Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Transpyrenea 2016: Αγώνας διαχείρισης συναισθημάτων...


Transpyrenea 2016: Αγώνας διαχείρισης συναισθημάτων...

Όταν αποφάσισα να πάρω μέρος στον αγώνα αυτό μου φάνταζε κάτι το εξωπραγματικό. 900 χιλιόμετρα αγώνα, 55.000 μέτρα υψομετρικά σε 400 ώρες. Δυόμιση φορές τον Tor Des Geants, με την ταχύτητα του Tor Des Geants αλλά  με τριπλάσιο φορτίο στην πλάτη. Χωρίς ουσιαστική υποστήριξη, με όλο το εξοπλισμό επιβίωσης μαζί μου, οι σταθμοί να απέχουν από 30 έως 60 χιλιόμετρα μεταξύ τους, η σήμανση να είναι από προβληματική έως ανύπαρκτη, οι διαδρομές στο GPS να μην είναι ενημερωμένες και μέσα σε όλα αυτά ο φόβος για το άγνωστο και ο σωματικός πόνος να είναι πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις. Τέτοια δεδομένα τρομάζουν και τους καλύτερους αθλητές του κόσμου.  Τα συναισθήματά μου ανάμεικτα. Πως μπορεί κάποιος να τερματίσει έναν τέτοιο αγώνα;

Το να πάρει μέρος κάποιος στον μεγαλύτερο αγώνα ορεινού τρεξίματος one stage του κόσμου δεν είναι κάτι που μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Οι αγώνες ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε όλα τα μέρη του κόσμου, όμως οι συνήθεις αποστάσεις των αγώνων βουνού  κυμαίνονται από λίγα έως το πολύ 200 χιλιόμετρα. Σπάνια γίνονται αγώνες σε μεγαλύτερη απόσταση. Επομένως, το να πάρει μέρος κάποιος σε αγώνα 900 χιλιομέτρων είναι κάτι που ξεπερνά τις ανθρώπινες δυνάμεις και αγγίζει τη σφαίρα του παράλογου. Όταν ανάφερα ότι σκέφτομαι να πάρω μέρος σε έναν τέτοιο αγώνα όλοι με απέτρεψαν και με πήραν για τρελό. Σχεδόν κανένας δεν μου έδινε πιθανότητες να τερματίσω έναν τέτοιο αγώνα. Στο μυαλό μου όμως είχε κατασταλάξει η σκέψη να τολμήσω και να προσπαθήσω χωρίς και εγώ να είμαι σίγουρος για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος. Ο μεγαλύτερος αγώνας που είχα κάνει μέχρι τότε ήταν ο Tor Des Geants με 334 χιλιόμετρα και 24.000 μέτρα υψομετρικά σε 5 ημέρες. Όμως μέχρι τα 900 χιλιόμετρα και τις 15 συνεχόμενες ημέρες η δυσκολία αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Θα μπορούσα άραγε να φτάσω στο τέλος ενός τέτοιου αγώνα; Και εάν τελικά τα κατάφερνα με τι κόστος για την υγεία μου; Πολλά τα ερωτήματα που βασάνιζαν το μυαλό μου.

 

Συμμετοχή έστειλα τα Χριστούγεννα του 2014, ενάμιση χρόνο πριν τον αγώνα. Ήμουν αποφασισμένος να πάρω μέρος στον αγώνα αυτό. Χάρηκα όταν έμαθα ότι δήλωσαν για τον αγώνα αυτό και άλλοι έλληνες οι οποίοι τελικά για διάφορους λόγους δεν κατέστη δυνατόν να πάρουν μέρος στον αγώνα. Από τότε άρχισα και την προετοιμασία μου. Ενημέρωση, προγραμματισμός, προπόνηση. Ο χρόνος κύλησε και η ώρα του αγώνα έφτασε.

 

 

Κυριακή 17 Ιουλίου 2016 πέταξα για Βαρκελώνη μαζί με τον Σάκη Μαλαμίδη που συμμετείχε και αυτός στον αγώνα δύο μέρες πριν την εκκίνηση. Εκεί μας περίμενε η ομάδα υποστήριξης που είχε ξεκινήσει από την Ελλάδα δύο μέρες νωρίτερα. Ο Σάκης τα είχε σχεδιάσει όλα και πήρε στο μεγάλο αυτοκίνητο ότι θεωρούσε ότι του ήταν αναγκαίο. Στην ομάδα υποστήριξης συμμετείχαν ο Μπεργκ και η Δάφνη από την Κομοτηνή και ο Τάσος Κόλλιας από την Αθήνα. Μπήκα στην ομάδα αυτή λίγους μήνες πριν τον αγώνα, πιστεύοντας ότι αφενός θα έχω κάποια βοήθεια κατά τη διάρκεια του αγώνα και αφετέρου να μειώσω το κόστος του μεγάλου αυτού αγώνα. ...τον τελευταίο μήνα πριν τον αγώνα, τον Ιούνιο έκανα προπόνηση 850 χιλιόμετρα με 40.000 μέτρα υψομετρικά...Ήμουν αποφασισμένος να προσπαθήσω να φτάσω όσο το δυνατόν μακρύτερα και γιατί όχι μέχρι το τέρμα. Άλλωστε, τον τελευταίο μήνα πριν τον αγώνα, τον Ιούνιο έκανα προπόνηση 850 χιλιόμετρα με 40.000 μέτρα υψομετρικά. Από το Γενάρη του 2016 και μέχρι την εκκίνηση του αγώνα η προετοιμασία μου περιελάμβανε περισσότερα από 4000 χιλιόμετρα και 120.000 μέτρα υψομετρικά. Τα στοιχεία αυτά μου έδιναν μία αυτοπεποίθηση και μια σιγουριά ότι θα τερματίσω τον αγώνα. Βέβαια σε αγώνες αυτής της δυσκολίας ποτέ δεν είσαι σίγουρος για το τελικό αποτέλεσμα.

 

 

Στους αγώνες αυτούς διερευνάς όχι μόνο τις φυσικές σου δυνάμεις αλλά τον ψυχισμό σου γενικότερα. Φτάνεις στα όρια, απελπίζεσαι, πέφτεις αλλά προσπαθείς να κάνεις το επόμενο βήμα. Μέσα από τον πόνο, την αϋπνία και την υπεράνθρωπη προσπάθεια, επιδιώκεις να φτάσεις στην ελευθερία του σώματος, του πνεύματος και της ψυχής. Συνηθίζω να λέω ότι το επίπεδο ευχαρίστησης και εν τέλει της ευτυχίας ενός ανθρώπου σχετίζεται θετικά με την επιτυχημένη προσπάθεια. Όσο μεγαλύτερη είναι η επιτυχημένη προσπάθεια τόσο μεγαλύτερη είναι και η ευχαρίστηση. Μέχρι σήμερα που έχουν περάσει μήνες από τον τερματισμό μου καθημερινά νοιώθω μια απέραντη χαρά. Επιστημονικά θα έλεγα ότι η υπόφυση και ο υποθάλαμος του εγκεφάλου μου παράγουν και απελευθερώνουν μικρές ομάδες πρωτεϊνών που ονομάζονται ενδορφίνες οι οποίες διοχετεύονται μέσω του νωτιαίου μυελού στο αίμα και θεωρούνται το καλύτερο φάρμακο καθώς η δράση τους είναι εξαιρετικά ευεργετική στο ανθρώπινο σώμα, δίνουν αίσθημα ευδαιμονίας, βελτιώνουν τη διάθεση, ισχυροποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα και καθυστερούν την εξέλιξη της γήρανσης. Αυτά τα αναφέρω στον αντίποδα των επιχειρημάτων που θεωρούν τη συμμετοχή σε αγώνες πάνω από 100 χιλιόμετρα καταστροφικά για τους αθλητές και την υγεία τους.


Μέρος 1ο: LE PERTHUS – MERENS LES VALS - 165 KM - 85H MAX

Τρίτη 19 Ιουλίου, ώρα 12.00. Εκκίνηση εντυπωσιακή.  270 αποφασισμένοι αθλητές και αθλήτριες στέκονται πίσω από τη γραμμή κάτω από την μεγάλη αψίδα του αγώνα. Δυνατοί αθλητές από όλα τα μέρη της Γής αποφασισμένοι να ολοκληρώσουν τον αγώνα. Ανάμεσά τους αθλητές που διέσχισαν τα Ιμαλάια, τις Άνδεις, τους πόλους, πραγματικοί γίγαντες. Οι περισσότεροι από αυτούς με σακίδια από το αγώνα TOR DES GEANTS τον οποίο  έχουν τρέξει δύο και τρεις φορές. Μέσα στο αρχαίο φρούριο του Perthous, το σκηνικό είναι μία πανδαισία χρωμάτων όπου συναντιέται η ιστορία. Το αρχαίο πέτρινο κάστρο έχει πολλά να διηγηθεί στις νεώτερες γενεές. Οι αθλητές ανυπόμονοι να ξεκινήσουν πρέπει να κοιτάξουν πίσω να δουν και να μάθουν από την ιστορία του κάστρου που στέκει αγέρωχα μέσα στο διάβα των αιώνων. Η ζέστη ανυπόφορη. Το βαρύ σακίδιο μου κόβει τους ώμους. Επιτέλους μετά από την τελετή και τις ευχές για καλό τερματισμό ακούγεται η εκκίνηση. Διασχίζω την αυλή του κάστρου και μπαίνω στο τούνελ που οδηγεί στον εξωτερικό χώρο του κάστρου. Παντού η ίδια ευχή «Good luck». Όλοι εύχονται το αδιανόητο «see you in Hendaye». Και βέβαια όλους τους τρομάζει το ταξίδι για την Ιθάκη.

 

 

Ο δρόμος στριφογυρίζει κατηφορικά και ξεκινάω τρέχοντας.  Τρέχω παρέα με τον Σάκη. Είπαμε να πάμε μαζί στην αρχή και στη συνέχεια βλέπουμε. Σήμανση δεν υπάρχει και ακολουθώ τη γραμμή του GPS. Σε λίγο συναντάμε και κάποια σημάδια του διεθνούς μονοπατιού GR10. Όταν αραιά και που βρίσκαμε σημάδια του GR10 και η πορεία του GPS ήταν πάνω στα σημάδια ξέραμε ότι ήμασταν σε σωστή πορεία. Μετά από 3 χιλιόμετρα έχοντας γρηγορότερο ρυθμό αποσπάστηκα από το Σάκη.  Από τις πρώτες ώρες ακόμη του αγώνα κατάλαβα ότι  ο αγώνας δεν κινείται πάνω στη διαδρομή του GPS. Στο 4ο χιλιόμετρο η πορεία του GPS ήταν δεξιά και τα σήματα ευθεία. Που να πάω; περιμένω λίγα λεπτά να εμφανιστεί κάποιος αθλητής. Στην αρχή που όλοι ξεκίνησαν μαζί οι διαφορές είναι μικρές. Με πλησιάζουν κάποιοι και κινούνται ευθεία. Ακολουθούν  τα σήματα του μονοπατιού και όχι το GPS. Τους ακολουθώ. Κινούνται αργά και τους προσπερνώ. Συνεχίζω πάνω σε χωματόδρομο τρέχοντας. Μπροστά μου βλέπω και άλλους να τρέχουν. Τα βήματά τους βαριά από το μεγάλο φορτίο που κουβαλούν. Σε μία διασταύρωση μία ομάδα 7 αθλητών γυρίζει πίσω. Προφανώς ξεκίνησαν πολύ γρήγορα και έφυγαν από τη διαδρομή.  Τους συναντώ και με ρωτούν προς τα πού πηγαίνει ο αγώνας.  Τους δείχνω την πορεία και εξαφανίζονται μπροστά μου. Συνεχίζω πάνω σε έναν κατηφορικό χωματόδρομο και μπαίνω στο χωριό Las Illas. Χάνω τη διαδρομή και βρίσκομαι σε ένα αδιέξοδο. Επιστρέφω πίσω και σκέφτομαι: «πρέπει να είμαι πιο προσεκτικός και να μην με παρασέρνει η διαδρομή αλλά να συμβουλεύομαι και το GPS».

