Αρχική>Άρθρα>Αγωνίζομαι>Προπόνηση>Roes vs. Torrence: Προπονήσεις Ταχύτητας και Ultra-Trail!


Roes vs. Torrence: Προπονήσεις Ταχύτητας και Ultra-Trail! Προτεινόμενο

Οι αγώνες υπεραπόστασης βουνού (ultra-trail), και ιδιαίτερα οι αγώνες των 100 μιλίων, δεν έχουν ακόμη καλύψει –τόσο χρονικά όσο και σε κρίσιμη μάζα αθλητών – το κατώφλι εκείνο που απαιτείται ώστε να υπάρχουν σαφείς και κατασταλαγμένες προπονητικές θεωρίες, όπως π.χ. στο αγώνισμα του Μαραθωνίου. Ίσως να παίζει ρόλο σε αυτό και η εμπλοκή του διανοητικού και ψυχολογικού παράγοντα, - όπως έχει αναλυθεί πολλές φορές και από τον Γιάννη τον Κούρο – παράγοντας που  δεν μπαίνει σε καλούπια και παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο όταν εξαντληθεί το σώμα. Σίγουρα υπάρχουν “σχολές”, και έχει αρχίσει να σχηματίζεται θεωρητικό υπόβαθρο, αλλά ακόμη δοκιμάζονται οι διάφορες προπονητικές πρακτικές και υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις πάνω σε θεμελιώδη ζητήματα, όπως αυτό στο οποίο θα επικεντρωθούμε στο σημερινό άρθρο.

Ένα καυτό λοιπόν θέμα είναι η ανάγκη ή όχι της εισαγωγής προπονήσεων ταχύτητας στην προετοιμασία του αθλητή για έναν αγώνα ultra-trail. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να γνωρίσουμε τις δυο “σχολές” που έχουν αναπτυχθεί σχετικά με το ζήτημα, παρακολουθώντας την διαδικτυακή “κόντρα”, δυο κορυφαίων αθλητών των ultra-trail και ιδιαίτερα των αγώνων 100 μιλίων. Από την μια πλευρά ο Geoff Roes, που διέλυσε το ρεκόρ του Western States 100 miler με 15:07:04 το 2010, κέρδισε 2 φορές (2009, 2010) το βραβείο του περιοδικού Ultrarunning (Men’s Ultrarunner of the Year award), και έχει κερδίσει δεκάδες αγώνες 100 μιλίων στην καριέρα του. Από την άλλη, ο Ian Torrence, με τα 155 ultra-trail, τους 24 αγώνες 100 μιλίων, και το περίφημο Grand Slam of Ultrarunning, ο οποίος δουλεύει ως on-line coach για το McMillanRunning.com, αλλά αρθρογραφεί επίσης και στα Running Times, Ultra-running, Marathon & Beyond, και Running Times Trails Online. Με όποιον από τους δυο και να συμφωνούμε, με βάση και την δική μας εμπειρία, σίγουρα κάποιες από τις ιδέες τους και τις θέσεις τους είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Ας δούμε λοιπόν τι υποστηρίζουν για το θέμα ο Geoff και ο Ian

 

“Η ανάγκη για ταχύτητα: Γιατί η προπόνηση ταχύτητας δεν είναι απαραίτητη στους Υπερμαραθώνιους” από τον Geoff Roes

 

Πρόσφατα έτρεξα ένα γρήγορο μίλι. Δεν τρέχω συχνά με γρήγορο ρυθμό στις προπονήσεις μου, αλλά τις περισσότερες φορές περίπου εκεί στο τελευταίο δεκαήμερο πριν από τους αγώνες τρέχω κάποια σύντομα tempo, ώστε να κρατήσω τον μυϊκό τόνο και τον ρυθμό των ποδιών μου, καθώς ξεκουράζομαι περισσότερο όσο πλησιάζει ο αγώνας και ώστε να είμαι φορμαρισμένος την ημέρα της κούρσας.

 

Αυτές οι λίγες φορές που τρέχω γρήγορα με έκαναν να σκεφτώ σχετικά με το ζήτημα των προπονήσεων ταχύτητας και για την εγγενή ικανότητα του γρήγορου τρεξίματος, καθώς και για το πώς - ή το εάν - μπορούν να υιοθετηθούν για επιτυχία σε αγώνες ultra-trail. Σκεφτόμουνα λοιπόν για το επερχόμενο The North Face Endurance Challenge 50 miler, και αναρωτήθηκα εάν ο νικητής του αγώνα θα τερμάτιζε στην πρώτη δεκάδα εάν η κούρσα ήτανε 10 χιλιόμετρα αντί για 50 μίλια - ή ακόμη αν ήταν μαραθώνια απόσταση αντί των 50 μιλίων. Είμαι πεπεισμένος ότι θα υπήρχε πολύ μεγάλη ανακατάταξη στις θέσεις που θα τερμάτιζαν οι πρώτοι αθλητές, εάν μίκραινε σημαντικά η απόσταση. Η ενδιαφέρουσα ερώτηση που προκύπτει από αυτή την σκέψη είναι για μένα η εξής: Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Υπάρχει για κάθε δρομέα μια συγκεκριμένη απόσταση, η δρομικό στυλ (επίπεδο έδαφος, με κλίσεις, τεχνικό κτλ.) όπου έχει το φυσικό χάρισμα να υπερέχει, ή κάποιοι δρομείς βρίσκουν τον τρόπο να δουλεύουν καλύτερα την προσαρμογή τους σε συγκεκριμένες αποστάσεις και δρομικά στυλ; Μαντεύω ότι στην πραγματικότητα ισχύουν σε κάποιο βαθμό και τα δυο.

 

Ο Geoff Roes και ο Anton Krupicka στις πρώτες ανηφόρες του Western States 100 miler 2010!Ο Geoff Roes και ο Anton Krupicka στις πρώτες ανηφόρες του Western States 100 miler 2010!Γνωρίζω αρκετούς δρομείς που σίγουρα θα υποστήριζαν ότι ισχύει αποκλειστικά ο πρώτος λόγος και ότι ο δεύτερος είναι εντελώς άσχετος. Διαφωνώ κάθετα! Πιστεύω ότι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν δεκάδες δρομείς με επιδόσεις κάτω από 2:30 μαραθώνιο που δυσκολεύονται να πιάσουν επιδόσεις στα 50 ή στα 100 μίλια δεν είναι απλά επειδή δεν τους “ταιριάζουν” αυτές οι αποστάσεις, αλλά περισσότερο γιατί έχουν επικεντρώσει την μέθοδο τους στο πώς θα τρέξουν μαραθώνιους. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι έχουν εγκλωβιστεί στην σκέψη ότι η προετοιμασία για έναν αγώνα 50 ή 100 μιλίων είναι περίπου ίδια με την προετοιμασία για μαραθώνιο! Μια χούφτα γρήγορων μαραθωνοδρόμων έχουν καταφέρει “με τα ψέματα” να πάνε μέχρι τα 50 μίλια, αλλά για κάθε έναν από αυτούς αντιστοιχούν δεκάδες που φτάνοντας στο τριακοστό ή τριακοστό πέμπτο μίλι στον πρώτο τους αγώνα 50 μιλίων είναι εντελώς καμένοι! Σε αυτό το σημείο, όλη την ταχύτητα του κόσμου να έχουν τα πόδια σου, δεν θα καταφέρεις τίποτα παραπάνω. Οπότε, πώς πρέπει να προετοιμάσεις το σώμα σου (και το μυαλό σου) για να τρέξεις καλά έναν αγώνα 50 ή 100 μιλίων; Υπάρχουν πολλές πιθανές απαντήσεις σε αυτήν την ερώτηση, αλλά με βάση την δική μου σκέψη, η πιο σημαντική είναι να κρατήσεις μακριά σου την αντίληψη ότι χρειάζεται να εστιάσουμε την προπόνηση μας στην βελτίωση της ταχύτητας των ποδιών μας.

 

Το τρέξιμο σε αγώνα 50 ή 100 μιλίων έχει να κάνει με την αντοχή και την δύναμη. Έχει επίσης να κάνει με την διατροφή και την ενυδάτωση. Με την υπομονή, το πείσμα και την αποφασιστικότητα. Έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες, αλλά όχι τόσο σχετικούς με την ταχύτητα των ποδιών μας. Σίγουρα υπάρχουν ελίτ δρομείς υπεραποστάσεων, που έχουν εξαιρετική ταχύτητα σε μικρότερες αποστάσεις, αλλά υπάρχουν επίσης άλλοι κορυφαίοι δρομείς ultra-trail με μέτρια (στην καλύτερη περίπτωση) ταχύτητα σε μικρές αποστάσεις. Το γεγονός ότι ο κορυφαίος Anton Krupicka, δυο φορές νικητής του περίφημου (και δρομικού) Leadville 100-miler, έχει ρεκόρ 16:30 στα 5 χιλιόμετρα, πρέπει να είναι ακριβώς η απόδειξη που χρειαζόμαστε σε αυτό το σημείο. Σχεδόν σε κάθε αγώνα 100 μιλίων που τρέχει νικά δεκάδες δρομέων που θα τον νικούσαν αν έτρεχαν ένα πεντάρι. Γιατί; Ρίξτε μια ματιά στις προπονήσεις του. Τρέχει τεράστιο όγκο χιλιομέτρων εβδομαδιαία και κυρίως σε ανηφορικά και πολύ τεχνικά μονοπάτια. Επικεντρώνεται όσο κανένας σχεδόν άλλος στο να βελτιώσει και να χτίσει δύναμη και αντοχή. Και το πιο σημαντικότερο, δεν κάνει σχεδόν τίποτα στην προπόνηση του για να χτίσει ταχύτητα στα πόδια του!

 

Ο Sébastien Chaigneau στο Lavaredo Ultra Trail!Ο Sébastien Chaigneau στο Lavaredo Ultra Trail!Πάρτε σαν παράδειγμα και εμένα. Είμαι ευλογημένος να έχω μεγαλύτερη ταχύτητα στα πόδια από τον Tony, αλλά ήτανε από τότε που σταμάτησα να σκέφτομαι ότι πρέπει να “ακονίσω” και να δουλέψω αυτήν την ταχύτητα στα πόδια,  που ξεκίνησα να έχω την υψηλού επιπέδου επιτυχία σε αγώνες ultra trail, που είχα στο τέλος του 2009 και το 2010. Αυτά που λέω δεν σημαίνουν ότι δεν μπορεί κάποιος να έχει επιτυχία σε αγώνες υπεραπόστασης εάν κάνει προπονήσεις ταχύτητας στην προετοιμασία του, αλλά ότι πιστεύω πως η υιοθέτηση προπονήσεων ταχύτητας για να προετοιμαστεί κάποιος για αγώνα 50 ή 100 μιλίων (ιδιαίτερα σε διαδρομές έντονης διακύμανσης υψομετρικών και με τεχνικό έδαφος) δεν προσθέτει τίποτα στο να μας κάνει “ταχύτερους” την μέρα του αγώνα, και τις περισσότερες φορές ίσως να μας κάνει και πιο αργούς, διότι μας απορροφά χρόνο και ενέργεια στην προπόνηση που θα ήταν καλύτερα να αφιερωθούν στην βελτίωση της δύναμης και της αντοχής μας.

 

Αυτό που ανέφερα μου θυμίζει ένα πρόσφατο τρέξιμο με φίλους εδώ στο Colorado. Καθώς ανεβαίναμε, το χιόνι έγινε πολύ βαθύ. Τελικά, φτάσαμε να παλεύουμε με χιόνι μέχρι το γόνατο σχεδόν καθώς ανεβαίναμε όλο και ψηλότερα. Ήταν ένα ωραίο γκρουπ δρομέων και κανένας δεν παραπονέθηκε για τις συνθήκες. Εντούτοις, θυμάμαι τον ελίτ δρομέα υπεραποστάσεων Dacota Jones να λέει ότι παρότι ευχαριστιότανε την ανάβαση μέσα στο χιόνι, δεν μπορούσε να φανταστεί το πώς οτιδήποτε από αυτά θα του απέφερε κάποιο κέρδος για το The North Face 50 miler στο οποίο και εγώ και αυτός θα τρέχαμε. Εντάξει, ο  Dacota ήτανε δεκαεννέα χρόνων τότε (πολύ σοφός νεαρός βέβαια), και είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα καταλάβει την αξία της δύναμης και της αντοχής που χτίζει κάποιος κινούμενος σε ανηφόρα, με σταθερό ρυθμό, και μέχρι το γόνατο μέσα στο χιόνι.

 

Ευτυχώς για μένα, οι περισσότεροι δυνατοί δρομείς που έρχονται στα ultra trail με ιστορία και background στον μαραθώνιο στην άσφαλτο, ποτέ δεν αφιερώνουν χρόνο ή υπομονή ώστε να το κατανοήσουν αυτό!

 



“Το ότι τρέχεις σε αγώνες ultra-trail δεν αποτελεί δικαιολογία για να τρέχεις αργά στις προπονήσεις” από τον Ian Torrence:


“Εάν δεν τρέχεις ποτέ γρήγορα, δεν θα τρέξεις ποτέ γρήγορα”Bernie Boettcher, τέσσερεις φορές νικητής του περίφημου Pikes Peak Marathon και νικητής του Pikes Peak Marathon Ascent (ανάβαση) στην κατηγορία Βετεράνων (Masters)

 

Εξ ορισμού, οι αθλητές υπεραποστάσεων είναι ειδήμονες στο σχετικά αργό και μεγάλο σε διάρκεια τρέξιμο. Εντούτοις, αυτή η απαραίτητη πρακτική της πολύωρης και μεγάλης απόστασης προπόνησης, έχει γίνει για πολλούς ένας αποδεκτός και βολικός λόγος να αποφεύγουν μια άλλη σημαντική πτυχή του συναγωνιστικού τρεξίματος υπεραποστάσεων, που είναι οι προπονήσεις ταχύτητας. Αλλά γιατί πρέπει οι δρομείς που συμμετέχουν σε αγώνες 24+ ωρών, με πολύωρα ρεκόρ διαδρομής και με χαμηλή μέση ταχύτητα αγώνα, που ισοδυναμεί με 9, 10 ή 11 λεπτά το μίλι ρυθμό, να ενσωματώσουν προπονήσεις ταχύτητας στο πρόγραμμα τους;

 

Η Nikki Kimball, νικήτρια του Western States 100 Mile Endurance Run το 2004 και τρείς φορές νικήτρια του Πρωταθλήματος των Ηνωμένων Πολιτειών στα 50 μίλια σε στίβο (USA Track and Field 50 Mile Trail Championships), αποδίδει την άνοδο της στην κατηγορία των ελίτ αθλητών στο ότι εισήγαγε στο πρόγραμμα της προπονήσεις ταχύτητας: “Ξεκινώντας την καριέρα μου στις Υπεραποστάσεις από την Νέα Αγγλία, όπου τα μονοπάτια είναι στην πραγματικότητα τεχνικά, οι προπονήσεις ταχύτητας έμοιαζαν αρχικά, λίγο χαζές. Εντούτοις, ακόμη και τα πιο τεχνικά μονοπάτια έχουν μεγάλα τμήματα που είναι κατεξοχήν δρομικά, και που ο καθένας χρειάζεται ταχύτητα στα πόδια του για να πλασαριστεί σε καλή θέση”.

 

O Ian Torrence στο Zane Grey Highline Trail 50 Miler!O Ian Torrence στο Zane Grey Highline Trail 50 Miler!Αν και άβολος, ο στόχος της προπόνησης ταχύτητας είναι να ξοδέψει ο αθλητής χρόνο στο επίπεδο της μέγιστης αερόβιας ικανότητας του (ή VO2max). Η προπόνηση σε αυτό το επίπεδο προσπάθειας βελτιώνει την ικανότητα του σώματος να δουλεύει σκληρότερα για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους. Τυπικά, αυτό μπορεί να επιτευχθεί τρέχοντας διαλειμματικές προπονήσεις με κομμάτια των 400 – 2.000 μέτρων σε ρυθμό (pace) κούρσας των 2 – 5 μιλίων, με χαλαρό τρέξιμο (jog) ενδιάμεσα είτε διανύοντας την μισή απόσταση του κομματιού, είτε προσεγγιστικά στο μισό του χρόνου του γρήγορου κομματιού.

 

Το ενδιάμεσο χαλαρό τρέξιμο (jog) βοηθάει τον αθλητή να διατηρήσει την ταχύτητα στόχο σε ολόκληρο το τρέξιμο της προπόνησης. Ο Greg McMillan, ειδικός φυσιολογίας και γυμναστής στο McMillan Elite and Team USA Group στην Αριζόνα, εξηγεί τα κέρδη στην φυσιολογία που έχει η προπόνηση ταχύτητας στο προπονητικό web-site που διατηρεί, το McMillanRunning.com. “Ενώ η αντοχή (αργά, εύκολα τρεξίματα) καθώς και η προπόνηση τύπου 8 – 30 χιλιόμετρα σε ρυθμό αγώνα, ενεργοποιούν προσαρμογές που βελτιώνουν την ικανότητα πολλών συστημάτων στο ανθρώπινο σώμα, οι προπονήσεις ταχύτητας δουλεύουν έτσι ώστε να αυξηθεί πραγματικά η ικανότητα αυτών των συστημάτων. Η έρευνα δείχνει ότι η προπόνηση ταχύτητας αυξάνει τα ένζυμα που βοηθούν στην απελευθέρωση ενέργειας από τις πηγές ενέργειας του σώματος, βελτιώνει την ικανότητα διάσπασης και απομάκρυνσης του γαλακτικού οξέος (buffering), παρέχει μεγαλύτερη ενεργοποίηση των μυϊκών ινών ταχείας συστολής, και έχει ως αποτέλεσμα την μεγαλύτερη ικανότητα εξαγωγής οξυγόνου από το αίμα καθώς και έγχυσής του στους μύες”.

 

Στο τεύχος Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου 2010 του περιοδικού Running Times, ο Jim Gerweck κάνει την υπόθεση ότι η επαναλαμβανόμενη πίεση, ή το να κάνεις το ίδιο πράγμα κάθε ημέρα, όπως το να τρέχεις συνεχώς αργά και μεγάλης διάρκειας κομμάτια, μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμούς υπέρχρησης. Ο Gerweck παραθέτει τον Terrence Mahon, προπονητή του Mammoth Track Club: “Το σώμα γίνεται πραγματικά καλό στο να εκτελεί ότι του ζητάς, και το κάνει μάλιστα όλο και πιο προσαρμοστικά με τον καιρό. Έτσι,  εάν το τροφοδοτείς συνεχώς με τα ίδια προπονητικά ερεθίσματα σεζόν με την σεζόν, αρχίζεις να παίρνεις όλο και λιγότερη προπονητική προσαρμογή και βελτίωση. Δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο πράγμα που έκανες την προηγούμενη χρονιά και να περιμένεις βελτίωση, ιδιαίτερα αν τρέχεις χρόνια. Πρέπει να προσθέτεις καινούργια προπονητικά ερεθίσματα”.

 

Οι δρομείς οποιουδήποτε επιπέδου πρέπει να “προκαλούν” τον εαυτό τους στις προπονήσεις τους, εάν επιθυμούν να μεγιστοποιήσουν την απόδοση τους την ημέρα του αγώνα. Ο Dave Dunham, μάνατζερ της Teva US Mountain Running Junior Team, δηλώνει: “Ο βασικός λόγος για να κάνει κάποιος προπονήσεις ταχύτητας είναι ότι το αργό τρέξιμο σε κάνει να τρέχεις αργά! Είναι σημαντικό να συνδυάζεις προπονήσεις για να αποφύγεις την στασιμότητα. Τίποτα δεν μπορεί να “αναταράξει” καλύτερα μια προπόνηση από ένα σκληρό, γρήγορο τρέξιμο. Το γρήγορο τρέξιμο αποτελεί ιδανική ένδειξη του επιπέδου φυσικής κατάστασης”. Άλλα κέρδη των προπονήσεων ταχύτητας είναι η αύξηση της έντασης της προπόνησης αποφεύγοντας το ρίσκο συνδρόμου υπερπροπόνησης και “καψίματος”, η βελτίωση του εύρους της κίνησης, και η ανάπτυξη δεξιότητας στην διάσχιση κακοτράχαλων και τεχνικών μονοπατιών.

 

Ο Howard Nippert, προπονητής της Εθνικής ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών στο αγώνισμα των 100 χιλιομέτρων σε στίβο ή δρόμο, προσθέτει: “Το να τρέχεις συνεχώς αργά και σε λόφους για απόκτηση δύναμης δεν σε αφήνει να ανοίξεις τον διασκελισμό σου και να αναπτύξεις δύναμη σε όλο το εύρος της κίνησης των ποδιών. Πρέπει να κάνεις κάποια γρήγορα τρεξίματα για να ανοίξεις το εύρος του διασκελισμού. Όταν στον αγώνα συναντήσεις ανόμοιο ή τεχνικό έδαφος, η ικανότητα να σηκώσεις ψηλότερα και να κατεβάσεις γρήγορα το πόδι είναι πολύ επικερδής στο να κινηθείς γρήγορα σε τέτοιο τερέν”.

 

Ο Dave Mackey τρέχοντας το Waldo 100K!Ο Dave Mackey τρέχοντας το Waldo 100K!Τα ψυχολογικά οφέλη των προπονήσεων ταχύτητας περιλαμβάνουν την ανάπτυξη διανοητικής ανθεκτικότητας και βελτιωμένης επίγνωσης της ικανότητας να διατηρούμε διαφορετικούς ρυθμούς σε διάφορες αποστάσεις. Ο Dave Mackey, που έχει τα ρεκόρ στο California’s 2010 Dick Collins Firetrails 50 Miler και στο 2011 USA Track and Field 100 Kilometer Trail Championships στο Τέξας, πιστεύει ότι οι προπονήσεις ταχύτητας μπορεί να σου δώσουν την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να ξεκολλήσεις από ένα πιθανό σημείο “αποτελμάτωσης” μέσα σε έναν αγώνα. “Εάν το σώμα έχει ήδη μια τεράστια βάση μιλίων και μπορεί να τελειώσει έναν αγώνα υπεραπόστασης χωρίς πολύ κόπο, τότε το επόμενο βήμα είναι να συμπεριλάβει ο αθλητής κάποιες προπονήσεις ταχύτητας ώστε να μπορέσει να τερματίσει ακόμη πιο γρήγορα τον αγώνα”. Όπως και ο Mackey, ο Bernie Boettcher συμφωνεί ότι οι περίοδοι “σκλήρυνσης” γρήγορου τρεξίματος στην προετοιμασία θα βοηθήσουν την απόδοση την ημέρα του αγώνα. “Σε μια μεγάλη και σκληρή κούρσα ultra-trail αυτή η ταχύτητα βοηθάει να λύσεις τον γρίφο όταν βρεθείς στην αγωνία των κουρασμένων και χτυπημένων μυών.  Στο μυαλό μου σκέφτομαι ότι αυτό που νιώθω δεν είναι τίποτα και συνεχίζω να πιέζω!”.

 

Πολλοί δρομείς Υπεραποστάσεων έρχονται στα μονοπάτια γιατί δεν χαίρονται με τις προπονήσεις ταχύτητας που σχετίζονται με το τρέξιμο σε άσφαλτο ή σε στίβο. Μια προπόνηση ταχύτητας μπορεί να “μεταμφιέζεται” με διάφορους τρόπους και δεν είναι απαραίτητο να γίνεται σε δρόμο ή στίβο. Δοκίμασε εναλλαγές ταχύτητας στο επόμενο τρέξιμο στο βουνό, μπες με ταχύτητα τόσο σε ανηφορικά όσο και κατηφορικά μονοπάτια ή κυνήγησε έναν φίλο που είναι λίγο πιο γρήγορος από εσένα. Λάβε λοιπόν υπόψη σου αυτό που προτείνει ο Mackey όταν σκεφτείς να συμπεριλάβεις προπονήσεις ταχύτητας στο πρόγραμμα σου: “Τουλάχιστον, σίγουρα δεν θα σου κάνει κακό και ίσως να περάσεις όμορφα αν το σχεδιάσεις σωστά, ακριβώς όπως το τρέξιμο σε ένα επίπεδο μονοπάτι σε σύγκριση μια βαρετή διαδρομή στίβου”.

 

Σοβαρά επιχειρήματα λοιπόν και από τον Geoff Roes και από τον Ian Torrence, σε μια πολύ χρήσιμη και όμορφη διαδικτυακή “αντιπαράθεση”, για ένα καυτό θέμα που απασχολεί όλους όσους τρέχουμε ultra-trail ή και Υπεραποστάσεις σε άσφαλτο ή/και στάδιο. Η προσωπική μου άποψη ταυτίζεται με του Dave Mackey, και είναι ότι οι μεγάλες και αργές προπονήσεις σίγουρα σε οδηγούν με ασφάλεια στον τερματισμό, αλλά βάζοντας και προπονήσεις ταχύτητας στο πρόγραμμα, θα φτάσεις εκεί γρηγορότερα. Πολύ μεγάλο ρόλο βέβαια παίζει και ο τόπος διαμονής. Θυμάμαι μια συζήτηση με τον Δημήτρη Θεοδωρακάκο σχετικά με τους τόπους διαμονής των περισσοτέρων ελίτ αθλητών του εξωτερικού, κάτι που τόνισε άλλωστε και στην συνέντευξη του στο Advendure ο Anton Krupicka. Άλλο πράγμα είναι να μένεις, για παράδειγμα στο Λιτόχωρο, με το καταπληκτικό δίκτυο μονοπατιών του Ολύμπου μια δρασκελιά μακριά, και άλλο στην καρδιά μιας μεγάλης πόλης που χρειάζεται πολύ ώρα οδήγησης μέχρι το μονοπάτι.

 

Εσείς τι λέτε; Τι έχετε δοκιμάσει και τι σας ταιριάζει; Βάζετε προπονήσεις ταχύτητας στην προετοιμασία σας για έναν αγώνα υπεραπόστασης;

 

Δημήτρης Τρουπής

 

Πηγές: AKRunning.blogspot.com, “Relentless Forward Progress – A guide to Running Ultramarathons book by Bryon Powell, Breakaway books, 2011”. Ian Torrence blog.

Photo ©: Runners world, philippe gatta, Tim Kemple, The North Face, Luis Escobar, Ian Torrence

Δημήτρης Τρουπής

Γεννήθηκε στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας το 1969 και ζει στην Πάτρα τα τελευταία 30 χρόνια. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο στην φύση μας βοηθά να ενισχύσουμε την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση μας.

Website: www.advendure.com

Σχόλια   

 
+1 0 # Δημήτρης Τρουπής 25-02-2013 23:25
Σε όποιες δρομικές ιστοσελίδες και φόρα να κοιτάξει κάποιος, θα δεί πολλές αντικρουόμενες απόψεις για το θέμα αυτό - όπως και για πολλά άλλα που αφορούν τις Υπεραποστάσεις - μιας και όπως ανέφερα και στον πρόλογο του άρθρου το θέμα είναι ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ και χωρίς ΜΕΓΑΛΗ ΒΑΣΗ αθλητών για σίγουρα θεωρητικά συμπεράσματα.

Επίσης, η εμπλοκή του ψυχολογικού και διανοητικού παράγοντα είναι σε τεράστιο ποσοστό σε σχέση με τις μικρότερες αποστάσεις όπως και η διατροφή και η ενυδάτωση αλλά και η διαχείριση της νύχτας, και νομίζω ότι αυτούς τους παράγοντες - όπως και την αντοχή των συνδετικών ιστών σε πολύωρες καταπονήσεις και κυρίως με μεγάλες υψομετρικές - εννοεί ο Λάζαρος στο πόστ του. Και 2.03 να έχεις μαραθώνιο, αν πάς χωρίς ειδική προετοιμασία και πείρα στα 100 miler θα καταλήξεις να τριγυρίζεις σαν φάντασμα στα μονοπάτια..κοιν ή λογική. Αν βέβαια, τροποποίησεις το πρόγραμμα, και "γυμνάσεις" τους παράγοντες αυτούς, τότε δεν θα πιάνεσαι ούτε με λάσσο....λόγω φυσικής κατάστασης, υποδομής και σημείου έναρξης και φυσικά και δυνατοτήτων...;-)

Νομίζω ότι ο Dave MacKey - όπως και ο Τάκης με την τελευταία του κυρίως παράγραφο - έχει δίκιο:

"“Εάν το σώμα έχει ήδη μια τεράστια βάση μιλίων και μπορεί να τελειώσει έναν αγώνα υπεραπόστασης χωρίς πολύ κόπο, τότε το επόμενο βήμα είναι να συμπεριλάβει ο αθλητής κάποιες προπονήσεις ταχύτητας ώστε να μπορέσει να τερματίσει ακόμη πιο γρήγορα τον αγώνα”. Συμφωνώ με αυτήν την άποψη.

Το γιατί μπορεί να το αναζητήσει κανείς στα λόγια των ειδικών που αναφέρονται στο άρθρο ...
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+6 0 # Τάκης Τσογκαράκης 25-02-2013 22:09
Θεωρώ ότι ενώ σε αποστάσεις μέχρι και τον μαραθώνιο ή αλλιώς σε αγωνιστικές δοκιμασίες 6-8 ώρες η ταχύτητα μπορεί να παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο, σε αγώνες υπεραπόστασης και ειδικά βουνού έχει σαφώς ρόλο αλλά όχι πρωταγωνιστικό. Εκεί μπαίνουν και πολλοί άλλοι παράγοντες τους οποίους ΜΟΝΟ όσοι έχουν δοκιμαστεί αγωνιστικά μπορούν να καταλάβουν. Ασπάζομαι πλήρως την φιλοσοφία του Geoff Roes του οποίου η στάση απέναντι στο άθλημα ή και απέναντι στην ίδια την ζωή με εκφράζει πολύ παραπάνω από την «στεγνά αθλητική» φιλοσοφία του Ian Torrence. «Το τρέξιμο σε αγώνα 50 ή 100 μιλίων έχει να κάνει με την αντοχή και την δύναμη. Έχει επίσης να κάνει με την διατροφή και την ενυδάτωση. Με την υπομονή, το πείσμα και την αποφασιστικότητ α.» λέει ο Geoff Roes και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Πρώτα ένας αθλητής «κατακτά» αυτά τα προσόντα και μετά πάνω σε αυτή την στέρεη σωματική και ψυχολογική βάση μπορεί να εξασκήσει την ταχύτητά του δουλεύοντας τις λεπτομέρειες. Και για να το κάνει αυτό με ΑΣΦΑΛΕΙΑ, πρέπει να έχει πολλά χιλιόμετρα στα πόδια του και πολλές αγωνιστικές παραστάσεις σε αγώνες αντίστοιχους. Όλα τα άλλα είναι θεωρητικές αμπελοφιλοσοφίε ς.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+9 0 # Αργύρης Βαμβακίτης 25-02-2013 20:39
Όσον αφορά την ποιοτικότερη προπόνηση,η απάντηση είναι μία...πρέπει να τρέχουμε για να γίνουμε καλύτεροι.Ναι καλά,θα σκεφτείτε,βρήκε ς το ελιξήριο της νεότητας.Κι όμως οι περισσότεροι απο τους δρομείς ψάχνουν την μυστική συντταγή για να γίνουν το νέο φαινόμενο και δεν έχουν πλησιάσει καν ένα ικανοποιητικό σημείο φυσικής κατάστασης για τα δικά τους επίπεδα,γιατί απλά δεν τρέχουν συστηματικά και μέσα απο ξεσπάσματα περιμένουν και απαιτούν πολλά.Η γνώμη μου είναι,αν τρέχει πραγματικά συστηματικά κάποιος το πιο εύκολο για να βελτιωθεί είναι ν'αλλάξει προπόνηση δηλαδή τεραίν,εντάσεις ,χλμ..αριθμό προπονήσεων κτλ.Σαφώς και χρειάζονται και οι ταχύτητες αλλά εδώ συμφωνώ απόλυτα με τον Λάζαρο περί εντάσεων.Περί συχνότητας βημάτων,μην ξεχνάμε οτι απίστευτη δουλειά γίνεται κι από τις κατηφόρες.Οι κατηφόρες βοηθούν επίσης πολύ,όταν τις κατεβαίνουμε τεχνικά κι ελεγχόμενα,στην αύξηση της δύναμης των τετρακεφάλων αφού στην ουσία αποτελούν πλειομετρικές και μάλιστα αρνητικές επαναλήψεις!
Πάνω απ'όλα πρέπει να έχουμε στο νου μας οτι αυτό που κάνουμε το αγαπάμε,αν είναι να το μισήσουμε για χάρη της τέλειας προπονητικής μεθόδου επειδή θα καταπιεζόμαστε στην εφαρμογή της,καλύτερα να την ξεχάσουμε.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+2 0 # Λάζαρος Ρήγος 25-02-2013 21:54
Αργύρη, γράφω κάτω από την καταχώρησή σου περισσότερο γιατί με εκφράζουν τα όσα γράφεις και όχι γιατί θέλω να επισημάνω κάτι ή να διαφωνήσω με κάτι! Εν κατακλείδι, το βουνό προσφέρει όλα τα πιθανά πεδία προπόνησης και αν κάποιος θέλει να κάνει μια ολοκληρωμένη δουλειά, το μόνο που έχει να κάνει είναι να μείνει στα μονοπάτια -εφόσον τα έχει διαθέσιμα εννοείται- και είναι βέβαιο ότι θα "φτιάξει" όλες τις διαδρομές (στίβους) που του χρειάζονται για να δώσει διάφορα ερεθίσματα στο σώμα του.

Και το κυριότερο, που λες και συ : "πρέπει να τρέχουμε για να γίνουμε καλύτεροι". Κι αν μιλάμε για ultra, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να τρέχουμε ΠΟΛΥ! Και το πολύ μεταφράζεται σε αμέτρητες ώρες (5-8 και περισσότερο) σε ΚΙΝΗΣΗ, όχι απαραίτητα σε τρέξιμο! Δυστυχώς, με 1 και 2 ώρες, ultra δεν βγαίνουν!!! Κακά τα ψέματα...

Καλή η επιστήμη αλλά δεν αποτελεί και πανάκεια!

Αγωνιστικά

Λάζαρος
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+4 -4 # Sotiris Konstantelos 25-02-2013 19:24
Περι ορεξεως κολοκυθοπιτα. Στην προπονηση δεν υπαρχει με την απολυτη εννοια του ορου σωστο και λαθος. Ο καθενας κατι οτι νομιζει καλυτερο και κρινεται εκ του αποτελεσματος. Απλως ειναι συνηθες το φαινομενο να μας αρεσει να κανουμε αυτο που ειμαστε καλοι, αντι να δουλευουμε τις προπονητικες μας αδυναμιες. Παντως το παραδειγματα που ανεφερει ο Geoff Roes α. Για την αλλαγη καταταξης σε διαφορετικες αποστασεις ισχυει μονο εν μερει γιατι ναι μεν θα υπαρχουν διαφορες αλλα δεν θα ειναι σε καμια περιπτωση τραγικες και β. Μαραθωνοδρομοι του 2.30 ειναι πλεον οι καλοι χομπιστες αλλα αμα ασχοληθουν (μεσο της αυξησης των χρηματικων επαθλων) οι μαραθωνοδρομοι του sub 2.10 (υπαρχουν 100αδες, για να μην πουμε γι' αυτους που τρεχουν πρωτη φορα μαραθωνιο και κανουν 2.05-06) τοτε θα τους ψαχνουν με το κυαλι στα "ευκολα" 50-100miler και θα αναγκαστουν να πανε σε πιο τεχνικα-ορειβατ ικα μονοπατια.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Παναγιωτης Μπαμπουνας 25-02-2013 23:47
Δεν μένει λοιπόν να το δούμε και στην πράξη φίλε Σωτήρη.Γίνονται αγώνες Ultra και στην χώρα μας{ ιδου η ροδος ιδου το πηδημα}.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+4 0 # Λάζαρος Ρήγος 25-02-2013 21:38
Φίλε Σωτήρη θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω, για το ότι θα ψάχνουν με το κυάλι στα "εύκολα" 100 μίλια τους καλούς μαραθωνοδρόμους . Όλη αυτή η ιστορία με super γρήγορους δρομείς, που άμα αποφασίσουν να μπουν στα μεγάλα θα τους κάνουν όλους σκόνη, είναι μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ αυταπάτη!

1) Δοκίμασε να απαντήσεις σε μια απλή ερώτηση: "γιατί μέχρι τώρα δεν συνέβη κάτι τέτοιο?"

2) Δοκίμασε ο ίδιος να τρέξεις ένα ultra στο βουνό. Οτιδήποτε μπορεί να ξεπερνά τις 12 ώρες (μικρό ultra) ή τις 24 ώρες (μεγάλο ultra). Πίστεψέ με, θα εκπλαγείς!

Ίσως μάλιστα το πρώτο να μη χρειαστεί να απαντηθεί, αν υλοποιηθεί το δεύτερο, το οποίο αυτομάτως θα δώσει και την απάντηση στο πρώτο!

Λάζαρος
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Sotiris Konstantelos 26-02-2013 16:00
Λαζαρε η απαντηση στο πρωτο σου ερωτημα ειναι απλη, ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ. Για πιο λογο να "τρεχουν" τοσες ωρες οι super γρηγοροι δρομοις οταν δεν υπαρχει γι αυτους το αναλογο ανταλλαγμα ; Εχεις δει που εχει φτασει το παγκοσμιο ρεκορ στα 100χιλ απο μαραθωνοδρομους του "σωρου" ; Γιατι ο Κουρος πλεον ολο και ξεμακραινει και παραδεχεται σαν υπεραποστοση πλεον οτι ειναι πανω 48ωρο !!!
Οι γρηγοροι μαραθωνοδρομοι κανουν πλεον 300χιλ την εβδομαδα, προπονουνται σε υψομετρο και κανουν αρκετα χωματινα κομματια, ανωμαλους δρομους, ανηφορες και ασκησεις ενδυναμωσης, νυκτα δεν προφταινει να τους πιασει και το μονο θεμα που μενει να λυσουν ειναι το ενεργειακο.

Για το 2ο ερωτημα εαν και δεν ειμαι ultra τυπος σιγουρα καποια στιγμη θα το δοκιμασω χωρις αυτο να σημαινει τιποτα ιδιαιτερο μιας και εγω ειμαι μετριος μαραθωνοδρομος.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Λάζαρος Ρήγος 27-02-2013 00:16
Το λάθος Σωτήρη, είναι ότι αναλαμβάνει ένας τρίτος να απολογηθεί για λογαριασμό κάποιων, οι οποίοι απλά δεν ενδιαφέρονται για το αντικείμενο της κουβέντας μας, τα ultra δηλαδή. Προβάλεις την απουσία κινήτρου για τους αθλητές αυτούς και εξηγείς ότι δεν υπάρχει …χρήμα! Σαν να ήταν το χρήμα, το κίνητρο για όλους τους αθλητές. Άραγε γιατί σκίζονται όλοι να μπουν σε μια Ολυμπιάδα? Ή μήπως δεν υπάρχουν ultra trail με χρήμα? Δεν είδα super μαραθωνοδρόμους εκεί, να πάνε και να «σκουπίσουν την τσόχα…». Και ως γνωστόν η τσόχα απλώνεται νύχτα! Η νύχτα βγάζει τους πραγματικούς παίχτες! Δεν θα το προχωρήσω πιο πέρα όμως, γιατί θεωρώ ότι υποβαθμίζουμε και την κουβέντα.

Όσο για τον Γιάννη Κούρο, ας τον αφήσουμε καλύτερα εκεί που βρίσκεται, στην κορυφή δηλαδή. Ο αθλητής Κούρος έγραψε την ιστορία του, όσο και αν κάποιοι αρνούνται να την αποδεχτούν και άφησε επιδόσεις που μας κάνουν να ανατριχιάζουμε στο άκουσμά τους. Όταν βρεθεί κάποιος να σπάσει το 20:25 του Κούρου στο Σπάρταθλο, τότε –αν ζούμε ως τότε- να τα ξαναπούμε γι αυτό το θέμα.

Όσο για το ότι κάποτε θα δοκιμάσεις να κάνεις ένα ultra στο βουνό, θεωρώ αξιωματική αρχή ότι οι κουβέντες είναι πιο εύκολες από τις πράξεις! Σκέφτεσαι όμως εκ προοιμίου λάθος, όταν λες ότι είσαι «...ένας μέτριος μαραθωνοδρόμος» . Τι ακριβώς θα περίμενες από τον εαυτό σου δηλαδή σε έναν ultra αγώνα, να περνάς 4:20 το χιλιάρι ας πούμε, για να καταλάβεις τι είναι ultra? Πιστεύεις ότι όσοι τρέχουν ultra πέρα από τα ιδεατά όρια που μάλλον από άγνοια θέτεις, δεν μπορούν να κατανοήσουν την ουσία ενός ultra? Κι εγώ ένας μέτριος μαραθωνοδρόμος ασφάλτου υπήρξα κάποτε, όμως έκανα και ultra και μπορώ να ξέρω. Ή αλλιώς, ξέρω γιατί το έκανα, αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε όσους ξέρουν και σε όσους δεν ξέρουν: οι πρώτοι το έκαναν, οι δεύτεροι όχι!

Μια ακόμα ερώτηση: Γιατί δεν έχει υπάρξει εκπρόσωπος της μαύρης φυλής στην κορυφή των ultra, αντίθετα με τους sub-2:10 marathoners? Επειδή δεν μοιράζουν χρήματα εκεί πέρα? Case-study που λένε…

Όταν με το καλό θα βγάλεις το πρώτο σου ultra, θυμήσου τους στίχους του Πορτοκάλογλου:
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΞΑ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ Η ΧΑΡΑ…

Αυτό Σωτήρη, είναι το περίφημο «διά βίου μάθηση»

Λάζαρος
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Sotiris Konstantelos 27-02-2013 12:48
Παραθέτοντας rumor:

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΞΑ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ Η ΧΑΡΑ…

Λάζαρος


Λαζαρε,

Του δρομου η χαρα ειναι για τους χορτατους ...

Και επειδη δεν εχουν ιδιαιτερο ενδιαφερουν οι δικες επιλογες μου επιλογες θα προτεινω στον Μαιτρ των στατιστικων Τακη να κανει μια συσχετιση, αν οχι ολων γιατι ειναι πολυ δουλεια τουλαχιστον των 10 πρωτων, στα περσινα ultra που εγιναν στη χωρα μας με το ρεκορ μαραθωνιου τους.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # Μαυρίκιος Πολίτης 27-02-2013 08:53
Παραθέτοντας rumor:
Γιατί δεν έχει υπάρξει εκπρόσωπος της μαύρης φυλής στην κορυφή των ultra, αντίθετα με τους sub-2:10 marathoners? Επειδή δεν μοιράζουν χρήματα εκεί πέρα? Case-study που λένε…


Comrades (http://www.comrades.com/Race-Info/Prizes.aspx) ~26000Euro για τον πρώτο, 90km, 12000+ συμμετοχές και κυριαρχούν πλέον οι "εκπρόσωπος της μαύρης φυλής", ντόπιοι όμως. Οι κορυφαίοι είναι κορυφαίοι και δεν είναι εξαίρεση οι υπερ-αποστάσεις . Οι ultra σε "τεχνικό" έδαφος και ψηλά βουνά είναι κάτι που δεν έχει γίνει ακόμα δημοφιλές στους Κενυάτες, Αιθίοπες κλπ. Ας αφήσουμε τον γενετικό προσδιορισμό για τους ειδικούς και μακριά από εύκολες απλουστεύσεις.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+7 0 # Λάζαρος Ρήγος 25-02-2013 17:02
Ναι Δημήτρη, ο τόπος διαμονής παίζει πραγματικά μεγάλο ρόλο! Και οφείλω να το ομολογήσω αυτό, μια και είχα την τύχη/ατυχία να ζήσω και μακριά αλλά και κοντά (τα 4 τελευταία χρόνια) στον Όλυμπο.

Και η τύχη για εμάς που ζούμε στο Λιτόχωρο είναι διπλή: αφενός βρισκόμαστε στα πόδια του Ολύμπου και αφετέρου, ο Όλυμπος είναι ένα βουνό που βρίθει μονοπατιών. Δεν τα έχω υπολογίσει ακόμα, όμως θα πρέπει να ξεπερνούν τα 150 χιλιόμετρα! Εμείς λοιπόν εδώ, δεν είμαστε απλά τυχεροί, έχουμε το ...θεϊκό (θείο) δώρο!

Όσο για την ουσία του άρθρου και της κόντρας στις τοποθετήσεις των δύο αυτών σπουδαίων αθλητών, θα έλεγα ότι ιδεολογικά πρόσκειμαι σε εκείνες τις θέσεις που εκφράζει ο Geoff Roes, αν και αναγνωρίζω την αναγκαιότητα ποικιλίας στην προπόνηση, χωρίς να την υιοθετώ ωστόσο. Οι κλίσεις των μονοπατιών και οι διαφορετικές διάρκειες στις προπονήσεις, μοιραία μας οδηγούν και στο παιχνίδι των ταχυτήτων και των εντάσεων. Άρα...

Λάζαρος Ρήγος
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+1 0 # Μαυρίκιος Πολίτης 25-02-2013 17:38
"ο Όλυμπος είναι ένα βουνό που βρίθει μονοπατιών. Δεν τα έχω υπολογίσει ακόμα, όμως θα πρέπει να ξεπερνούν τα 150 χιλιόμετρα" ιδέες μήπως για 100-miler ;-)
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+3 0 # Λάζαρος Ρήγος 25-02-2013 20:21
Παραθέτοντας mgpolitis:
"ο Όλυμπος είναι ένα βουνό που βρίθει μονοπατιών. Δεν τα έχω υπολογίσει ακόμα, όμως θα πρέπει να ξεπερνούν τα 150 χιλιόμετρα" ιδέες μήπως για 100-miler ;-)


ΌΧΙ !!! Κατηγορηματικά μάλιστα!

Ο Όλυμπος είναι πολύ απόκρημνος, αρκετά "μικρός" και λόγω μορφολογίας εντενδέίκνυται για τόσο μεγάλη διαδρομή. Αν κάποιος, όπως οι "Οικολογούντες Πιερείς" που το πρότειναν, θέλουν να κάνουν έναν αγώνα 100 μιλίων στους πρόποδες (=κάμπο) του Ολύμπου, τότε μπορεί να γίνει ένα υβριδικό 100άρι, που μπορεί να ενδιαφέρει κάποιους αλλά ΠΟΤΕ τον υπογράφοντα!

Και ας το κλείσουμε εδώ, μια και το θέμα του άρθρου είναι ΑΛΛΟ.

Λάζαρος Ρήγος
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+1 0 # Μαυρίκιος Πολίτης 26-02-2013 15:09
Διαδρομή ΟΜΤ100 + Φαέθωνας με όλες τις ενδιάμεσες κορυφές (Αγ. Αντώνιος - Μπάρα -Φράγκου Αλώνι) =~ 100 miler ?! Καθόλου υβριδικό, V12 diesel θα έλεγα ;-) Ας το αφήσουμε όμως για άλλο thread, mea culpa που "πετάχτηκα".
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • Αποτελέσματα Αγώνων Ορεινού Τρεξίματος Advendure (9 Δημοσιεύσεις)
    • skiritis73: Καλημέρα Τάκη. Θα ήθελα να κάνω μια επισήμανση σχετικά με τα φρεσκο-αναρτημένα αποτελέσματα αγώνων των τελευταίων 2 μηνών. Ο Αristarchos Skyrace 2017 διεξήχθη στις 24-09-2017 και όχι την 0
    • ttsog
    • 22/11/2017 13:13
    • ΠΩΛΗΣΗ LA SPORTIVA ULTRA RAPTOR (1 Δημοσιεύσεις)
    • Πωλουνται 2 ζευγαρια La sportiva ultra raptor γαλαζιο 43,5 νουμερο 2 φορες φορεμενα στο βουνο. Τιμη 60 ευρω το ζευγαρι.Tηλεφωνο 6938613200 Γιαννης https://www.bike24.com/p2208720.html
    • adventure
    • 21/11/2017 15:01
    • exoplismos (10 Δημοσιεύσεις)
    • Ναι υπαρχει. Ευχαριστω Κωνσταντινος 6973530967 Konstant.ef@gmail.com
    • konstantinos.ef
    • 19/11/2017 07:28
    • LA SPORTIVA BUSHIDO- SOLD (1 Δημοσιεύσεις)
    • Πωλούνται τα LA SPORTIVA BUSHIDO νούμερο 43,5 με χρήση 6 χλμ σε δασικό δρόμο. Τα παπούτσια είναι καινούργια και πωλούνται γιατί θέλω μισό νούμερο μεγαλύτερο. Τιμή πώλησης 65 ευρώ. Βρίσκονται Θεσσαλο
    • hypnox
    • 17/11/2017 16:25
    • Αναβαση στο Χιονοβούνι (Ν. Πάρνωνας) (1 Δημοσιεύσεις)
    • Ίσως δεν μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς, ότι τόσο κοντά στο πολύ όμορφο παραθαλάσσιο χωριό Κυπαρίσσι, πίσω και πάνω από τους όρθιους, κάθετους βράχους που το περιβάλλουν, υπάρχει ένα βουνό με μεγάλ
    • JohnLux
    • 16/11/2017 09:07

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Δοκιμάζοντας τα όρια

Δοκιμάζοντας τα όρια

Είναι δυνατόν για τον άνθρωπο να σκαρφαλώσει σε μια κορφή πάνω από τα 8.000 μέτρα σε δεκαπέντε μόλις μέρες. Τι εγκλιματισμός θα χρειαζόταν έτσι ώστε το σώμα να έχει λάβει...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration