Η Γιούλικα Σκαφιδά είναι μια σπουδαία ηθοποιός. Την ίδια στιγμή όμως είναι και δρομέας που αγαπάει να ανακαλύπτει τον κόσμο μέσα από τις διαδρομές που διασχίζει, σε δρόμους ή μονοπάτια. Είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρον ότι αυτοί οι δύο διαφορετικοί κόσμοι, η υποκριτική και το τρέξιμο, συναντιούνται στη δική της καθημερινότητα, έχοντας τελικά περισσότερα κοινά από όσα φανταζόμαστε.

Με αφετηρία την πειθαρχία, τη μελέτη και την αδιάκοπη διάθεση για εξερεύνηση, η Γιούλικα μοιράζεται μαζί μας όσα την κάνουν να επιστρέφει τόσο στη σκηνή και την κάμερα όσο και στις αγαπημένες της διαδρομές. Από τις παιδικές αναμνήσεις στην Καλαμάτα και την αγάπη για τη φύση, μέχρι την ξεχωριστή εμπειρία του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας το 2022, όταν έτρεξε μαζί με φίλες της συνοδεύοντας την Ποθητή στο αμαξίδιό της, ξεδιπλώνει στιγμές που αποκαλύπτουν τι σημαίνει πραγματικά να τρέχεις, να συνεργάζεσαι και να ξεπερνάς τον εαυτό σου.

Μας μιλάει για τις απαιτήσεις της υποκριτικής, τις δυσκολίες της προπόνησης, τη μοναχικότητα που αναζητάει μέσα από το τρέξιμο, αλλά και για τη μητρότητα και τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο έμαθε να ακούει και να σέβεται τα όριά της. Μια συζήτηση που ξεπερνά τα όρια μιας αθλητικής συνέντευξης και φωτίζει μια πολύ ουσιαστική διάσταση της σχέσης μας με όσα αγαπάμε και επιλέγουμε να κάνουμε.

Μας άρεσε δε ιδιαίτερα η επισήμανση της ότι είτε πρόκειται για τα χιλιόμετρα που έχουμε μπροστά μας είτε για ένα κείμενο που κρατάμε στα χέρια μας, υπάρχει ένα κοινό μάθημα: να σέβεσαι αυτό που κάνεις!

Τρέχοντας πριν μερικές ημέρες στο Δασύλλιο της Πάτρας, το οποίο για όσους με ξέρουν είναι ένα από τα αγαπημένα μου μέρη για προπόνηση, σοκαρίστηκα από την εικόνα των σκουπιδιών που υπήρχαν διάσπαρτα σε σημεία του λόφου και μια γενικότερη εικόνα εγκατάλειψης. Δεν είναι αυτό το αντικείμενο του άρθρου και δεν θέλω να σταθώ περισσότερο μιας και θα το κάνω σε επόμενο σημείωμα, αλλά η εικόνα που είδα μου έδωσε την αφορμή να καταθέσω κάποιες σκέψεις για τη σχέση μας με τη φύση μέσα στην οποία ασκούμαστε, από μια διαφορετική οπτική γωνία. Τι παίρνουμε από τη φύση και τι της επιστρέφουμε.

Από πολλούς το τρέξιμο θεωρείται μοναχικό άθλημα. Μια προσωπική διαδρομή. Ένας άνδρας, μία γυναίκα, ένας δρόμος, ένα μονοπάτι, ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια. Αν είναι έτσι, τότε γιατί στην ερασιτεχνική δρομική κοινότητα υπάρχει έντονα το στοιχείο του ανταγωνισμού; Και τελικά, ποιον ανταγωνίζεται ο δρομέας; Τον εαυτό του; Το χρονόμετρο; Το συναθλητή του; Τη θέση του στη γενική κατάταξη; Ή μήπως τις εντυπώσεις;

Αφιερωμένο σε εκείνους που έχασαν τη ζωή τους σε κάποιον αγώνα δρόμου

Συχνά γινόμαστε μάρτυρες ειδήσεων για τον θάνατο αθλούμενων κατά τη διάρκεια της άσκησης, σε στάδια και γυμναστήρια, δρόμους ή μονοπάτια, σε προπονήσεις ή αγώνες δρόμων αντοχής. Ενώ οι ετήσιοι θάνατοι στη χώρα μας είναι περισσότεροι από 125.000 (1), δεν αποτελεί αξιοπρόσεκτη είδηση η πλειονότητα αυτών, όταν γίνονται μέσα σε νοσοκομεία ή σπίτια ανθρώπων κι ας οφείλονται σε παχυσαρκία, κάπνισμα, αλκοόλ, κακή διατροφή και άλλα αίτια. Αντίθετα είναι ιδιαίτερα δελεαστική, «πιασάρικη» και επικοινωνιακή η προβολή κάποιου θανάτου που συνέβη, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα δρόμου, παρόλο που αυτές οι περιπτώσεις μετρούνται σε λίγες μόνο μονάδες ανά έτος.

Ο Αμερικανός αθλητής Zach Miller, εκτός από κορυφαίος σε επιδόσεις στο ορεινό τρέξιμο, αρθρογραφεί πολύ φιλοσοφημένα στο irunfar, θέτοντας καίρια ζητήματα πάνω στο άθλημα και το outdoor γενικότερα. Σε πρόσφατο άρθρο του, ασχολήθηκε με το τρέξιμο στα μονοπάτια σε σύγκριση με το διάδρομο στο γυμναστήριο, από μια σκοπιά όμως που θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ουσιαστικά για να το πω με δικά μου λόγια, τονίζει (χρησιμοποιώντας και το παράδειγμα του κορυφαίου Νορβηγού δρομέα του στίβου Jakob Ingebrigtsen, ο οποίος έχει γράψει πρόσφατα πως ενσωματώνει το τρέξιμο στο διάδρομο, τον χειμώνα, στην προπόνηση του) ότι το τρέξιμο στον διάδρομο ή η ποδηλασία σε στατικό ποδήλατο προσφέρουν την πολυτέλεια του ελέγχου του χρόνου, όμως αν τα συγκρίνουμε με την εμπειρία του τρεξίματος στα μονοπάτια, παρατηρούμε μια ουσιαστική διαφορά: την έλλειψη κίνησης στον χώρο.