 

Στο 13ο χιλιόμετρο με περιμένει ο Τάσος. Φορτώνω νερά, τρώω αρκετά ώριμα φρούτα και συνεχίζω χωρίς χρονοτριβή. Ένας μικρός ασφαλτόδρομος μας οδηγεί σε ένα αρχαίο μονοπάτι με τεράστια δένδρα. Ακολουθούμε το αρχαίο αυτό μονοπάτι και τα γκρεμισμένα κτίσματα δείχνουν την επίδραση του χρόνου πάνω σε αυτά. Από 290 υψομετρικά που ξεκινήσαμε σταδιακά ανεβαίνουμε στα 1500. Ένα εντυπωσιακό σύμπλεγμα από πέτρες μου θυμίζει μετέωρα αλλά όχι τόσο ψηλά. Η επιγραφή αναφέρει: «roc de France». Χάνομαι πάλι και γυρίζω πίσω. Κατηφορίζω προς τον πρώτο σταθμό του αγώνα που είναι κρυμμένος μέσα σε μια ρεματιά. Μου θυμίζει δασικό χωριό. Ξύλινα σπιτάκια για διαμονή και ένα μεγαλύτερο λειτουργεί σαν κουζίνα. Το πρώτο check point,  εφοδιασμός  και έτοιμος για αναχώρηση. Κοιτάω το ρολόι.  Λίγο κάτω από τις 7 ώρες τα 34 χιλιόμετρα. Όχι άσχημα συλλογίζομαι παρά το χάσιμο. 

 

 

Το μονοπάτι ανηφορίζει ξανά. Διασχίζει κέδρα, μαυρόπευκα και καρυδιές. Φτάνει μέχρι τα 900 μέτρα και απότομα κατεβαίνει. Κατηφορίζουμε προς το δεύτερο σταθμό στο 41 χιλιόμετρο. Ένα γραφικό χωριουδάκι το Arles sur Tech στις όχθες ενός ποταμού. Με περιμένουν τα παιδιά για υποστήριξη. Η ζέστη με έχει εξουθενώσει. Έχω χάσει πολλά υγρά. Αλλάζω ρούχα και τρώω αρκετά. Θα χρειαστώ ενέργεια στη συνέχεια. Φεύγω χωρίς χρονοτριβές μετά από τη μικρή αυτή στάση. Έχουν περάσει οκτώμισι ώρες από την εκκίνηση. 

 

Κοιτάζω το χάρτη. Η διαδρομή ανεβαίνει στον τρίτο σταθμό στα 1470 μέτρα. Μέσα σε 12 χιλιόμετρα κερδίζουμε 1200 μέτρα υψομετρικά.  Ωραία σκέφτηκα. 10% κλίση για 12 χιλιόμετρα. Με γεμάτο στομάχι προσπαθώ να βρω ρυθμό. Συνεχόμενη ανηφόρα. Περνάμε το γραφικό χωριό με τα σπίτια στολισμένα πανέμορφα λουλούδια και το μονοπάτι συνεχίζεται μέσα από πανύψηλες φτέρες. Το φορτίο αρχίζει να με επηρεάζει. Ο ρυθμός μου μειώνεται αλλά σταθερά κερδίζω έδαφος. Η ψυχολογία μου είναι καλή και συνεχίζω. Λίγο μετά τα μεσάνυκτα φτάνω στον τρίτο σταθμό το Batere στο 53ο χιλιόμετρο και οι άνθρωποι της διοργάνωσης σκανάρουν το ηλεκτρονικό τσιπάκι. Βρίσκομαι εδώ σε 12 ώρες. Ο Τάσος έχει στήσει τη σκηνή. Σκέφτομαι λίγο να συνεχίσω αλλά προτιμώ να κοιμηθώ λίγο και να ξεκινήσω νωρίς το πρωί. Τρώω καλά και κοιμάμαι 3 ώρες.

 

 

Το χάραμα με βρίσκει να ανεβαίνω. Ξεκουράστηκα και η ψυχολογία μου είναι καλή. Η πρωινή αύρα με δροσίζει και όσο ανεβαίνω το θέαμα με αποζημιώνει. Ένα κοπάδι άγρια άλογα έχει κάνει κατάληψη στο οροπέδιο. Βόσκουν αμέριμνα χωρίς να ενοχλούνται από την παρουσία μου και δροσίζονται στην παρακείμενη πανέμορφη καταγάλανη λίμνη. Τα φωτογραφίζω και παρακολουθώ τον καυγά που κάνουν δύο νεαρά πουλάρια. Συνεχίζω την ανάβαση και περνώ το διάσελο στα 2150 μέτρα που βρίσκεται το Chalet des Cortalets. Δεν έχει ανοίξει ακόμη και συνεχίζω. Έχω να διανύσω 40 χιλιόμετρα μέχρι τον επόμενο σταθμό που είναι το PY. Το μονοπάτι κινείται σε υψόμετρο 2000 περίπου μέτρα με συνεχόμενες αναβάσεις και καταβάσεις. Τα κατηφορικά τμήματα τα τρέχω και τα ανηφορικά τα πηγαίνω με ζωηρό περπάτημα. Πηγαίνω καλά όμως το μεγάλο φορτίο που έχει το σακίδιο μου με γονατίζει. Το πετρώδες έδαφος θυμίζει Ζαγόρι. Ο ήλιος δυνατός με κατακαίει και ο  ιδρώτας διασχίζει όλο το σώμα μου κατεβαίνοντας μέχρι τα παπούτσια. Αισθάνομαι ότι έχω πατήσει σε λίμνη με νερά και τα πόδια μου σιγά σιγά αρχίζουν να μαλακώνουν επικίνδυνα. Χάνομαι πάλι και γυρνώ πίσω να ξαναπάρω το μονοπάτι από το σημείο που ήταν το τελευταίο  σημάδι. Το λάθος δικό μου που δεν πρόσεξα ένα σημάδι του μονοπατιού που έκανε σχεδόν αναστροφή δεξιά.

 

Φτάνω στον τέταρτο σταθμό το ΡΥ στο 93ο χιλιόμετρο λίγο πριν από τις 15.00 το μεσημέρι. Ένα μικρό χωριουδάκι κρυμμένο μέσα στον τεράστιο όγκο των Πυρηναίων σε υψόμετρο 1000 μέτρων. Έκανα 10 ώρες τα τελευταία 40 χιλιόμετρα και συνολικά έχω 27 ώρες στα 90 χιλιόμετρα με αρκετά υψομετρικά. Με το βαρύ φορτίο δεν είναι και άσχημα συλλογίζομαι !!!! Τρώω ότι έχει η διοργάνωση (κονσέρβα φασόλια),  παίρνω μαζί μου λίγα φρούτα και δύο σάντουιτς και συνεχίζω.  Διασχίζω ένα δασωμένο ανηφορικό μονοπάτι που με βγάζει στο διάσελο Col de Mantet στα 1800 μέτρα και κατεβαίνω στο χωριό Mantet από ένα χωμάτινο μονοπάτι. Η βλάστηση έχει υποχωρήσει και συνεχίζω να ανέβω το διάσελο col del Pal στα 2300 μέτρα. Πριν από το διάσελο υπάρχει ένα καταφύγιο (refuge de Alemany) στα αριστερά της πορείας μου. Σκέφτομαι για λίγο να κάνω μια μικρή στάση αλλά αποφασίζω να συνεχίσω. Περνώ το διάσελο έχοντας αποφασίσει να κάνω στάση στο επόμενο καταφύγιο που βρίσκεται 7 χιλιόμετρα μακρύτερα. Τα πόδια μου αρχίζουν να βαραίνουν όταν φτάνω στο καταφύγιο refuge du Ras de la Caranca αργά το απόγευμα. Κάνω στάση και παρατηρώ ένα οργανωμένο γκρουπ πεζοπόρων που διασχίζουν ένα μέρος από το GR10. Ο ένας από αυτούς είναι ξαπλωμένος και κάποιοι του προσφέρουν πρώτες βοήθειες. Παραγγέλνω από το καταφύγιο φαγητό και συνεχίζω. Έχει αρχίσει να νυχτώνει. Δεύτερη νύχτα σκέφτομαι. Ας ελπίσουμε ότι θα βρούμε τη διαδρομή. Η διαδρομή είναι όλο πέτρα και τα πόδια μου υποφέρουν. Έχει πρηστεί το μικρό δάκτυλο του δεξιού μου ποδιού. Υποφέρω κάθε φορά που πατώ σε πέτρα. Η πετρώδης διαδρομή θυμίζει διαδρομές Ιμαλάϊων. Προσπαθώντας να προφυλάξω το μικρό μου δάκτυλο ρίχνω το βάρος αντίθετα και αρχίζει να έχει πρόβλημα και το πέλμα μου. Στο πετρώδες έδαφος τα σημάδια είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Δεν υπάρχει μονοπάτι και κινούμαι με το GPS. Χάνω σε πολλά σημεία τη διαδρομή και προσπαθώ να την ξαναβρώ μέσα στην ομίχλη. Δύσκολα τα πράγματα το βράδυ ιδιαίτερα σε άγνωστες πορείες.  Μετά από συνεχόμενα ανεβοκατεβάσματα στα 2400 μέτρα το μονοπάτι παίρνει κατηφορική πορεία. Αρχίζω να νυστάζω. Βλέπω φώτα. Ωραία, σκέφτομαι. Φτάνω στο χωριό Planes. Επιταχύνω να φτάσω γρηγορότερα και με περιμένει η μεγάλη έκπληξη. Δεν ήταν τα φώτα του χωριού αλλά ένα κοπάδι από αγελάδες που καθώς έριχνα το δυνατό φως του φακού μου επάνω τους  τα μάτια τους έλαμπαν σαν φώτα χωριού. Προσπερνώ το στάβλο και συνεχίζω κατηφορικά. Τα μάτια μου κλείνουν. Σκέφτομαι να πέσω να κοιμηθώ κάτω από ένα δένδρο αλλά σκέφτομαι ότι ο σταθμός βρίσκεται 7 χιλιόμετρα μακριά. Τώρα κινούμαι πάνω σε άσφαλτο και τα μάτια μου που και που κλείνουν. Θέλω λίγο παραπάνω από μία ώρα, όμως τα χιλιόμετρα αυτά μου φάνηκαν αιώνας. Τελικά στις 4.30 χαράματα φτάνω στον πέμπτο σταθμό το Bolquere στο 128ο χιλιόμετρο με τα πόδια μου κατεστραμμένα και τα μάτια μου να τσούζουν από την προσπάθεια να τα κρατήσω ανοιχτά.

 

Εκεί με περιμένουν τα παιδιά. Πηγαίνω κατευθείαν στο Ιατρείο. Ο ποδολόγος γιατρός που κοιτά το πόδι μου κουνά το κεφάλι του. «μέχρι εδώ μου λέει. Δεν μπορείτε να συνεχίσετε». «Γιατρέ» του απαντώ «κάνε ότι νομίζεις αλλά εγώ θα συνεχίσω» «Σκίσε το δάκτυλο να φύγει το αίμα και το πύον, και φιξάρισέ το» «θα συνεχίσω με δική μου ευθύνη» Μετά την μικρή χειρουργική επέμβαση το πόδι μου είναι σφιχτοδεμένο. Έφαγα και πήγα για ύπνο στη σκηνή που είχε ετοιμάσει ο Τάσος. Να είναι καλά. Η βοήθειά του πολύτιμη σε όλο τον αγώνα. Όμως, ο ύπνος μου έφυγε και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Χαλάρωσα όμως τρεις ώρες.

 

Πριν από τις 9 το πρωί ξεκίνησα από τον πέμπτο σταθμό το Bolquere με στόχο να φτάσω στον πρώτο μεγάλο σταθμό του αγώνα που ήταν στο 166 χιλιόμετρο.  Μέχρι εκεί για όλους οι πόρτες ήταν στις 85 ώρες. Σκέφτομαι ότι θα δυσκολευτώ να πάω. Μέσα στο χωριό έχασα πάλι τη διαδρομή και έψαχνα μαζί με κάποιους  άλλους να βρούμε που πηγαίνει η διαδρομή. Τελικά κάποιος τη βρήκε και ξεκινήσαμε. Με προσπερνούν γρήγορα και χάνονται μπροστά μου. Ο ρυθμός μου τώρα είναι αργός. Τα τοπία που περνώ είναι μαγευτικά. Όμως πώς να απολαύσεις τη διαδρομή όταν ο πόνος είναι αφόρητος; Η μέρα καλή και ζεστή αν και είμαστε σε υψόμετρο 2000 μέτρων, οικογένειες κάνουν πικ νικ γύρω από τις γραφικές και πεντακάθαρες λίμνες, πεζοπόροι πάνε και έρχονται. Περπατώ με δυσκολία, το τρέξιμο το ξέχασα, και αρχίζω να ανεβαίνω πάλι. Τώρα δεν με ενοχλεί μόνο το πέλμα μου αλλά αρχίζει να έχει πρόβλημα και το γόνατο. Το σύνδρομο της Λαγονοκνημιαίας ταινίας  το απέκτησα μέσα στην προετοιμασία μου και τα πολλά χιλιόμετρα στον Υμηττό. Με ενοχλούσε αρκετές φορές όμως έσφιγγα τα δόντια και συνέχιζα. Τώρα πάλι αρχίζει να με ενοχλεί. Ιδιαίτερα στις κατηφόρες που δεν λυγίζει το γόνατο. «Ωραία», σκέφτηκα. «Δεν βλέπω να βγάζουμε αγώνα αλλά θα πάμε όσο μπορέσουμε έστω και κουτσοί». Έχω να διανύσω μέχρι τον επόμενο σταθμό 38 χιλιόμετρα. Ας ελπίσουμε ότι θα φτάσουμε μέχρι το βράδυ στο σταθμό. 

 

 

Η διαδρομή περνά από ένα τεχνητό φράγμα που δημιουργεί τη μαγευτική λίμνη lac des Bouillouses. Δίπλα στη λίμνη μία μπυραρία γεμάτη πεζοπόρους. Απολαμβάνουν τον μεσημεριανό ήλιο και το ποτό τους. Η θέα είναι πειρασμός και σκέφτομαι να σταματήσω. Όμως ο ρυθμός μου είναι αργός και σκέφτομαι το χρόνο. Η διαδρομή για δύο χιλιόμετρα περνά δίπλα από τη λίμνη που δεκάδες επισκέπτες απολαμβάνουν διάφορες δραστηριότητες. Συνεχίζω να περπατώ όλο το απόγευμα και ανεβοκατεβαίνω σε υψόμετρα από 2000 – 2500 μέτρα. Ευτυχώς το μονοπάτι είναι καλό και είναι σε αρμονία με τη γραμμή του GPS. Τουλάχιστον είμαι στη διαδρομή. Ο πόνος με διαπερνά αλλά δεν το βάζω κάτω. Ιδιαίτερα στις κατηφόρες κάνω το ένα βήμα σε δύο. Προηγείται το δεξί  πόδι με το πρόβλημα τόσο στο πέλμα όσο και τη λαγονοκνημιαία. Αναγκαστικά ρίχνω το βάρος περισσότερο στο αριστερό πόδι που σχεδόν παίρνει όλα τα φορτία. Ουσιαστικά κάνω  δύο βήματα μικρά και αυτό απαιτεί περισσότερο χρόνο. Έχω να κατέβω 1500 υψομετρικά σε πετρώδες έδαφος και με το πρόβλημα στο πόδι πηγαίνω πολύ σιγά.  Αρχίζει να νυχτώνει όταν φτάνω στο Merens les Vals στον πρώτο από τους τρεις κεντρικούς σταθμούς του αγώνα. Ο σταθμός είναι σε ένα camping 2 χιλιόμετρα μακριά από το μονοπάτι. Σκανάρουν το τσιπάκι μου. Πηγαίνω αμέσως στο ιατρείο όπου η γιατρός φροντίζει τις πληγές στα πόδια μου, δένοντάς τα εκ νέου.  Έχουν περάσει 12.30 ώρες από τον προηγούμενο σταθμό για να κάνω 38 χιλιόμετρα !!!!!!!!!


Μέρος 2ο: MERENS LES VALS – BAGNERES DE LUCHON - 253KM - 120H MAX

Το σκηνικό του καιρού έχει αλλάξει παντελώς. Η καλοκαιρία και οι υψηλές θερμοκρασίες έδωσαν τη θέση τους στο ψιλόβροχο και την ομίχλη. Το μονοπάτι ανεβαίνει απότομα. Από τα 1000 υψομετρικά ανεβαίνει στα 2500 μέσα σε 7 χιλιόμετρα. Στο ανηφορικό τμήμα το γόνατο δεν με ενοχλεί. Χαράζει αλλά το σκοτάδι ακόμη είναι πυκνό μέσα στο δάσος. Τα πανύψηλα δέντρα θυμίζουν την ταινία «ο άρχοντας των δακτυλιδιών». Σιγά σιγά το δάσος δίνει τη θέση του στο αλπικό τοπίο. Μπροστά μου και μέσα στην ομίχλη εμφανίζεται ένα ζαρκάδι που βόσκει αμέριμνο. Για μας δεν είναι κάτι το συνηθισμένο και με συνεπαίρνει η εικόνα του. Χάνω προς στιγμή το μονοπάτι και για καλή μου τύχη βλέπω πιο ψηλά κάποιον άλλο αθλητή τον οποίο και ακολουθώ. Ήδη από νωρίς έχω φορέσει το πόντζο για να προστατευτώ από το ψιλόβροχο. Ως δια μαγείας η ενόχληση που νοιώθω στο γόνατο είναι μικρότερη και αυτό μου δίνει ελπίδες.  Κινούμαι γρηγορότερα και περνώ από αλπικά λιβάδια γεμάτα με αγελάδες και πρόβατα της περιοχής. Περίεργη ράτσα με πολύ μαλλί.

 

Λίγο πριν τις 4 το απόγευμα φτάνω στον έκτο σταθμό στο 189 χιλιόμετρο που βρίσκεται σε ένα μεγάλο ξέφωτο του δάσους. Ο σταθμός Station de Beille βρίσκεται στα 1800 μέτρα και  είναι ένα πολυτελές καταφύγιο όπου αναβαίνουν πεζοπόροι και αυτοκίνητα για μία απόδραση στη φύση. Γεμίζω ενέργεια και ξεκουράζομαι μια ώρα. Με ψιλόβροχο και πολύ κρύο ξεκινώ για τον επόμενο σταθμό που είναι το Goulier στο 221 χιλιόμετρο. Υπολογίζω να κάνω τα 32 χιλιόμετρα σε 8 με 10 ώρες και να φτάσω  στον επόμενο σταθμό γύρω στις 2 με 3 τα ξημερώματα.  Από το σταθμό το μονοπάτι κατηφορίζει μέσα σε πυκνή βλάστηση από πανύψηλα έλατα. Η διαδρομή δεν είναι καθαρισμένη και δυσκολεύει την κίνησή μου. Μολονότι δεν έχει βραδιάσει η ορατότητα είναι χαμηλή. Προμηνύεται καταιγίδα. Σε λίγο οι προβλέψεις μου επαληθεύονται. Ξεσπά πολύ ισχυρή καταιγίδα. Σκεπασμένος με το πόντζο συνεχίζω να κατεβαίνω μέχρι τα 1000 υψομετρικά. «Ευτυχώς δεν είμαι σε μεγάλο υψόμετρο» σκέφτηκα. Το νερό όμως πολύ. Είμαι στεγνός στο πάνω μέρος αλλά τα πόδια μου είναι συνέχεια στο νερό και στη λάσπη. Το μονοπάτι τώρα αρχίζει να ανεβαίνει. Έχει βραδιάσει και η ομίχλη με τη βροχή δημιουργούν συνθήκες πανικού. «Ήρεμα» σκέφτομαι. «Πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός». Ακολουθώ το σήμα του GPS που όμως μου δίνει ακρίβεια 1:300. Σε κάποια σημεία δεν υπάρχει μονοπάτι και πηγαίνω στα τυφλά. Το νερό έχει κατεβάσει πολλά κλαδιά κάτω και δεν υπάρχει σήμανση. Χάνομαι μέσα στη νύχτα και προσπαθώ να βρω το μονοπάτι μέσα στην πυκνή βλάστηση. Στην προσπάθειά μου να βρω το μονοπάτι πέφτω σε ένα βάλτο με ακαθαρσίες από αγελάδες. Τα πόδια μου βουλιάζουν στο βούρκο και τα νερά φτάνουν μέχρι τα αχαμνά. Περιπλανήθηκα πάνω από μία ώρα και γύρισα πάλι πίσω. Ακόμη και η επιστροφή για να ξαναπάρω το μονοπάτι ήταν πολύ δύσκολη μέσα στη βροχή και την ομίχλη. Όλα έμοιαζαν ίδια. Επιστρέφοντας πίσω βρήκα ένα σημάδι του μονοπατιού και ξαναμπήκα στη διαδρομή. «Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χαθούμε πάλι».  Μάταια. Σε ένα χιλιόμετρο φτάνω σε ένα ξέφωτο και προσπαθώ να μαντέψω που πηγαίνει το μονοπάτι. Το GPS δεν με βοηθά και που να βρεθεί σημάδι με τέτοιον καιρό. Πάλι τα ίδια. Πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά. Στην περιοχή αυτή ο χάρτης μου έδινε ένα καταφύγιο ανάγκης που το ψάχνω. Ξαφνικά βλέπω φώτα και πηγαίνω απάνω τους. Συναντιέμαι με άλλους 7 αθλητές που απεγνωσμένα ψάχνουν το καταφύγιο για να αποφύγουν την καταιγίδα. Ψάχνουμε όλοι μαζί. Κοιτάζω το GPS και μου δίνει ακρίβεια 1:180. Η διαδρομή είναι λίγο δεξιότερα. Βρίσκω σημάδι και τους φωνάζω όλους. Είναι όλοι τους ταλαιπωρημένοι τυλιγμένοι με τα αδιάβροχά τους. Κινούμαστε όλοι μαζί για λιγότερο από ένα χιλιόμετρο και πέφτουμε επάνω στο καταφύγιο ανάγκης. Ανακούφιση. Χτυπάμε την πόρτα και μας ανοίγουν. Στο μικρό αυτό πέτρινο σπιτάκι (φανταστείτε περίπου 4Χ4 μέτρα) έχουν βρει στέγη αρκετοί πεζοπόροι  για να αποφύγουν τη καταιγίδα. Δεν χωράμε να μπούμε όλοι μέσα. Πρέπει να αποφασίσω γρήγορα. Η βροχή συνεχίζεται αμείωτη. Αποφασίζω να συνεχίσω μόνος μου. Ψάχνω να βρω που πηγαίνει η διαδρομή και την εντοπίζω. Με τη βροχή έχω ξεχάσει τον πόνο και την κούραση. Το βουνό έχει κατεβάσει πολλά νερά. Στην προσπάθειά μου να περάσω ένα ρέμα, το βαρύ σακίδιο με παρασέρνει, γλιστρώ και πέφτω πάνω σε μία πέτρα. Ψηλαφώ  το μέρος και βλέπω αίματα.  Πόνος. Σηκώνομαι σιγά σιγά. Αρχίζουν να με πιάνουν κρίσεις απελπισίας. Τι γυρεύω μεσάνυχτα σε ένα ξένο μέρος να βασανίζομαι και να κινδυνεύω. Συνέρχομαι γρήγορα και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω χρόνο για τέτοιες σκέψεις. Πρέπει να είμαι στη διαδρομή ειδάλλως υπάρχει κίνδυνος να χαθώ. 

 

 

Η μπόρα κοπάζει. Το μονοπάτι ανεβαίνει ψηλά μέσα σε αλπικά λιβάδια. Σημάδια δεν υπάρχουν και κινούμαι με το GPS που τώρα έχει καλύτερη ακρίβεια 1:80. Περασμένα μεσάνυχτα και η ομίχλη να μην υποχωρεί. Πηγαίνω σιγά για να μη χαθώ πάλι. Μετά από αρκετά ανεβοκατεβάσματα σε υψόμετρα  1300 – 1900 μέτρα το μονοπάτι κατηφορίζει προς το χωριό Gesties (960 μέτρα), Siguer (740 μέτρα) και ανηφορίζει πάλι στο Lercoul (1120 μέτρα). Νύχτα και ερημιά. Ψυχή δεν υπάρχει. Αρχίζει να χαράζει και είμαι σε άθλια κατάσταση. Όλη τη νύχτα πάλευα με τα στοιχεία της φύσης. Θέλω ακόμη 10 χιλιόμετρα να φτάσω στον έβδομα σταθμό. Ατελείωτες αναβάσεις και καταβάσεις. Λίγο πριν τις 9 το πρωί φτάνω στο Goulier (221 χιλιόμετρο),  η διοργάνωση καταγράφει ηλεκτρονικά την άφιξή μου και ψάχνω επειγόντως για μπάνιο έστω και κρύο. Τέταρτη μέρα και η μυρωδιά στο σώμα μου μετά και την προηγούμενη βραδιά ήταν ανυπόφορη. Ευτυχώς ήταν ένας από τους λίγους σταθμούς που είχε μπάνιο και καλό φαγητό καθότι ήταν ένας ξενώνας. Οι φουσκάλες στα πόδια μου είχαν μεγαλώσει επικίνδυνα και χρειάζονταν περιποίηση. Τις έσπασα με καρφίτσα, έφυγε αρκετό υγρό και ο Τάσος με βοήθησε πολύ στην περιποίηση των πληγών. Για να μπορέσει να προλάβει και εμένα και τον Σάκη βρισκόταν συνεχώς στο τιμόνι και οδηγούσε ακατάπαυστα μέσα σε δρόμους στενούς και επικίνδυνους. Είμαι σίγουρος ότι θα προτιμούσε να συμμετέχει και αυτός στον αγώνα παρά να πηγαίνει με το αυτοκίνητο από τον ένα σταθμό στον άλλον !!!!!!!!

 

Μετά από τρίωρη ξεκούραση και έχοντας συμπληρώσει 4 ημέρες αγώνα ξεκινώ για τον όγδοο σταθμό που είναι το Gite d Escolan στο 283 χιλιόμετρο. Ο Σάκης δεν έχει φτάσει ακόμη και θα αργήσει. Έχω να διασχίσω 62 βασανιστικά χιλιόμετρα με τα πόδια μου δεμένα. Φορτωμένος με νερά, σάντουιτς και ξηρούς καρπούς διασχίζω το χωριό και κινούμαι σε μια επικίνδυνη πλάγιά. Δεξιά μου γκρεμοί που σου κόβουν την ανάσα. «Πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός» σκέφτηκα. Σε πολλά σημεία πέτρες χτισμένες ξερολιθιά για να συγκρατούν το μονοπάτι. Τα σήματα βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους αλλά υπάρχει εμφανές μονοπάτι. Σε 10 χιλιόμετρα το μονοπάτι πλησιάζει το τεχνητό φράγμα της λίμνης Lac d Izourt σε υψόμετρο 1700 μέτρων κοντά στα σύνορα με την Ανδόρα. Στη συνέχεια η διαδρομή κάνει στροφή 180 μοιρών και κατεβαίνει το ρέμα που σχηματίζεται από τα νερά που φεύγουν από το φράγμα μέχρι το χωριό Arties στα 1000 μέτρα. Πεζοπόροι που ανεβαίνουν με μεγάλα φορτωμένα σακίδια βλέποντας τον αριθμό στο στήθος μου χειροκροτούν και με ενθαρρύνουν. Στη συνέχεια το μονοπάτι «τραβά την ανηφόρα».

 

 

 

Στο διάσελο και σε υψόμετρο 1700 μέτρων συναντώ μια συναθλήτρια. Είναι καθισμένη κάτω και κλαίει. «Τι συμβαίνει» τη ρωτώ, «θέλεις βοήθεια;». Μου εξηγεί ότι έχασε τη διαδρομή για το Marc (επόμενο χωριό) κατέβηκε περί τα 1000 υψομετρικά και επέστρεψε πίσω. Τα πόδια της είναι κατεστραμμένα και θέλει να σταματήσει. Της εξηγώ ότι δεν μπορεί να σταματήσει ψηλά στο βουνό και ότι πρέπει να κάνει προσπάθεια να φτάσει μέχρι το επόμενο χωριό. «Έλα» της λέω «θα πάμε μαζί μέχρι το χωριό. Είμαστε στη σωστή διαδρομή». Αρχίζουμε να κινούμαστε μαζί σε ένα πανέμορφο χωμάτινο μονοπάτι που φιδογυρίζει στο δάσος. Μου εξηγεί ότι είναι από τον Καναδά, είναι δασκάλα και είναι όνειρό της να κάνει τη διάσχιση των Πυρηναίων. Παρατηρώ το σακίδιό της. Μεγαλύτερο από το δικό μου και το βάρος του τουλάχιστον 10 κιλά. Γύρω στα σαράντα πολύ δυνατή κοπέλα. Δεν αργούμε να φτάσουμε στο χωριό. Στον ξενώνα του χωριού της προσφέρω αναψυκτικό και σάντουιτς. Έχει αναθαρρήσει. Βγάζει το φαρμακείο της και δένει τα πόδια της που έχουν γεμίσει φουσκάλες. Συναντιέμαι με τον Τάσο και ανανεώνω τις προμήθειές μου. Είμαι σχετικά σε καλή κατάσταση και συνεχίζω.

 

Το μονοπάτι ανηφορικό και πετρώδες κινείται αρχικά μέσα σε δάσος και στη συνέχεια σε αλπικό πεδίο. Ακούω βουή. Το θέαμα εκπληκτικό. Τα νερά που έρχονται από ψηλά σχηματίζουν ένα κεντρικό καταρράκτη και στη συνέχεια πολλούς καταρράκτες ό ένας δίπλα στον άλλον. Χαζεύω τη σκηνή. Σπάνιο θέαμα. Ανεβαίνω στο οροπέδιο όπου σχηματίζονται φράγματα με τεχνητές λίμνες. Αρχίζει να νυχτώνει και αρχίζουν τα δύσκολα. Το μονοπάτι είναι ασαφές δίπλα από τις λίμνες και προσπαθώ να μη χαθώ. Νερά τρέχουν από παντού και τα πόδια μου είναι μούσκεμα. Ενώ το σκοτάδι έχει πέσει για τα καλά χάνω τη διαδρομή και προσπαθώ γυρίζοντας πίσω να την πάρω πάλι από την αρχή. Αδύνατον. Το GPS που έχει ακρίβεια 1:300 δεν βοηθά καθόλου. Χάνομαι τελείως και ψάχνω το καταφύγιο που υπάρχει στο οροπέδιο. Δύο ώρες μετά βρίσκω το καταφύγιο Refuge de Bassies και ρωτώ εάν υπάρχει μέρος να διανυκτερεύσω. Η απάντηση είναι αρνητική και τους ζητώ να με αφήσουν να μείνω στον προθάλαμο του καταφυγίου. Στριμωγμένος σε μια γωνιά περιμένω να ξημερώσει για να συνεχίσω. Πολλές ώρες χαμένες εκτός προγράμματος.

 

 

Με το πρώτο φως της ημέρας ξεκινώ πάλι. Κοιτάζω που πηγαίνει η διαδρομή. Δεν έδινα καμία πιθανότητα να βρω το βράδυ στο πετρώδες έδαφος τη διαδρομή. Διασχίζω το διάσελο στα 2000 μέτρα και η διαδρομή αρχίζει να γίνεται καλύτερη μέσα σε πυκνό δάσος. Κατεβαίνω μέχρι το χωριό Aulus στα 700 μέτρα, ανεβαίνω στο col de Escots στα 1600 μέτρα και το απόγευμα φτάνω τελικά στον όγδοο σταθμό. 28 ώρες για τα 62 χιλιόμετρα !!!!!!!!

 

Έχοντας χάσει χρόνο το προηγούμενο βράδυ αποφασίζω να φύγω αμέσως μετά από μία μικρή στάση και μετά από την αμέριστη βοήθεια του Τάσου. Άνθρωπος των βουνών γαρ ο Τάσος γνωρίζει τις ανάγκες των αθλητών. Τα πόδια μου έχουν αρχίσει και προσαρμόζονται. Τρέχω στις ήπιες κατηφόρες και έχω καλό ρυθμό στις ανηφόρες. Η διαδρομή κινείται σε μονοπάτια και χωματόδρομους όπου έχω καλύτερο σήμα στο GPS. Σε αρκετές περιπτώσεις η ακρίβεια κατέβαινε και από το 1:30. Το μόνο βράδυ που δεν χάθηκα. Έφτασα στον ένατο σταθμό το Aunac στις 4.30 ξημερώματα. Σε δωδεκάμισι ώρες κάλυψα 40 χιλιόμετρα. Στον σταθμό αυτό ο Τάσος είχε αφήσει τον Μπεργκ να με περιμένει, όμως αυτός κοιμήθηκε και δεν τον βρήκα. Έβγαλα το κάριματ και τον υπνόσακο και κοιμήθηκα 2 ώρες σε μια γωνιά του σταθμού. Νωρίς το πρωί συνέχισα.

 

Έχοντας καλό ρυθμό έφτασα στον δέκατο σταθμό στο Valier λίγο μετά τις δύο το μεσημέρι, έχοντας συμπληρώσει 350 χιλιόμετρα σε 6 ημέρες.  Όμως, ο καλός ρυθμός σε συνδυασμό με το βαρύ σακίδιο μου πλήγωσαν πάλι τα πόδια μου.  Οι φουσκάλες στη φτέρνα και στα δάκτυλα έσπασαν και ο πόνος ήταν αφόρητος. Στο σταθμό περιποιήθηκα τις πληγές. Μετά από ένα καλό γεύμα που μου είχαν ετοιμάσει τα παιδιά ξεκουράστηκα σε μία σκηνή και ξεκίνησα για τον επόμενο σταθμό το Fos  41 χιλιόμετρα μακριά. Ο χάρτης έδειχνε συνεχόμενη ανηφόρα και ανάβαση στα 2250. Με το σακίδιο φορτωμένο με προμήθειες (τουλάχιστον 8-9 κιλά) ανεβαίνω σταθερά αλλά αργά. Σε κάποια στιγμή τα σήματα του μονοπατιού είναι δεξιά αλλά το GPS δείχνει αριστερά. Παίρνω τα σήματα του μονοπατιού και συνεχίζω. Χάνω τελείως το σήμα του GPS. Φτάνω στο ψηλότερο σημείο και  τα σήματα σταματούν. Βρίσκομαι στην κορυφή του βουνού που οδηγούσαν τα σήματα. Απελπισμένα ψάχνω να βρω που πηγαίνει η διαδρομή αλλά μάταια. Τα σήματα σταματούσαν στην κορυφή και επέστρεφαν από τα ίδια.  Έχω διανύσει 17 χιλιόμετρα από τον προηγούμενο σταθμό και επιστρέφω πίσω. Αρχίζει να νυχτώνει. Συναντώ πάλι το σήμα του GPS, το ακολουθώ για λίγο και με βγάζει πάνω από έναν γκρεμό που είναι αδύνατο να τον κατέβεις. Απογοητεύομαι και γυρίζω πίσω. Ελπίζω να βρω κάποιον άλλο αθλητή να μου δείξει τη διαδρομή. Απόλυτη ερημιά. Κανένας δρομέας δεν ανεβαίνει. Περασμένα μεσάνυχτα επιστρέφω πάλι στον προηγούμενο σταθμό. Έχω κάνει 34 χιλιόμετρα και είμαι ακόμη στον προηγούμενο σταθμό. Τα παιδιά που περιμένουν το Σάκη τις πρωινές ώρες με βλέπουν και ξαφνιάζονται. «Χάθηκα» τους απαντώ. Ενημερώνω τη διοργάνωση ότι τα σήματα της διαδρομής οδηγούν στη κορυφή του βουνού και ότι επέστρεψα πίσω. Με ρώτησαν εάν θα εγκαταλείψω. Ήμουν σε απελπιστική κατάσταση. Συναισθήματα ανάμεικτα. Απογοήτευση, στενοχώρια,  αλλά και θέληση να συνεχίσω. Πραγματικά το σκεφτόμουν να εγκαταλείψω , όμως σκέφτηκα ότι έχω χρόνο και θα προσπαθήσω πάλι.. «Θα περιμένω να έρθει κάποιος και να πάω μαζί του». Κατά τις 2 το πρωί ένας Βέλγος αθλητής αφού ξεκουράστηκε ετοιμάστηκε για αναχώρηση. Του εξηγώ ότι χάθηκα και του ζητώ να πάμε μαζί για ένα μέρος της διαδρομής. Μου απαντά ότι ο ρυθμός του είναι δυνατός στην ανηφόρα και ότι δεν θα με περιμένει. «Δεν πειράζει» του είπα «καλό τερματισμό».

 

 

«θα περιμένω το Σάκη για να πάμε μαζί» σκέφτηκα. Κατά τις 4 το πρωί ήρθε και ο Σάκης και αφού ξεκουράστηκε ξεκινήσαμε μαζί για το Fos. Βρήκαμε τη διαδρομή και συνεχίσαμε. Στη διαδρομή και σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο συναντήσαμε παλαιά εγκαταλελειμμένα ορυχεία σιδηρομεταλλεύματος  και ανατριχιάσαμε στη θέα της οικολογικής καταστροφής που έγινε κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο για να κατασκευαστούν όπλα μαζικής καταστροφής.  Το μεσημέρι σταματήσαμε στο καταφύγιο Jacque Husson για ανεφοδιασμό και το απόγευμα λίγο μετά τις 7 και μετά από 15 χιλιόμετρα κατηφορικής διαδρομής φτάσαμε εξουθενωμένοι στο Fos. Ο σταθμός δίπλα στο ποτάμι, , πόδια μέσα στο κρύο νερό, λίγη ξεκούραση,  καλό φαγητό και προετοιμασία για τον επόμενο σταθμό. Συμφωνήσαμε με τον Σάκη να κινηθούμε όλο το βράδυ καθότι τα χρονικά περιθώρια ήταν πλέον στενά. Είχαμε να διανύσουμε 27 χιλιόμετρα με μία ανάβαση από το 500 υψομετρικά στα 2200 και κατάβαση στο δεύτερο μεγάλο σταθμό του αγώνα. Λίγο πριν τις 10 το βράδυ ξεκινήσαμε. Η διαδρομή κινείται για 4 χιλιόμετρα δίπλα σε ένα μεγάλο κανάλι με νερό που προέρχεται από υδροηλεκτρικό φράγμα. Κατόπιν ανηφορίζει ένα πυκνό δάσος και με τους φακούς αναμμένους παίρνουμε σιγά – σιγά ύψος. Σε κάποια στιγμή αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα. Το μονοπάτι πηγαίνει αριστερά και το GPS δεξιά. Αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι. Μετά από 10 χιλιόμετρα συναντάμε ξανά το σήμα του GPS και βλέπουμε και σήματα της διαδρομής. Ακολουθούμε τη διαδρομή όπως δείχνουν τα σήματα και το GPS πάνω σε έναν δασικό χωματόδρομο. Κατόπιν η διαδρομή αρχίζει να κατεβαίνει. Ακολουθήσαμε τη διαδρομή αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο χάρτης ‘έδειχνε συνεχόμενη ανηφόρα και εμείς κατεβαίναμε. Με σταμάτησε ο Σάκης και μου εξηγεί ότι έχουμε πάρει αντίθετη κατεύθυνση και ότι επιστρέφουμε πάλι πίσω. Μου εξήγησε ότι του είχε ξανασυμβεί πηγαίνοντας ανάποδα από ότι πήγαιναν οι άλλοι αθλητές. Κατάλαβα το λάθος μας. Πήγαμε ανάποδα τη διαδρομή και μας παρέσυρε η γραμμή του είχαμε στο GPS.  Γυρίσαμε πάλι πίσω στη σωστή κατεύθυνση αλλά ήμασταν απογοητευμένοι. Χάσαμε τουλάχιστον2 με 3 ώρες. Ενώ υπολογίζαμε να φτάσουμε στο σταθμό γύρω στις 5 το πρωί φτάσαμε τελικά λίγο πριν τις 8 κατάκοποι.

 

Έχουμε διανύσει 418 χιλιόμετρα από το ξεκίνημα του αγώνα και είμαστε στην πόλη Bagneres de Luchon όπου βρίσκεται ο δεύτερος κεντρικός σταθμός του αγώνα. Έχω μέρες να κάνω μπάνιο και περιμένω στον κεντρικό αυτό σταθμό να πάρω δυνάμεις. Ο σταθμός είναι σε ένα κέντρο αεροπτερισμού με μικρά εκπαιδευτικά αεροπλάνα να προσγειώνονται και να απογειώνονται. Μετά την καταγραφή μου από τη διοργάνωση ρωτάω τον Τάσο που έχει νερό για μπάνιο. Πήγαμε με τα πόδια ένα χιλιόμετρο μακριά στο κλειστό γυμναστήριο του χωριού. Ανακούφιση αν και μακριά από το σταθμό. Επιστροφή πάλι στο σταθμό. Με το μπάνιο η νύστα έφυγε και αποφασίζω να φύγω αμέσως. Είμαι στις 190 ώρες από την εκκίνηση του αγώνα και οι πόρτες είναι 205 ώρες.


Μέρος 3ο: BAGNERES DE LUCHON – LA PIERRE ST MARTIN - 260KM - 120H MAX

Διασχίζω την πόλη περνώντας μέσα από την αγορά. Όσοι με βλέπουν χειροκροτούν και μου δίνουν κουράγιο. Από τον αριθμό μου γνωρίζουν για τον αγώνα και είναι εντυπωσιασμένοι. Παρά λίγο να χαθώ μέσα στην πόλη αλλά τελικά βρήκα την αρχή του μονοπατιού. Ανεβαίνω σταθερά αλλά μετά από 8 χιλιόμετρα χάνω τη διαδρομή σε ένα τρίστρατο. Αφού πηγαίνω γύρω στα 2 χιλιόμετρα επιστρέφω πίσω στο σημείο που χάθηκα. Εμφανίζονται δύο συναθλητές μου που συμβουλεύονται έναν χάρτη για να βρουν που πηγαίνει η διαδρομή.  Το προηγούμενο διάστημα σπάνια συναντούσα άλλους αθλητές. Αποφασίζω να τους ακολουθήσω χωρίς να τους ρωτήσω. Είναι και οι δύο ισπανοί όπως αυτό φαίνεται από τους αριθμούς και τη σημαία που φέρουν στα σακίδιά τους. Ακολουθώ τον πρώτο και ο δεύτερος μένει πίσω αλλά μας ακολουθεί. Ο ρυθμός τους είναι πολύ γρήγορος για τα δικά μου δεδομένα. Παίρνουμε ύψος γρήγορα και από τα 600 υψομετρικά ανεβαίνουμε πάνω από τα 2000 μέτρα. Τραβερσάρουμε ένα μονοπάτι σαθρό αλλά το θέαμα είναι εντυπωσιακό. Πάνω μας πετούν οι αετοί  των Πυρηναίων με άνοιγμα φτερών πάνω από 2 μέτρα. Κατεβαίνουν την κοιλάδα και εκμεταλλευόμενοι τα ανοδικά ρεύματα ανεβαίνουν πάνω στις φωλιές τους. Εκεί υπάρχει η μεγαλύτερη αποικία αετών αυτού του μοναδικού είδους. Φτάνουμε το διάσελο στα 2300 μέτρα και κάτω μας στα 1500 μέτρα αντικρίζουμε τη λίμνη Lac d’ Oo. Θέαμα είναι χαραγμένο στο μυαλό μου σαν εικόνα μαγική. Κάνουμε στάση και βγάζουμε φωτογραφίες. Συστήνομαι στους ισπανούς και εκείνοι ανταποκρίνονται. Τους προσφέρω ξηρούς καρπούς και εκείνοι ανταποδίδουν με φρούτα. Κατηφορίζουμε το μονοπάτι και φτάνουμε δίπλα στη λίμνη. Τόσο γαλάζια νερά συναντάς μόνο στα νησιά του Αιγαίου. Ένα μικρό φράγμα συγκρατεί το νερό της λίμνης που είναι ατραξιόν για τους κατοίκους της περιοχής. Κάποιοι κολυμπούν αλλά οι περισσότεροι απολαμβάνουν το ποτό τους στο μπαράκι δίπλα από τη λίμνη. Κατακαλόκαιρο και ο ήλιος καίει. Κατηφορίζουμε και άλλο και φτάνουμε στον 12ο σταθμό στο 440 χιλιόμετρο les Granges d’ Astau κατά τις 4.30 το απόγευμα. Με περιμένουν τα δύο παιδιά από την Κομοτηνή, μου ετοιμάζουν το σακίδιο και μετά από ένα καλό γεύμα συνεχίζουμε. Δεν θέλω να χάσω τους δύο Ισπανούς. Γνωριζόμαστε καλύτερα. Προς στιγμή διαβάζοντας τα ονόματά τους νόμισα ότι είναι αδέρφια αλλά καμία σχέση.  Ο ένας λέγεται Fernando Fernadez και είναι Βάσκος από το Μπιλμπάο. Ο άλλος λέγεται Marc Fernadez και είναι Καταλανός από τη Βαρκελώνη. Γενικά, γνωρίζουν την περιοχή και με αυτούς κινούμαι πιο άνετα χωρίς να χάνομαι. Παλληκάρια και οι δύο ηλικίας γύρω στα 35 με 40. Ανηφορίζουμε ξανά πάνω από τα 2000 μέτρα και το βράδυ κατηφορίζουμε σε μία μεγάλη επαρχιακή πόλη το Loudenvielle. Χωρίς στάση συνεχίζουμε με ρυθμό πολύ γρήγορο. Μετά από αναβάσεις και καταβάσεις μέσα από μικρά και ακατοίκητα χωριά φτάνουμε στον 13ο σταθμό το Vielle Aure λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο 463 χιλιόμετρο. Τα πόδια μου βέβαια σε άθλια κατάσταση, οι κάλτσες γεμάτες αίμα, αλλά τουλάχιστον με τους Ισπανούς δεν χάθηκα. Ρώτησα τον Fernando τι ώρα σκοπεύει να ξεκινήσει και εάν μπορώ να συνεχίσω μαζί του. «Μετά χαράς» μου είπε «αρκεί να μην καθυστερείς». «Θα ξεκινήσουμε αύριο κατά τις 7 το πρωί».

 

 

Αυτό με ξάφνιασε γιατί ποτέ δεν ξεκουραζόμουν περισσότερες από 3-4 ώρες.  «Εντάξει» είπα μέσα μου. «καλύτερα να κοιμάμαι περισσότερο παρά να χάνομαι». Είχα μπροστά μου όλο το βράδυ να ξεκουραστώ. Τα παιδιά δεν είχαν φτάσει ακόμη, Ο σταθμός ήταν σε ένα μικρό πολιτιστικό κέντρο με μία σκηνή θεάτρου, πάνω στην οποία ξεκουράζονταν οι αθλητές τυλιγμένοι στους υπνόσακους. Έβγαλα από το σακίδιο το κάριματ και τον υπνόσακο και κοιμήθηκα.

 

Έχοντας κοιμηθεί αρκετά συνεχίσαμε τον αγώνα. Ο ρυθμός μας είναι εξοντωτικός. Ο Fernando πηγαίνει μπροστά και ακολουθούμε με τον Marc. Απορώ από πού αντλούνται οι δυνάμεις αυτές να μπορώ να ακολουθώ τον εντατικό αυτό ρυθμό. Ίσως η μεγαλύτερη ξεκούραση που κάναμε το προηγούμενο βράδυ. Συνεχόμενη ανάβαση  και ο Marc σιγά σιγά μένει πίσω. «Θα μας βρει» απαντά ο Fernando. Περνάμε το col de Madamete στα 2520 μέτρα και συνεχίζουμε. Ο Fernando δεν σταματά για τίποτε, ούτε για νερό. Προσπαθώ να είμαι πίσω του και να μην χαθώ. Στα κλεφτά βάζω στο στόμα μου ξηρούς καρπούς. Επιτέλους το μεσημέρι αποφασίζει μια ολιγόλεπτη στάση για να φάμε κάτι. Του προσφέρω σάντουιτς και αφού πήραμε δυνάμεις συνεχίζουμε με τον ίδιο ρυθμό. Μετά από συνεχόμενες αναβάσεις και καταβάσεις  στα 2000 – 2500 μέτρα αργά το απόγευμα φτάσαμε στη βάση του χιονοδρομικού Bareges. Ο Marc έχει μείνει τουλάχιστον 1 ώρα πίσω. Μετά από ένα καλό φαγητό συνεχίσαμε. Λίγο μετά το χιονοδρομικό χάσαμε τη διαδρομή πιστεύοντας ότι θα κερδίζαμε απόσταση εάν πηγαίναμε από το χωματόδρομο και όχι από το μονοπάτι. Τελικά, φτάσαμε στον 14ο σταθμό Luz st Sauveur λίγο πριν τις 10 το βράδυ. Ο Marc είχε φτάσει μιάμιση ώρα νωρίτερα !!!!!!

 

 

Στο σταθμό θέλω επειγόντως μπάνιο. Ο σταθμός δεν διαθέτει (ως συνήθως) και ο Τάσος με βοηθά να κάνω μπάνιο με μπουκάλια νερό έξω από το σταθμό. Παρά το κρύο ένοιωσα ανακούφιση. Μαθαίνουμε τα νέα για τη συνέχεια. Η διοργάνωση έβγαλε ένα μέρος της διαδρομής επειδή το θεωρούσε επικίνδυνο για τους αθλητές. Μας έδωσαν νέο χάρτη της νέας διαδρομής.  Δεν έχω γραμμένη τη νέα διαδρομή στο GPS. Απογοήτευση. Ευτυχώς οι Ισπανοί γνώριζαν την περιοχή και με τον χάρτη την άλλη μέρα συνεχίσαμε.

 

Έχοντας κοιμηθεί πάνω από 7 συνεχόμενες ώρες η διάθεσή μου είναι καλή όμως οι πληγές στα πόδια με βασανίζουν. Γρήγορο περπάτημα στα ανηφορικά κομμάτια και τρέξιμο στα υπόλοιπα. Τα πόδια μου είναι δεμένα και οι φουσκάλες με ταλαιπωρούν. Το φορτίο στην πλάτη να επιδεινώνει την κατάσταση. Όμως, έχω καλή ψυχολογία και συνεχίζω. «Δεν θα με σταματήσουν οι φουσκάλες» μονολογώ. Ο Marc έχει ανακτήσει τις δυνάμεις του και πηγαίνει μπροστά. Τον ακολουθούμε με τον Fernando που φαίνεται να κουτσαίνει. Η νέα διαδρομή ανεβαίνει προς το χιονοδρομικό κέντρο Bederet και από εκεί στο διάσελο col du Tourmalet. Κατηφορίζουμε γρήγορα προς τον 15ο σταθμό το Cauterets όπου και οι τρεις μας «επισκευάζουμε» τα πόδια μας. Πήραμε προμήθειες από το σταθμό και συνεχίσαμε. Άντε πάλι ανάβαση στα 2200. Περνάμε το χιονοδρομικό του Cauterets και το αλπικό μονοπάτι τραβερσάρει αριστερά προς τη λίμνη Lac Noir και κατηφορίζει στη λίμνη lac de Estaing. Μετά τη λίμνη φτάνουμε στον 16ο σταθμό γύρω στις 5 το απόγευμα. Μετά από μικρή στάση για ανεφοδιασμό συνεχίζουμε αν και ο ρυθμός μας έχει πέσει.

 

«Περιμένω να έρθει ένας φίλος μου από το Μπιλμπάο με το αυτοκινούμενο camper του» μου λέει ο Fernando. “Θα κοιμηθούμε το βράδυ όλοι μέσα σε αυτό». Με τους δύο Ισπανούς έχω καλή χημεία, μαζί βρίσκουμε τη διαδρομή και βοηθάει ο ένας τον άλλον. Περνάμε λιβάδια με αγελάδες και πρόβατα ανεβοκατεβαίνουμε αλπικά τοπία ενώ η βλάστηση έχει αραιώσει. Πριν από τις 12 το βράδυ φτάνουμε κατάκοποι στον 17ο σταθμό το Gourette και οι διοργανωτές καταγράφουν ηλεκτρονικά την άφιξή μας. Ήδη περάσαμε τα 600 χιλιόμετρα από την αρχή του αγώνα και μετράμε αντίστροφα. Εκεί μας περιμένει ο Jesus με το αυτοκινούμενο. Καλός αθλητής ο ίδιος, συμμετείχε το 2016 στον γνωστό μας αγώνα TOR DES GEANTS με επίδοση 124 ώρες και 20 λεπτά.  Έχουν περάσει από το πρωί σχεδόν 17 ώρες συνεχόμενης προσπάθειας, διανύσαμε περισσότερα από 70 χιλιόμετρα και πάνω από 4500 μέτρα υψομετρικά. Κούραση απίστευτη, όμως ευχαριστημένοι από τα χιλιόμετρα που διανύσαμε.

 

Το πρωί γύρω στις 7 ξεκινήσαμε εκ νέου. Ο Fernando μπροστά δίνει πάλι γρήγορο ρυθμό. Ανάβαση σε πετρώδες έδαφος. Μετά από λίγα χιλιόμετρα μας περνά ένας φουριόζος δρομέας. Μετά ένα δεύτερος, τρίτος κλπ. Ρωτάμε τι γίνεται και μας απαντούν ότι συμμετέχουν σε έναν αγώνα 20 χιλιόμετρων στη διάσχιση από το Gourette μέχρι το Gabas. Περισσότεροι από 300 δρομείς συμμετείχαν στον αγώνα.  Μετά από την ανάβαση στα 2500 μέτρα ακολουθεί κατάβαση για το χωριό Gabas όπου με περιμένουν ο Τάσος με τα παιδιά. Από την ημέρα που συναντήθηκα με τους Ισπανούς την ομάδα υποστήριξης  τη συναντώ όλο και λιγότερο. Άλλωστε η επικοινωνία μας με τον Τάσο είναι προβληματική εξαιτίας έλλειψης σήματος στο τηλέφωνο.  Μετά τον ανεφοδιασμό σε ρούχα και τρόφιμα ανάβαση στα 2200 στο col d’ Ayous και κατάβαση στα 600 μέτρα το χωριό Etsaut. Το έντονο θρησκευτικό στοιχείο κυριαρχεί στα μικρά χωριά των Πυρηναίων και αυτό φαίνεται από τις ιδιαιτέρες  καθολικές  εκκλησίες.  Ο καιρός αρχίζει πάλι να χαλάει. Ψιλόβροχο, τυπικός καιρός των Πυρηναίων μου εξηγεί ο Fernando. Η ομίχλη έχει καλύψει τα πάντα. Ανηφορίζουμε πάλι από τα 600 στα 1600. Αρχίζει να βρέχει δυνατά. Σταματάμε και φοράμε αδιάβροχα. Η διαδρομή είναι γλιστερή και δεν μπορούμε να τρέξουμε. Η ομίχλη μας περιορίζει τις κινήσεις. Είμαστε σε αλπικό τοπίο χωρίς χαρακτηριστικό μονοπάτι. Στη συνέχεια η κατάβαση είναι προβληματική. Χωματόδρομος με λάσπη μέχρι τον αστράγαλο. Το πόδι βουλιάζει και θέλεις προσπάθεια να το ξεκολλήσεις. Τελικά λίγο πριν από τις 12 το βράδυ φτάνουμε στον 18ο σταθμό στο 658 χιλιόμετρο του αγώνα. Ο σταθμός βρίσκεται στο Camping Lhers και εκεί μας περιμένει ο Jesus. Απαραίτητο το μπάνιο και το χειρουργείο στα πόδια. Φαγητό και ύπνο μέχρι το πρωί. Άλλωστε με τους Ισπανούς μαζί δεν χάνουμε τη διαδρομή και τον χρόνο αυτόν τον εξαντλούμε σε ξεκούραση.

 

 

Έβρεχε όλη τη νύχτα και ο ήχος εκκωφαντικός μέσα στο αυτοκινούμενο camper. Η βροχή συνεχίστηκε και το πρωί. Με δυσκολία ξεκινήσαμε φορώντας αδιάβροχα. Το έδαφος βαρύ και λασπώδες, τα νερά με χώματα και μικρά πετραδάκια να μπαίνουν μέσα στα παπούτσια μου και να επιβαρύνουν  τα ήδη πληγωμένα πόδια μου. Κατηφορίζουμε προς το χωριό Lescun  και ανεβαίνουμε προς τον τρίτο κεντρικό σταθμό το La Pierre St Martin στο 678 χιλιόμετρο. Εκτός από τα πληγωμένα πόδια γενικά είμαι σε καλή κατάσταση και δίνω γρήγορο ρυθμό. Φτάνουμε ψηλά πάνω από τα 1900 μέτρα και το μονοπάτι ασαφές ανεβοκατεβαίνει σε πολύ πετρώδες έδαφος. Ξαφνικά το μονοπάτι χάνεται. Δεν βρίσκουμε τη διαδρομή. Μετά από ψάξιμο είδαμε στον κάθετο γκρεμό σταθερά σκοινιά που ασφαλίζουν την κατάβαση για τη συνέχιση της διαδρομής.  Η κατάβαση είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη. Βρέχει και γλιστρά. Πρέπει να κατέβουμε τουλάχιστον 200 μέτρα με τα σκοινιά. Κατεβήκαμε προσεκτικά αλλά ο χρόνος είναι αμείλικτος. Παρακάτω συναντάμε δύο γνώριμα πρόσωπα. Ο Jesus με έναν φίλο του έρχονται ανάποδα τη διαδρομή και μας συναντούν. Έχουν διανύσει τουλάχιστον 10 χιλιόμετρα από τον τρίτο κεντρικό σταθμό του αγώνα και έρχονται για προπόνηση. Διασχίζουμε πάλι πετρώδες έδαφος και γλιστρά αφάνταστα. Μετά από πορεία λίγων χιλιομέτρων χάνουμε τη διαδρομή. Η ομίχλη είναι τόσο πυκνή που ακόμη και οι δύο φίλοι που ήρθαν από τη διαδρομή αυτή  δεν μπορούν να βρουν την πορεία. Ψάχνουμε στην κυριολεξία να βρούμε που είναι ο σταθμός. Πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά. Μέσα στην ομίχλη δεν βλέπεις τίποτε. Μετά από ένα μικρό άνοιγμα του καιρού τελικά είδαμε τον σταθμό La Pierre St Martin. Ο σταθμός βρίσκεται στα 1600 μέτρα υψόμετρο και είναι σε ένα χιονοδρομικό κέντρο. Ανακούφιση. Είναι ή ώρα 1 το μεσημέρι και ήδη έχουμε συμπληρώσει 12 ημέρες αγώνα. Στον τρίτο μεγάλο σταθμό του αγώνα υπάρχει γιατρός ποδολόγος. Πρώτα ο Fernando και μετά εγώ φιξάρουμε τις πληγές στα πόδια. Εκεί είναι ο Τάσος με τον Μπεργκ και τη Δάφνη. Με ενημερώνουν ότι ο Σάκης ακολουθεί αλλά είναι πολύ κουρασμένος. Το φαγητό του σταθμού είναι καλό και τρώω αρκετά. Συμπληρώνω το σακίδιο με τροφές και ρούχα. Οι διοργανωτές τσεκάρουν ηλεκτρονικά την αναχώρησή μας στις 2.30 το μεσημέρι.

 

Μέρος 4ο: LA PIERRE ST MARTIN - HENDAYE - 183KM - 75H MAX

Η βροχή συνεχίζεται και το βρεγμένο μονοπάτι μας καθυστερεί.  Η κούραση έχει αρχίσει να συσσωρεύεται επικίνδυνα. Κατηφορίζουμε προς το φράγμα και το χωριό Ste Engrace σε υψόμετρο κάτω από τα 500 μέτρα και ξανά ανηφορίζουμε για να περάσουμε σε αλπικό και δασικό πεδίο. Όπως πάντα ο Fernando μπροστά δίνει πολύ γρήγορο ρυθμό. Όμως το επικίνδυνο μονοπάτι που γλιστρά μας επιφυλάσσει πτώσεις. Τα βρεγμένα παπούτσια δεν κρατούν στις γλιστερές πέτρες και σαν επακόλουθο αυτών ήταν οι πτώσεις που είχαμε όλοι μας. Μάλιστα ο Marc έπεσε πάνω από δέκα φορές και είναι μέσα στη λάσπη. Ευτυχώς εγώ είχα τις λιγότερες πτώσεις. Η βροχή συνεχίζεται και αρχίζει να νυχτώνει. Ψάχνουμε για καταφύγιο να διανυκτερεύσουμε και να στεγνώσουμε. Λίγο μετά τις 10 το βράδυ φτάνουμε στον ξενώνα Auberg Logibar. Έχουμε περάσει ήδη τα 700 χιλιόμετρα. Κάναμε μπάνιο, πλύναμε ρούχα και παπούτσια και τα  βάλαμε πάνω σε ένα ηλεκτρικό σώμα όλη την νύχτα να στεγνώσουν. Οι πληγές στα πόδια μας έχουν ανοίξει. Το ίδιο πρόβλημα έχουν και οι δύο Ισπανοί. Ο ένας περιποιείται τα πόδια του άλλου. Σάντουιτς ως συνήθως και κατευθείαν για ξεκούραση.

 

«Πρέπει να τερματίσω μέχρι την Τρίτη το βράδυ επειδή την Τετάρτη εργάζομαι» μας λέει ο  Fernando. «δεν έχω άλλο χρονικό περιθώριο». Έχουμε να καλύψουμε πάνω από 160 χιλιόμετρα τις δύο επόμενες ημέρες αλλά ήδη τα μεγάλα βουνά τα έχουμε περάσει. «Θα ξεκινήσουμε νωρίς το πρωί κατά τις 6» τους είπα και συμφώνησαν. Τις προηγούμενες ημέρες δεν ξεκινάγαμε πριν τις 7 το πρωί.

 

Ταλαιπωρίας συνέχεια. Το ξημέρωμα μας βρίσκει να παλεύουμε με τη λάσπη. Η βροχή που έπεσε ακατάπαυστα την προηγούμενη ημέρα έχει μετατρέψει το χωμάτινο μονοπάτι σε ένα απέραντο λασποδρόμιο. Δεν μπορούμε να περάσουμε από πουθενά παρά μόνο μέσα από νερά μέχρι το γόνατο και λάσπη μέχρι τη γάμπα. Κάθε λίγο πτώση μέσα στις λάσπες και ξανά να συνεχίζουμε. Ούτε θυμάμαι πόσες φορές έπεσα μέσα στις λάσπες. Για 5 ώρες μέχρι να φτάσουμε στον επόμενο σταθμό δίναμε μάχη με τη λάσπη.  Αγανάκτηση, θυμός, πόνος, απελπισία. Για μια στιγμή σκέφτηκα να σταματήσω στον επόμενο σταθμό, όμως η σκέψη αυτή έφυγε από μυαλό μου. Έχω πολύ χρόνο μπροστά μου και στόχος είναι ο τερματισμός είπα στον εαυτό μου. Ψηλά στα λασποβούνια είναι 19ος σταθμός σε ένα καταφύγιο το les Chalets d’ Iraty που φτάνουμε γύρω στις 11.30. Ανανεώνουμε τις προμήθειες, πλένω παπούτσια, αλλάζω κάλτσες και συνεχίζουμε με τους Ισπανούς. Στα κατηφορικά τμήματα της διαδρομής ο Fernando πηγαίνει σαν τρελός. Με δυσκολία τον ακολουθούμε με τον Marc. Το μεσημέρι μας περιμένει ο Τάσος με τα παιδιά στο χωριό Esterencuby στο 751 χιλιόμετρο. Έχουν ετοιμάσει φαγητό δίπλα σε ένα ποτάμι. Προσφέρουμε φαγητό και στους Ισπανούς. Αλλάζω όλα τα ρούχα και βάζω στεγνά παπούτσια. Ο Τάσος με βοηθά σε όλα. Μου δίνει κουράγιο. «Μεγάλε, σε βλέπω να τερματίζεις αύριο το βράδυ». «Είμαι πολύ κουρασμένος» του απαντώ, «δεν αντέχω άλλο το γρήγορο ρυθμό του Fernando». «Θα προσπαθήσω όμως να τον ακολουθήσω μέχρι το βράδυ». Τα λόγια του τόνωσαν το ηθικό μου.

 

 

Ο ζεστός ήλιος έχει πάρει τη θέση της ομίχλης. Μας βρίσκει να διασχίζουμε κοπάδια από πρόβατα ιδιαίτερη ράτσας με πολύ μαλλί. Τα μονοπάτια έχουν δώσει τη θέση τους σε χωματόδρομους και άσφαλτο. Ο Fernando τρέχει σαν παλαβός. Πιέζομαι πολύ να τον ακολουθήσω. Τα πόδια μου έχουν αρχίσει να ματώνουν πάλι. Στις 6.39 το απόγευμα φτάνουμε στον 20ο σταθμό που βρίσκεται στην κωμόπολη St Jean Pied de Port στο 763 χιλιόμετρο. Η πόλη αυτή είναι ξακουστή σε όλους τους πεζοπόρους για το θρησκευτικό της χαρακτήρα. Παραδοσιακά παλαιά κτίσματα, πολλές καθολικές εκκλησίες με έντονο το στοιχείο των κτισμάτων με πέτρα και ξύλο.  Κήποι με πανέμορφα λουλούδια στολίζουν την πόλη. Πραγματικά παρά την μεγάλη μου κούραση η θέα αυτής της πόλης ήταν μαγευτική. Δεν σταματήσαμε στο σταθμό ούτε 10 λεπτά. Θέλαμε να φτάσουμε πριν τα μεσάνυχτα στον επόμενο σταθμό.  

 

Η διαδρομή διασχίζει όλη την πόλη. Βλέπουμε τα πανέμορφα αξιοθέατα και τα κουκλίστικα μικρά σπιτάκια. Στην έξοδο της πόλης μπαίνουμε σε χωματόδρομο. Ο Fernando συνεχίζει με δαιμονιώδη ρυθμό. Δεν μπορώ να τον ακολουθήσω. «Πήγαινε» του λέω, «θα έρθω σιγά σιγά». Τους έχασα. Συνεχίζω αλλά ο ρυθμός μου έχει πέσει. Βρίσκω τη διαδρομή και κινούμαι μέσα σε φτέρες. Σχεδόν κάθετη ανάβαση για 700 μέτρα. Ψηλά στην κορυφή με περιμένουν. Τους βλέπω και αναθαρρώ. «δεν φεύγουμε χωρίς εσένα» λέει Marc και ο Fernando συμφωνεί. Όμως ο ρυθμός τους είναι γρήγορος και με περιμένουν σε αρκετά σημεία. Ευτυχώς γιατί η διαδρομή ήταν αρκετά περίπλοκη. Λίγο πριν τις 11 το βράδυ φτάνουμε στον 21ο σταθμό St Etainne de Baigorry στο 780 χιλιόμετρο της διαδρομής. Ο υποτυπώδης σταθμός είναι στο γκαράζ ενός σπιτιού και εκεί με περιμένει ο Μπεργκ με φαγητό. Δεν υπάρχει τουαλέτα ούτε μπάνιο. Από το πρωί παρά την ταλαιπωρία έχουμε διανύσει 80 χιλιόμετρα μέσα σε 17 ώρες τα περισσότερα από οποιανδήποτε άλλη μέρα.

 

 

Θέλω ακόμη 90 χιλιόμετρα. «Αύριο μην με περιμένετε» λέω στους Ισπανούς. «Θα πάω σιγά σιγά και όποτε φτάσω». «Όχι θα σε περιμένουμε» απαντούν οι Ισπανοί. «Δεν γίνεται, δεν μπορώ». «Σας υπόσχομαι ότι θα είμαι αύριο το βράδυ στο Hendaye αλλά δεν μπορώ να αντέξω άλλο το ρυθμό σας» τους απαντώ. «Εντάξει. Θα τα πούμε αύριο το βράδυ στον τερματισμό στο  Hendaye» αποκρίνονται και κοιμούνται δίπλα μου. Ξαπλώνω. Τα πόδια μου πονούν πολύ. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Άλλωστε όσοι τρέχουν μεγάλες αποστάσεις γνωρίζουν ότι οι ώρες μετά τον αγώνα είναι βασανιστικές. Αν και ποτέ δεν παίρνω χάπια εκείνο το βράδυ πήρα ένα ponstan για να ηρεμήσω λίγο. Η νύχτα κυλά βασανιστικά. Δεν μπορώ κοιμηθώ. Το μυαλό μου είναι στον τερματισμό. Στις 4 το πρωί σηκώνομαι και ετοιμάζομαι να αναχωρήσω. Ο Μπεργκ με βοηθά να ετοιμάσω το σακίδιο. Πρωινό και έτοιμος. Θέλω να φύγω. Θέλω να τερματίσω. Δεν αντέχω άλλο. Είναι 5 το πρωί και οι Ισπανοί δεν έχουν ξυπνήσει. Έχουν βάλει ξυπνητήρι στις 6. Ξεκινώ αλλά τα πόδια υποφέρουν. Κινούμαι πολύ αργά. Η διαδρομή μέσα στη νύχτα πάλι προβληματική. Το ξημέρωμα με βρίσκει να κινούμαι σε μια κορυφογραμμή σε υψόμετρο 1000 μέτρων. Θέλω 16 χιλιόμετρα μέχρι τον επόμενο σταθμό. Η κούραση με έχει καταβάλει. Πηγαίνω οριακά με 3 χιλιόμετρα την ώρα. Έκανα τεσσερισήμισι ώρες για τα 16 αυτά βασανιστικά χιλιόμετρα. Ο Fernando με τον Marc, αν και ξεκίνησαν μία ώρα αργότερα με έφτασαν 1 χιλιόμετρο πριν από τον 22ο σταθμό. Με περίμεναν και φτάσαμε όλοι μαζί στο σταθμό όπου και έγινε η καταγραφή μας. Πεινούσα και όλοι μαζί πήγαμε για πρωινό.

 

«Θα ανοίξω να καθαρίσω τις πληγές στα πόδια μου» τους είπα «συνεχίστε και θα τα πούμε στον τερματισμό» Πράγματι μετά από μία ακόμη «επισκευή» συνέχισα. Έχω φτάσει στα 800 χιλιόμετρα περίπου και θέλω άλλα 70 να τερματίσω. Σκεφτόμουν μόνο τον τερματισμό. Η διαδρομή ανεβαίνει και έχει συνεχόμενα ανεβοκατεβάσματα κυρίως σε χωματόδρομους και μονοπάτια. Σιγά σιγά τα πόδια μου πάλι προσαρμόζονται και αρχίζω τα κατηφορικά μέρη να τα τρέχω. Όχι βέβαια με μεγάλη ταχύτητα αλλά σταθερά πάνω από 6 - 7 χιλιόμετρα την ώρα. Το μεσημέρι φτάνω στο χωριό Ainhoa όπου είναι ο Τάσος με τα παιδιά. Ανεφοδιασμός σε ρούχα και τρόφιμα και αμέσως ξεκίνημα. Τώρα κινούμαι γρηγορότερα. Η διαδρομή είναι σχεδόν επίπεδη πάνω σε χωματόδρομο μέχρι το επόμενο χωριό το Sare και διασχίζει καλλιεργημένες εκτάσεις με καλαμπόκι και σιτάρι. Πριν από το Sare υπήρχε άνθρωπος της διοργάνωσης που κατέγραφε τους δρομείς. Ήταν το τρίτο σημείο που άνθρωποι της διοργάνωσης κατέγραφαν χωρίς προειδοποίηση τους αθλητές. Τη στιγμή που εγώ έφτανα στο χωριό αυτό οι Ισπανοί ξεκινούσαν. Με είδαν και χάρηκαν. Ευχηθήκαμε καλό τερματισμό. Μετά από στάση για το «κλασσικό» σάντουιτς συνέχισα. «Εάν πάω λίγο γρηγορότερα ίσως τερματίσουμε μαζί» σκέφτηκα και ανέβασα λίγο το ρυθμό μου. Θέλω ακόμη 30 βασανιστικά χιλιόμετρα. Οι λόφοι που κινούμαστε δεν ξεπερνούν πλέον τα 400 μέτρα. Νύχτωσε για τα καλά όταν έφτασα στο Biriatou οκτώ χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό και παρά λίγο να χαθώ. Όμως παρακολουθούσα καλά τα σήματα και συνέχισα παρά την κούραση. Νύσταζα, ήθελα να κοιμηθώ λίγο πριν το τερματισμό. Περασμένα μεσάνυχτα μπαίνω στο Hendaye. Διασχίζω τη μεγάλη λουτρόπολη και πλησιάζω προς τον τερματισμό. Δίπλα μου έρχεται ένας ποδηλάτης και μου δίνει συγχαρητήρια. Τον ρωτώ εάν τερμάτισαν οι δύο Ισπανοί. «Όχι» μου απαντά. «ο ένας είναι πίσω από σένα γύρω στα 500 μέτρα». Μένω άναυδος. «Θα τον περιμένω να τερματίσουμε μαζί». Πράγματι σε λίγο βλέπω τον Fernando. «Τι έγινε;» τον ρωτώ. «Χαθήκαμε στο Biriatou πάνω από μία ώρα». «Που είναι ο Marc;» «είναι πίσω και έρχεται. Πρέπει να χάθηκε μέσα στο Hendaye…..».

 

Τερματίζουμε μαζί με τον Fernando με τον ίδιο χρόνο 348 ώρες, 46 λεπτά και 44 δευτερόλεπτα. Τερματισμός, λύτρωση, ελευθερία, χαρά. Τερμάτισαααααααααα !!!!!!! φώναζα και με πήρε η συγκίνηση. Μετά από τόσες μέρες απίστευτης προσπάθειας έφτασα στην επίτευξη ενός στόχου που σε μένα φάνταζε εξωπραγματικός. Δεν με πονούσε τίποτε. Ήμουν στον ουρανό. Ο Marc τερμάτισε μετά από περίπου μία ώρα. Χάθηκε μέσα στο Hendaye μόλις δύο χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό…….

 

 

Η θέση σε αυτούς τους αγώνες δεν έχει καμία σημασία εντούτοις ένοιωσα μεγάλη χαρά για την 26η θέση της γενικής κατάταξης. Για τον αγώνα να αναφέρω ότι εκκίνηση πήραν τελικά 262 αθλητές, στον πρώτο κεντρικό σταθμό έφτασαν 206 αθλητές, στο δεύτερο 103, στον τρίτο 78 και οι τερματίσαντες εντός του χρονικού ορίου των 400 ωρών ήταν 71 αθλητές. Αν και η διοργάνωση δεν έδωσε στοιχεία ηλικίας αθλητών ίσως να ήμουν και ο γηραιότερος αθλητής που συμμετείχε στον αγώνα αυτόν.

 

 

Τέλος να ευχαριστήσω θερμά την ομάδα υποστήριξης και ιδιαίτερα τον Τάσο Κόλλια για την υποστήριξη που μας παρείχε στον αγώνα αυτό. Κατακαλόκαιρο άφησε την οικογένειά του και για 20 ημέρες μας συμπαραστάθηκε στον αγώνα μας. Όμως συγχαρητήρια αξίζουν και στον Σάκη τον Μαλαμίδη που τερμάτισε  δίνοντας ένα πολύ μεγάλο αγώνα. 

 

 

Φωτογραφίες: Παναγιώτης Τζίκας, Γιάννης Μπάγιος, Transpyrenea 

Σχόλια   

 
+1 0 # Ζηνοβία Τσιγαρίδου 06-07-2017 14:58
Το κείμενο είναι τόσο παραστατικό που επιτυγχάνει να φανταστούμε τη δύσκολη πορεία για αυτό το καταπληκτικό επίτευγμα. Ξεχωριστές στιγμές, μοναδικά αισθήματα, και σίγουρα δε μπορούμε ούτε να ονειρευτούμε το κουράγιο και την προσπάθεια που απαιτεί η προετοιμασία για έναν τέτοιο αγώνα.
Το να αποφασίσεις να μη σταματήσεις μέχρι το τέλος σού δίνει αστείρευτη ελευθερία και ενέργεια. Μόνο οι αθλητές μπορούν να βιώσουν κάτι τέτοιο.
Πολλά συγχαρητήρια και ευχές για πολλές ακόμα επιτυχίες.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+8 0 # Βασίλης Κλεισούρας 27-05-2017 21:32
Παρεμβαίνω για να σχολιάσω πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε έναν τέτοιον υπεράνθρωπο άθλο.

Καταρχήν πρέπει να θεωρήσουμε θεμελιώδη προϋπόθεση την ευρωστία του ανθρώπου που θα εκθέσει την ύπαρξή του σε αυτή τη σκληρή δοκιμασία. Ευρωστία σημαίνει βασικά αερόβια ικανότητα, που σχετίζεται με την καρδιοαναπνευστ ική αντοχή. Η ευρωστία του Γιάννη φαίνεται, από μετρήσεις που έχουν διεξαχθεί στο εργαστήριο Εργοφυσιολογίας υπό την καθοδήγηση του Καθηγητή Νίκου Γελαδά, ότι είναι υψηλή, ως αποτέλεσμα κυρίως μακροχρόνιας και εντατικής προπόνησης. Ένα άλλο βιολογικό γνώρισμα απαραίτητο για να ανταπεξέλθει κανείς στην υπεράνθρωπη πολυήμερη προσπάθεια είναι η ενεργειακή οικονομία, που κι αυτή συνοδεύει την αντοχή.

Είναι όμως οι βιολογικές αυτές ικανότητες του διαθέτει ο Γιάννης αρκετές για να του εξασφαλίσουν αυτό το υπεράνθρωπο επίτευγμα; Η πρόοδος που έχει πρόσφατα σημειωθεί στη Γονιδιωματική και στις Απεικονιστικές τεχνικές του εγκεφάλου, έχουν φέρει πολύ κοντά τη Μοριακή Νευροεπιστήμη και τη Νοητική Ψυχολογία και έχουν ανοίξει ένα παράθυρο στην απάντηση αυτού του ερωτήματος. Αρχίζει να διαφαίνεται ότι το απόλυτο όριο της σωματικής απόδοσης βρίσκεται στις αλληλεπιδράσεις των νευρωνικών κυκλωμάτων και στη διεγερσιμότητα του εγκεφάλου.

Το απόλυτο όριο φαίνεται να ορίζεται από τον ανθρώπινο νου. Ο ανθρώπινος νους μπορεί να πάει πέρα από την παρεχόμενη πληροφόρηση. Πηγαίνοντας όμως πέρα από την πληροφόρηση των αισθήσεων συνεπάγεται, αφενός ότι ο νους πηγαίνει πέρα από τα γονίδια, και αφετέρου ότι υπάρχει κάποια επιγενετική λειτουργία. Επιγενετική λειτουργία η οποία έχει να κάνει με την εκδηλούμενη συμπεριφορά υπέρβασης των αποδεκτών φραγμών της απόδοσης. Επιγενετικοί παράγοντες καθορίζουν ποια γονίδια θα εκφραστούν και γίνονται ο κύριος ρυθμιστής της γονιδιακής δραστηριότητας. Επιγενετικοί παράγοντες μπορεί να είναι χημικές ουσίες, ή ακόμα και σήματα από το εσωτερικό & εξωτερικό περιβάλλον. Σήματα από το εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον ενεργοποιούν ενδοκυτταρικά μονοπάτια που αναδιαμορφώνουν το «επιγονιδίωμα», και οδηγούν σε αλλαγές στην έκφραση των γονιδίων που ρυθμίζουν τη νοητική λειτουργία.

Η προσωπικότητα και το ψυχικό σθένος έχουν την έδρα τους στον εγκέφαλο, η πλαστικότητα του οποίου βρίσκεται υπό την επήρεια επιγενετικών μεταβολών.

Στον ανθρώπινο νου έγκειται η δύναμη να ονειρεύεται, να υπερβαίνει τα όρια, να μεταπλάθει την πραγματικότητα. Να οραματίζεται έναν άφταστο στόχο, που ωθεί στα άκρα τις βιολογικές διεργασίες και εξάπτει με συγκίνηση την ψυχή και το σώμα. Στον ανθρώπινο νου βρίσκεται η δύναμη να καθιστά το αδύνατο δυνατό.

Ισχυρίζομαι, ότι ο υπεράνθρωπος άθλος του Γιάννη οφείλεται σε επιγενετικούς παράγοντες που σμίλεψαν το DNA του, προκαλώντας νοητικές, συναισθηματικές και συμπεριφορικές μεταβολές που τον ενδυνάμωσαν να σπάσει τους όποιους φραγμούς και να ξεπεράσει τον εαυτό του.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Κατερίνα Δασκαλάκη 06-05-2017 00:47
Θερμά συγχαρητήρια τόσο για την επίτευξη αυτού του τόσο απαιτητικού και δύσκολου στόχου όσο και για την εξαιρετική αφήγηση αυτής της διαδρομής! Η ιστορία σας μας υπενθυμίζει ότι οι πιο δύσκολες στιγμές που περνάει ένας άνθρωπος στην πορεία του για την επίτευξη ενός υψηλού στόχου, θα έρθει η ημέρα που θα μετατραπούν στις πιο συγκλονιστικές αναμνήσεις του ταξιδιού.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+1 0 # EKATERINI KONIDARI 03-05-2017 18:52
Συγχαρητήρια κε Ιωάννη,το ταξίδι που μας αφηγηθήκατε ήταν μαγικό.Τιμή μας όταν βρισκόμαστε στην ίδια γραμμή εκκίνησης!Πάντα καλές διαδρομές και υγεία!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+1 0 # ΔημήτρηςΧατζημανουήλ 20-04-2017 23:55
Γιάννη συγχαρητήρια. Πραγματικά κατάφερες αυτό που φαντάζει στον καθένα ακατόρθωτο. Νομίζω ότι η πηγή της δύναμης σου είναι η ίδια σου η ψυχή. Μου έδωσες δύναμη και σε μένα...... Μέσα από σένα είδα ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι ανεξάντλητη και όταν υπάρχει θέληση μπορείς να τα καταφέρεις..... .. Εξάλλου όπως είπε και ο Ναπολέων Χιλ "Οτιδήποτε ο ανθρώπινος νους συλλαμβάνει και πιστεύει μπορεί να το πραγματοποιήσει "..... και πάλι μπράβο Γιάννη
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+7 0 # Μαρία Ψυχουντάκη 06-04-2017 14:37
Συγχαρητήρια! Μεστή και ουσιαστική περιγραφή της διαδρομής και του ανθρώπου. Ένας άπιαστος στόχος ή ένας τρελός στόχος, με οδηγό τη δύναμη ψυχής, μπήκε σε εφαρμογή. Η δύναμη ψυχής ήταν ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας. Κάλυπτε τον πόνο, κάλυπτε την κούραση και τη νύστα, τις ανθρώπινες ανάγκες. Υποστήριζε στον πανικό του αγνώστου. Καθοδηγούσε μέσα στην ομίχλη. Ήταν το "GPS" ενός ονείρου και τα κατάφερε! ... Γιάννη, το σίγουρο είναι ότι στην ανασκόπηση αυτή έδωσες χρήσιμα "επιστημονικά δεδομένα" που χρήζουν ποιοτικής ανάλυσης και θα μας οδηγήσουν στην κατανόηση των κινήτρων και των μηχανισμών της υπερπροσπάθειας !
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+3 0 # Αργύρης Μαυρογόνατος 02-04-2017 19:05
Μπράβο Γιάννη, είσαι παράδειγμα προς μίμηση, χαίρομαι που τερμάτισες, χαίρομαι που δεν ξέχασες τους ανθρώπους που σε βοήθησαν. Δείχνει ήθος, κάτι που λείπει στις μέρες μας. Πάνω από όλα σε θαυμάζω γιατί δεν εγκατέλειψες !!!!!!!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+4 0 # Θεοδωράκης Γιάννης 30-03-2017 16:05
Γιάννη είσαι σπουδαίος.
Θα χαρώ να αναλύσω τις ιστορίες σου με τους μεταπτυχιακούς μου φοιτητές.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+8 0 # ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ 18-03-2017 08:31
Μπράβο παλλήκαρια και στους δύο ,ένα μαραθώνιου βουνού κάνουμε και νομίζουμε ότι κάνουμε κάτι ,τί να πείς εδώ λοιπόν.....
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+23 0 # Χρήστος Κατσιρόπουλος 15-03-2017 21:59
Φοβερός και Αειθαλής ο Γίαννης, πάντα με το χαμόγελο και την καλή κουβέντα, με διάθεση να βοηθήσει όποτε του ζητηθεί...Παράδ ειγμα προς μίμηση για όλους μας, είτε δρομείς βουνού είτε ασφάλτου, δρομείς κάθε απόστασης...κυρ ίως λόγω της αθόρυβης παρουσίας του και των χαμηλών τόνων προφίλ που έχει...Μακάρι να σε έχει ο Θεός καλά Γιάννη να μας δείχνεις τον δρόμο....
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

  • Andorra Ultra Trail: Euforia del Cims 2017, μια π ...

    Στέλιος, 26/07/2017 12:21
    πολύ ενδιαφέρον και καλογραμμένο άρθρο
     
  • Tecnica Supreme Max 3.0: Σχεδιασμένο για πολλά ξε ...

    Δημήτριος Ζαφειρόπουλος, 24/07/2017 08:33
    Bάπτισμα του πυρός με 15 χλμ χθες για το SUPREME MAX 3.0. Πρώτες εντυπώσεις σχεδόν άριστες. Τρέξιμο σε ποικιλόμορφο τεραίν (ομαλός μαλακός χωματόδρομος, σκληρό μονοπάτι με πολλές και μυτερές πέτρες, μονοπάτι με πευκοβελόνες). Η σόλα δεν αφήνει να αι ...

    Ολόκληρο...

     
  • Hoka One One 2017: Mafate Speed 2, Clifton 3, Spe ...

    οτι θες, 20/07/2017 15:06
    το speedgoat απλά ακατάλληλο και λίγο βάρκα για τα πετρώδη τερέν της Ελλάδας... η σόλα καταστράφηκε μετά από περίπου 200 χιλιόμετρα συνολικής προπόνησης-αγών ων
     
  • ITRA / ΗΠΑ: Παιχνίδια εξουσίας και Ουδέν Κακόν Αμ ...

    Κωνσταντίνος Χατζηθωμάογλου, 12/07/2017 15:13
    Πολύ καλή ανάλυση Τάκη. Σχετικά με το σύστημα αξιολόγησης, το κρίνω θετικά, αλλά μένει να φανεί αν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ITRA ή του αθλήματος. Οι αξιολογητές θα έχουν τη δυνατότητα να βαθμολογούν τον αγώνα μεν αλλά και η ITRA να "εμπορεύεται" ...

    Ολόκληρο...

     
  • Olympus Marathon 2017: "Δεν ξέρω τίποτα"

    Πέτρος Αυτζόγλου, 10/07/2017 12:07
    :-) συγχαρητήρια παλίκαρε!!! Μπράβο και για το άρθρο σου... :-)

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Andorra Ultra Trail: Euforia del Cims 2017, μ…

Andorra Ultra Trail: Euforia del Cims 2017, μια περιπέτεια στα βουνά της Ανδόρρας

Ανδόρα, η μικρή πλην θελκτική πριγκίπισσα, προστατεύεται και φυλάσσεται από τους δράκους (κορυφές) στην καρδιά των Πυρηναίων. La Vella η πρωτεύουσα της Ανδόρας και των Πυ...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration