του να ξεπροβάλει ξαφνικά μέσα από τα δέντρα η θέα του οικιστικού ιστού της Πάτρας με την ωραία ρυμοτομία και τα δύο λιμάνια, που απλώνονται από κάτω. Κι ακόμη περισσότερο, όταν, σε ανοίγματα του δάσους, βλέπει κανείς να διαγράφεται πέρα από τη θάλασσα ο χαρακτηριστικός κωνικός όγκος της Παλιοβούνας (Κλόκοβα), το ακανόνιστο / άγριο περίγραμμα της Βαράσοβας και να ακολουθούν πιο μακριά, η λιμνοθάλασσα και τα αλίπεδα του Μεσολογγίου, με τη θέα να φτάνει στα ανατολικά μέχρι τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου.

 

 

Μια ώρα της ημέρας που το τρέξιμο στο Δασύλλιο μπορεί να προσφέρει  καθηλωτικές σκηνές είναι κοντά στο ηλιοβασίλεμα, όταν η εικόνα του πορτοκαλί ή κόκκινου ήλιου να “βυθίζεται” στον Πατραϊκό είναι ονειρική. Άλλωστε το ηλιοβασίλεμα της Πάτρας είναι από τα ωραιότερα που μπορεί να δει κανείς, με εντυπωσιακά μεγάλη παλέτα χρωμάτων και φυσικών σχεδιασμών στον ουρανό. 

 

Η θέα του Δασυλλίου από το Παναχαικό με φόντο το υπέροχο ηλιοβασίλεμα της Πάτρας!

 

Εξίσου όμορφη όμως είναι και η περιήγηση στην πίσω πλευρά του λόφου, στα στενά και γεμάτα λουλουδιασμένες αυλές σοκάκια της παλιάς πόλης της Πάτρας. Ιδιαίτερα την άνοιξη και το καλοκαίρι που ανοίγει ο καιρός, όμορφοι στην ψυχή ηλικιωμένοι άνθρωποι που κάθονται στις αυλές τους και τα δρομάκια, έχουν γίνει πολύ καλοί μου φίλοι, καθώς “βλεπόμαστε” συχνά, εδώ και χρόνια.

 

 

Τρέξιμο στο Δασύλλιο σημαίνει και μια βόλτα στην μεγάλη ιστορία αυτής της πόλης. Μια πολύ ωραία διαδρομή με φέρνει περιμετρικά του επιβλητικού Κάστρου της Πάτρας και φυσικά πάντα περιλαμβάνει τα περίφημα -και ψυχοβγαλτικά αν τα ανεβαίνεις- σκαλιά της Αγίου Νικολάου. Ενώνουν την πάνω με την κάτω πόλη από το 1934 και αποτελούν χαρακτηριστικό σήμα κατατεθέν, που βλέπει κανείς από την παραλία και το παλιό λιμάνι. Αν κινηθώ λίγο μακρύτερα, ανεβαίνω τα γραφικά σκαλιά της Γεροκωστοπούλου με θέα δεξιά μου τον αρχαιολογικό χώρο του Ρωμαϊκού σταδίου στην Ηφαίστου μέσα σε μία από τις πιο ζωντανές γειτονιές, ενώ γυρίζω στο Δασύλλιο “κυκλώνοντας” το Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας, το οποίο έχει παλμό ακόμη και σήμερα με τις μουσικές και θεατρικές εκδηλώσεις που γίνονται τους καλοκαιρινούς μήνες.

 

Το Ρωμαϊκό Ωδείο την ώρα που δύει ο ήλιος στον Πατραικό, με θέα την Βαράσοβα και την Παλιοβούνα!

 

Ένας άλλος -πιο κρυφός- δρόμος ξετυλίγεται γύρω από τις παρυφές της πίσω πλευράς του Δασυλλίου και οδηγεί στα τμήματα του Ρωμαϊκού και Μεσαιωνικού Υδραγωγείου της πόλης, που έχουν πρόσφατα αναδειχθεί σε επισκέψιμο αρχαιολογικό πάρκο στις δύο πλευρές της Μίνι Περιμετρικής. Ένα μονοπάτι με οδηγεί από εκεί στον λόφο με τις κεραίες της Αρόης, απ’ όπου πλέον το Δασύλλιο γίνεται ένα με το όμορφο κάδρο ολόκληρης της πόλης, να περιβάλλεται από τη θάλασσα, με το παλιό και νέο λιμάνι, την επιβλητική γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου και τους ορεινούς όγκους της Στερεάς Ελλάδας μέχρι εκεί που χάνεται το μάτι.

 

Οι σκάλες της Αγίου Νικολάου, ενώνουν από το 1934 την άνω και την κάτω πόλη της Πάτρας!

 

Μετά από τόσα χρόνια τρεξίματος στα μονοπάτια του Δασυλλίου, υπάρχουν μερικές στιγμές που ήταν πολύ ασυνήθιστες και θα μείνουν πάντα χαραγμένες μέσα μου. Η πρώτη ήταν τις πρώτες ημέρες του 2017, την ημέρα του Αη Γιαννιού. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι ένα τρέξιμο που ξεκίνησε σαν όλα τα άλλα, θα κατέληγε να εξελίσσεται μέσα σε πυκνό χιόνι, αφού η πόλη της Πάτρας γνώρισε μια από τις σφοδρότερες χιονοπτώσεις των τελευταίων δεκαετιών. Στρωμένα με χιόνι μονοπάτια στο Δασύλλιο δεν είναι κάτι που ξεχνιέται εύκολα. Η δεύτερη έχει να κάνει με έναν ιπτάμενο “φίλο” που μου κάνει παρέα τους τελευταίους μήνες στα τρεξίματα μου. Εκεί, στα πυκνά δέντρα της ανατολικής πλευράς του λόφου έχει εγκατασταθεί ένα γεράκι, που, όταν είναι παρόν, δίνει ένα άγριο χρώμα στην κατά τα άλλα πολύ ήρεμη αυτή περιοχή.

 

Φωτογραφία από τα πρώτα χρόνια του Δασυλλίου της Πάτρας στις αρχές του 20ου αιώνα!

 

Δεν είναι εύκολο το τρέξιμο στο Δασύλλιο. Τα μονοπάτια του, αλλά και τα σκαλιά, αν κάποιος συμπεριλάβει τις σκάλες της περιοχής περιμετρικά του λόφου, έχουν δυνατές κλίσεις και ανεβάζουν παλμούς και ανάσες. Μπορεί βέβαια κάποιος να κινηθεί ακόμη πιο περιμετρικά, στους δρόμους και τα σοκάκια της παλιάς πόλης και να έχει ένα πιο βατό τρέξιμο. Το Δασύλλιο αποτελεί για αρκετές δεκαετίες τόπο προπόνησης για τους αθλητές μιας πόλης που έβγαζε και συνεχίζει να βγάζει σπουδαίους δρομείς. Υπήρξε μάλιστα και αγώνας που συμπεριέλαβε όλα αυτά τα σημεία που περιέγραψα, το city-trail, που έγινε στις 29 Μαρτίου 2015, το οποίο “τράβηξε” χωρίς ιδιαίτερη προβολή 256 αθλητές από όλη την Ελλάδα, που χάρηκαν την 13 χιλιομέτρων διαδρομή, η οποία, αξίζει να σημειωθεί, ότι περνούσε και μέσα από το Μεσαιωνικό Κάστρο. Δυστυχώς δεν επαναλήφθηκε η διοργάνωση, και είναι κρίμα για μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας με τόσους δρομείς, υποδομή και δρομική ιστορία. Ελπίζω κάποια στιγμή να ζωντανέψει και πάλι αγωνιστικά αυτή η τόσο ιδιαίτερη περιοχή.

 

 

Το Δασύλλιο της Πάτρας είναι ένα εμπνευσμένο έργο του Δασολόγου Ρηγόπουλου. Δεν είναι φυσικό, αλλά τεχνητό δάσος, που φυτεύτηκε στις αρχές του 20ου αι. και εξελίσσεται συνεχώς, αποτελώντας ένα στολίδι της πόλης. Σε όλη αυτή την πορεία του, χιλιάδες άνθρωποι το έχουν ζήσει με κάθε τρόπο και το έχουν αγαπήσει. Εγώ σίγουρα είμαι ένας από αυτούς. Κι αν λατρεύω τον Πευκιά,  το δάσος των παιδικών μου χρόνων με την θαλασσινή του αύρα, αλλά και το φως του Λυκαβηττού, το Δασύλλιο της Πάτρας μου δίνει μια εσωτερική γαλήνη όταν τρέχω στα μονοπάτια του, μια βαθιά σύνδεση με έναν τόπο που με υποδέχτηκε όμορφα πριν χρόνια και τον λατρεύω σαν κάτι μοναδικό.

 

Δημήτρης Τρουπής

Video από Drone: Kostas Gertzos

Photo copyright: Δημήτρης Τρουπής, Νίκος Κωνστανταρόπουλος, Patras Events, Google Earth

Δημήτρης Τρουπής

Γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας το 1969 και ζει στην Πάτρα τα τελευταία 30 χρόνια. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο στην φύση μας βοηθά να ενισχύσουμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μας.

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"@Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια", αναλυτικό review του @Advendure_Net :… https://t.co/F1fBG52oNQ
Great news for Greek #trailrunning the election of Nikos Zanas in @ITRA_trail Steering Commitee! #ITRA… https://t.co/lBZPq4XxEh
Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα @SCARPAspa Spin RS στον SALEWA @OMT100K: https://t.co/2hWctgRd9a https://t.co/8kM4RQbJLZ
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

La Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια!

Ο Νίκος Ζάνας στην Διοικούσα Επιτροπή της ITRA!

Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα Scarpa Spin RS στον SALEWA Olympus Mythical Trail!

Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού!

Salomon Ultra Pro: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail αγώνες και πολύωρες προπονήσεις!

Τρέχοντας στον Olympus Ultra με SALEWA - SCARPA

BROOKS Cascadia 14, η αναγέννηση ενός θρυλικού παπουτσιού

Δυο ελληνίδες στην “στέγη του κόσμου” -  Μια εφ όλης της ύλης συζήτηση με την Χριστίνα Φλαμπούρη και την Βανέσα Αρχοντίδου!

55 Peaks Project: Η συνέχεια!