[Advendure]: Γιούλικα, η υποκριτική και το τρέξιμο μοιάζουν σε μια πρώτη ματιά να είναι δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Ο πρώτος σε καλεί να μπεις στον ψυχισμό ενός άλλου ανθρώπου και ο δεύτερος να έρθεις αντιμέτωπη με τον δικό σου. Τι είναι αυτό που σου προσφέρουν και οι δύο και σε κάνει να θέλεις να επιστρέφεις σε αυτούς;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Νομίζω ότι αυτό που συνδέει περισσότερο την υποκριτική με το τρέξιμο είναι η πειθαρχία. Υπάρχει ίσως μια ρομαντική εικόνα για τη ζωή των ηθοποιών, ότι ξυπνάμε αργά το μεσημέρι, πίνουμε καφέδες, καπνίζουμε και το βράδυ πηγαίνουμε σε πάρτι. Δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ αυτή η πραγματικότητα, αλλά σίγουρα δεν είναι η δική μου. Η υποκριτική, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι και την ασκώ εγώ, απαιτεί πολλή δουλειά, μελέτη, παρατήρηση και πειθαρχία. Ακριβώς όπως και το τρέξιμο.

Όταν ήμουν μικρή, ήθελα να γίνω αστροφυσικός. Τελικά έγινα ηθοποιός, αλλά μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι ίσως αυτές οι δύο επιλογές να μην ήταν και τόσο διαφορετικές. Η αστροφυσική έχει ως πεδίο έρευνας το σύμπαν και τους πλανήτες, ενώ η υποκριτική τον άνθρωπο και την ανθρώπινη συμπεριφορά. Και τα δύο είναι τεράστια πεδία προς εξερεύνηση, με αμέτρητα ερωτήματα και ανακαλύψεις που δεν τελειώνουν ποτέ. Υπάρχει πάντα κάτι ακόμη να ανακαλύψεις, κάτι που δεν είχες παρατηρήσει, κάτι που δεν είχες καταλάβει.

Νομίζω ότι το τρέξιμο μου προσφέρει κάτι αντίστοιχο, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Με φέρνει αντιμέτωπη με τον εαυτό μου, με τα όριά μου, με τις αντοχές μου, αλλά και με σκέψεις και συναισθήματα που στην καθημερινότητα ίσως δεν θα είχα τον χρόνο να ακούσω. Δεν είναι μόνο η σωματική προσπάθεια. Είναι και μια διαδικασία παρατήρησης και ανακάλυψης.

Και στους δύο κόσμους επιστρέφω γιατί δεν αισθάνομαι ότι τους έχω εξαντλήσει. Δεν νομίζω ότι μπορείς ποτέ να πεις πως έχεις κατακτήσει πλήρως ούτε έναν ρόλο ούτε μια μεγάλη διαδρομή. Κάθε φορά ξεκινάς από την αρχή, με διαφορετικά εφόδια, διαφορετική διάθεση και μια καινούργια εκδοχή του εαυτού σου.

[Advendure]: Τρέχεις και σε άσφαλτο και σε μονοπάτια. Τι είναι αυτό που σε τράβηξε στο τρέξιμο; Τι βρίσκεις στο βουνό και στη φύση που δεν μπορείς να βρεις στην καθημερινότητά σου στην πόλη;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Τρέχω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Άλλοτε για το παιχνίδι, άλλοτε για τη νίκη, άλλοτε για τη σκανταλιά. Μεγαλώνοντας, ασχολήθηκα και με τον στίβο στον Μεσσηνιακό Γυμναστικό Σύλλογο. Τρέχαμε στο ταρτάν, αλλά κάναμε και ανώμαλο δρόμο, οπότε η επαφή μου με το τρέξιμο στη φύση υπάρχει από πολύ παλιά.

Έχω γεννηθεί στην Καλαμάτα και έχω προλάβει μια διαφορετική, πιο ήσυχη και πιο αυθεντική πλευρά της ζωής στην επαρχία. Τα καλοκαίρια περνούσα δύο μήνες στο χωριό, όπου μαζί με τα άλλα παιδιά εξερευνούσαμε τη φύση, σκαρφαλώναμε στα δέντρα και στα βουνά, ανακαλύπταμε μονοπάτια. Θυμάμαι ακόμη να μαζεύουμε ελιές και να πηγαίνουμε με την αδελφή της γιαγιάς μου να ταΐσουμε τις κατσίκες, τα πρόβατα και τον γάιδαρο. Ήταν μια ζωή πολύ κοντά στη φύση, με μια ελευθερία που τότε ίσως θεωρούσα αυτονόητη, αλλά σήμερα εκτιμώ πολύ περισσότερο.

Νομίζω ότι αυτό είναι που βρίσκω και σήμερα στο βουνό. Όταν τρέχω σε ένα μονοπάτι, νιώθω πολλές φορές σαν να επιστρέφω σε εκείνη την παιδική ηλικία. Ξαναβρίσκω την περιέργεια να εξερευνήσω, την ανάγκη να ανακαλύψω τι υπάρχει λίγο πιο πέρα, την αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να βιάζομαι για να φτάσω κάπου. Υπάρχει κάτι πολύ απελευθερωτικό σε αυτό. Η Αθήνα μού έχει στερήσει σε έναν βαθμό αυτή την καθημερινή επαφή με τη φύση και μου λείπει πολύ. Προσπαθώ, όμως, να βρίσκω ευκαιρίες να επιστρέφω σε αυτήν. Και ίσως αυτός να είναι ένας από τους λόγους που αγαπώ τόσο το ορεινό τρέξιμο: δεν είναι μόνο η άσκηση ή η πρόκληση μιας διαδρομής. Είναι ένας τρόπος να ξανασυνδεθώ με κάτι που υπήρχε πάντα μέσα μου.

[Advendure]: Υπάρχει κάποιος αγώνας trail running που ξεχωρίζει για σένα και έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σου; Τι είναι αυτό που τον κάνει ξεχωριστό; Είναι η διαδρομή, η ίδια η εμπειρία, οι άνθρωποι ή κάτι που συνέβη εκεί;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Ένας αγώνας που έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου είναι το trail running των 15 χιλιομέτρων στο Santorini Experience. Είναι ένας πολύ απαιτητικός αγώνας, με αρκετά μεγάλες ανηφόρες, τον οποίο έχω τρέξει τρεις φορές και κάθε φορά καταφέρνω να βελτιώνω τον χρόνο μου.

Η διαδρομή είναι πραγματικά μοναδική. Τρέχουμε στην καλντέρα, σε ένα μονοπάτι που ξεκινά από το εργοστάσιο αφαλάτωσης και καταλήγει στην είσοδο των Φηρών, με μια θέα που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Ακόμη και στις πιο δύσκολες ανηφόρες, όταν η κλίση είναι τέτοια που σχεδόν νιώθεις ότι τρέχεις επί τόπου - και αρκετές φορές καταλήγω να περπατάω - υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα γύρω σου: το χρώμα και η υφή του χώματος, το τοπίο, η θέα. Έχω βάλει ως προσωπικό στόχο κάποια στιγμή να καταφέρω να τρέξω ολόκληρη τη διαδρομή χωρίς να περπατήσω καθόλου. Κάθε χρόνο, λοιπόν, προσπαθώ να κάνω έναν λίγο καλύτερο χρόνο και να νιώθω ότι ο αγώνας γίνεται λίγο πιο εύκολος για μένα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν θέλω να αλλάξει ποτέ: να τερματίζω με χαμόγελο και να απολαμβάνω τη διαδρομή σε όλη της τη διάρκεια. Ακόμη κι όταν οι παλμοί έχουν φτάσει στο 170, θέλω να μπορώ να σηκώνω το βλέμμα και να απολαμβάνω αυτό που έχω γύρω μου.

[Advendure]: Αν έπρεπε να ξεχωρίσεις μία από τις πιο όμορφες στιγμές που έχεις ζήσει μέσα από το τρέξιμο, ποια θα ήταν αυτή; Μια στιγμή που ίσως δεν συνδέεται απαραίτητα με έναν καλό χρόνο ή έναν τερματισμό, αλλά σου έδωσε κάτι που κουβαλάς ακόμη μαζί σου.

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Η πιο δυνατή και συγκινητική στιγμή που έχω ζήσει μέχρι σήμερα μέσα από το τρέξιμο ήταν η συμμετοχή μου στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας το 2022, ως συνοδός της φίλης μας, της Ποθητής, που κινείται με αμαξίδιο.

Μαζευτήκαμε τέσσερα κορίτσια - η Κατερίνα, η Ανδριανή, η Ζήνια κι εγώ - και ξεκινήσαμε μαζί με την Ποθητή από τον Μαραθώνα, με εκείνη στο αμαξίδιό της κι εμάς να τρέχουμε δίπλα της. Στη διαδρομή προστέθηκε και η Δήμητρα. Και κάπως έτσι, οι πέντε μας γίναμε μία ομάδα και διανύσαμε μαζί τα 42 χιλιόμετρα μέχρι το Καλλιμάρμαρο.

Ήταν ο πιο σημαντικός τερματισμός της ζωής μου μέχρι σήμερα. Όχι για τον χρόνο ή την απόσταση, αλλά για όλα όσα συμβόλιζε. Εκείνη την ημέρα γράψαμε στα μπλουζάκια μας μια φράση που νομίζω πως συνοψίζει όλη αυτή την εμπειρία: Life is tough, but so am I. Ήταν μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Η συγκίνηση, η αλληλεγγύη, η δύναμη που παίρναμε η μία από την άλλη, αλλά και η αγάπη που εισπράξαμε από τον κόσμο σε κάθε χιλιόμετρο, από τους ανθρώπους που μας χειροκροτούσαν και μας ενθάρρυναν, ήταν κάτι μοναδικό. Οι φίλοι και οι συγγενείς μας που μας πίστεψαν και στάθηκαν δίπλα μας έβαλαν, κυριολεκτικά, φτερά στα πόδια μας.

[Advendure]: Και στον αντίποδα, υπάρχει κάποια δύσκολη ή δυσάρεστη στιγμή που έχεις βιώσει ως δρομέας και σε έχει σημαδέψει; Κάτι που σε απογοήτευσε, σε έφερε αντιμέτωπη με τα όριά σου ή σε έκανε να δεις διαφορετικά τον εαυτό σου και το τρέξιμο; Τι κράτησες τελικά από αυτή την εμπειρία;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Θυμάμαι έναν ημιμαραθώνιο 21 χιλιομέτρων, στο Run the Bridge, τον Ιούλιο, με πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Είχα παρασυρθεί από τον ρυθμό μου, είχα ξεκινήσει πιο γρήγορα απ' όσο έπρεπε, χωρίς να έχω προετοιμαστεί σωστά και χωρίς να υπολογίσω πόσο θα με επηρέαζε η ζέστη. Παρόλο που έκανα έναν πολύ καλό χρόνο, στον τερματισμό έφτασα σχεδόν στα όρια της λιποθυμίας. Θυμάμαι τον φόβο που ένιωσα όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να ελέγξω ούτε την αναπνοή ούτε το σώμα μου.

Από τότε έμαθα να σέβομαι περισσότερο τα όριά μου και να μην υποτιμώ ποτέ τις καιρικές συνθήκες. Είμαι ερασιτέχνης δρομέας, όχι επαγγελματίας, και πλέον σκέφτομαι ότι στον τερματισμό με περιμένουν άνθρωποι που αγαπώ. Σήμερα, πολύ συχνά, είναι ο γιος μου. Θέλω να με βλέπει να τερματίζω δυνατή, με χαμόγελο και, πάνω απ' όλα, με ασφάλεια.

[Advendure]: Σε μια δύσκολη διαδρομή έρχονται στιγμές που το σώμα κουράζεται, το μυαλό αμφιβάλλει και πρέπει να αποφασίσεις αν θα συνεχίσεις. Έχεις αναγνωρίσει κάτι αντίστοιχο στη δουλειά σου ως ηθοποιός, όταν ένας ρόλος ή μια συνεργασία σε φέρνει αντιμέτωπη με τις δικές σου δυσκολίες;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Ναι, φυσικά. Η δουλειά του ηθοποιού έχει πολλές ομοιότητες με τον πρωταθλητισμό. Απαιτεί πειθαρχία, αντοχή και πολλές φορές θυσίες. Υπάρχουν στιγμές που κουράζεσαι, που χάνεις την έμπνευσή σου ή δεν αισθάνεσαι όσο δημιουργικός θα ήθελες. Ειδικά σε μια δουλειά όπου εκτίθεσαι διαρκώς και γνωρίζεις ότι το κοινό θα σε κρίνει, χρειάζεται να έχεις δουλέψει αρκετά με τον εαυτό σου, να ξέρεις ποιος είσαι και να μπορείς να διαχειρίζεσαι αυτή την έκθεση.

Όταν συμβαίνει αυτό, προσπαθώ να κάνω ένα βήμα πίσω, να θυμηθώ τι ονειρευόμουν όταν μπήκα στη δραματική σχολή και να ξαναβρώ τη χαρά της δουλειάς μου. Κάνω μικρά διαλείμματα όταν μπορώ, γιατί η έμπνευση είναι για μένα απαραίτητη. Δεν θέλω να περνάω από σειρά σε σειρά ή από παράσταση σε παράσταση χωρίς ενδιάμεσα να έχω πάρει μυρωδιές από τη ζωή. Να έχω χρόνο να ζήσω, να παρατηρήσω τους ανθρώπους, να συλλέξω εμπειρίες. Διαφορετικά, φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα αρχίσω απλώς να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου.

[Advendure]: Πριν από έναν απαιτητικό αγώνα υπάρχει προπόνηση, συνέπεια και πολλές ώρες δουλειάς που δεν βλέπει κανείς. Το ίδιο συμβαίνει φανταζόμαστε και πριν από μια ερμηνεία. Πόσο σημαντική είναι για σένα αυτή η αθέατη προετοιμασία και πώς διαχειρίζεσαι την πίεση όταν έρθει η στιγμή να αποδώσεις;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Για μένα, η προετοιμασία είναι ένα ταξίδι εξίσου σημαντικό με τον ίδιο τον προορισμό. Ίσως εδώ υπάρχει μια διαφορά σε σχέση με τον αθλητισμό: για έναν αθλητή η ημέρα του αγώνα είναι η στιγμή που αποτυπώνεται η δουλειά που έχει προηγηθεί, ενώ για έναν ηθοποιό η ίδια η περίοδος της προετοιμασίας, οι πρόβες, η έρευνα και οι ανακαλύψεις είναι εξίσου σημαντικές με την τελική ερμηνεία. Θέλω να έχω κάνει ένα δημιουργικό ταξίδι μέχρι να φτάσω στην πρεμιέρα ή στο γύρισμα, όχι απλώς να είμαι έτοιμη να αποδώσω.

Όσο για την πίεση, το άγχος της έκθεσης είναι κάτι που μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι από τα πρώτα σου βήματα στη σχολή. Δεν εξαφανίζεται ποτέ εντελώς· υπάρχει πάντα εκείνο το γνώριμο βάρος στο στομάχι λίγο πριν ανοίξει η αυλαία ή πριν ξεκινήσει η κάμερα. Προσπαθώ, όμως, να μετατρέπω το άγχος σε δημιουργική ενέργεια μέσα από τη συγκέντρωση. Να είμαι παρούσα, να μην αποσπώμαι και να κρατάω την ενέργειά μου για τη στιγμή που έχει σημασία.

[Advendure]: Η δουλειά ενός ηθοποιού συνοδεύεται από κείμενα, συνεργασίες, κοινό και δημοσιότητα. Το βουνό και το τρέξιμο, αντίθετα, μπορεί να σου προσφέρει ώρες σιωπής και μοναχικής διαδρομής. Είναι για σένα ένας τρόπος να αποσυνδέεσαι από όσα απαιτεί η επαγγελματική σου ζωή ή τελικά εκεί βρίσκεις τον χώρο να επεξεργαστείς όσα σε απασχολούν;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Μπορεί να φαίνεται ότι η δουλειά ενός ηθοποιού συνοδεύεται από έντονη κοινωνική ζωή, πάρτι, γνωριμίες, φωτογραφίσεις και πρεμιέρες. Όμως, όπως είπα και πριν, η ουσιαστική δουλειά μας έχει πολλές ώρες σιωπής, μελέτης και προσωπικής αναζήτησης.

Για μένα, λοιπόν, το τρέξιμο είναι σίγουρα ένας τρόπος να αποσυνδέομαι από όλα. Είναι ο χρόνος που περνάω με τον εαυτό μου, χωρίς να χρειάζεται να ανταποκριθώ σε κανέναν ρόλο ή προσδοκία. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που είμαι και μαμά, οι ευκαιρίες να μείνω μόνη με τις σκέψεις μου μέσα στην ημέρα είναι αρκετά περιορισμένες.

Ούτως ή άλλως, είμαι ένας μάλλον εσωστρεφής άνθρωπος και ακόμη αισθάνομαι κάπως αμήχανα στις κοινωνικές εκδηλώσεις, παρόλο που με τα χρόνια έχω μάθει να το κρύβω καλύτερα! Γι' αυτό και η μοναχικότητα, για μένα, δεν είναι κάτι που φοβάμαι. Αντίθετα, είναι ευλογία, ειδικά όταν η βοή του κόσμου παραγίνεται.

[Advendure]: Στην υποκριτική υπάρχει ο ανταγωνισμός ενός πολύ απαιτητικού επαγγελματικού χώρου, ενώ στο τρέξιμο η προσωπική επίδοση συχνά συνυπάρχει με την αλληλεγγύη μεταξύ των δρομέων. Πώς βιώνεις αυτές τις δύο πλευρές; Και τι έχεις μάθει για τον εαυτό σου μέσα από τις στιγμές που χρειάστηκε να βοηθήσεις ή να δεχτείς βοήθεια;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Νομίζω ότι ο ανταγωνισμός και η αλληλεγγύη μπορούν να συνυπάρχουν και στους δύο χώρους. Στην υποκριτική, για παράδειγμα, μπορεί να βρεθείς σε μια οντισιόν μαζί με δέκα ανθρώπους που είναι φίλοι σου και να διεκδικείτε όλοι τον ίδιο ρόλο. Στο τρέξιμο μπορεί να ξεκινήσεις έναν αγώνα μαζί με έναν φίλο σου, αλλά η πρώτη θέση θα ανήκει τελικά σε έναν. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη δυνατότητα να χαίρεσαι με την επιτυχία του άλλου, να τον βοηθάς ή να δέχεσαι τη βοήθειά του.

Παρότι μου αρέσει η ατομική δουλειά και η προσωπική προσπάθεια, πιστεύω βαθιά στη συνεργασία. Μία από τις σημαντικότερες εμπειρίες μου ήταν η συμμετοχή μου στο «Νησί». Περίπου 50 άνθρωποι αφήσαμε τα σπίτια μας για 14-15 μήνες και ζήσαμε μαζί στην Πλάκα, απέναντι από τη Σπιναλόγκα. Μέσα από την αλληλοϋποστήριξη και την κοινή προσπάθεια δημιουργήσαμε κάτι που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό και άφησε το δικό του αποτύπωμα στην ελληνική τηλεόραση. Αυτό μου υπενθύμισε ότι, όσο σημαντικό κι αν είναι το προσωπικό ταλέντο ή η ατομική επίδοση, τα σπουδαία πράγματα σπάνια δημιουργούνται από έναν άνθρωπο μόνο του.

[Advendure]: Υπάρχει η αθλητική επίδοση, αλλά υπάρχει και η ανάγκη να ακούς το σώμα σου και να αποδέχεσαι ότι δεν μπορείς να τα κάνεις όλα, πάντα. Ως άνθρωπος που συνδυάζει ένα πολύ απαιτητικό επάγγελμα με την άθληση, πώς αντιλαμβάνεσαι σήμερα τα προσωπικά σου όρια; Έχει αλλάξει ο τρόπος που τα αντιμετωπίζεις με τα χρόνια;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Σίγουρα έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζω τα όριά μου. Όταν ήμουν μικρότερη έκανα αρκετές παραπάνω «τρέλες», ίσως γιατί και το σώμα μου είχε μεγαλύτερες αντοχές. Θυμάμαι, για παράδειγμα, να παίζω παράσταση το βράδυ, να φεύγω με τη μηχανή για τις Σπέτσες, να φτάνω αργά, να κοιμάμαι λίγες ώρες, το επόμενο πρωί να τρέχω τον αγώνα των 25 χιλιομέτρων, να κάνω ένα ντους και να επιστρέφω αμέσως στην Αθήνα, γιατί είχα πρόβα στο Εθνικό Θέατρο. Σήμερα μάλλον δεν θα το επιχειρούσα!

Πάντα υπήρχε, βέβαια, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου και η φωνή της μαμάς μου, που κάθε φορά που λαχάνιαζα ή ανέβαζα παλμούς στο τρέξιμο, μου έλεγε: «Δεν είναι αυτή η δουλειά σου, πρόσεχε, μην κουράζεσαι!». Μπορεί τότε να μην την άκουγα ιδιαίτερα, αλλά κάτι μου έμεινε από αυτή την επανάληψη.

Πριν από μερικά χρόνια, όταν ανακάλυψα ότι έχω δύο αυτοάνοσα, ξεκίνησα ουσιαστικά ένα ταξίδι αυτογνωσίας και μια διαφορετική σχέση με το σώμα μου. Συνειδητοποίησα ότι μου μιλούσε όλα αυτά τα χρόνια, απλώς εγώ δεν είχα μάθει να το ακούω. Σήμερα προσπαθώ να το σέβομαι περισσότερο. Άλλωστε, πλέον δεν είμαι μόνη μου· υπάρχει κι ένα παιδί που με περιμένει στο σπίτι. Έχω καταλάβει ότι το να γνωρίζεις τα όριά σου και να ξέρεις πότε να σταματήσεις δεν είναι αδυναμία. Είναι κι αυτό μια μορφή δύναμης...

[Advendure]: Αν κοιτάξεις μπροστά, υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι να ενσαρκώσεις και κάποια διαδρομή ή ένας αγώνας που θέλεις πολύ να ζήσεις; Και αν έπρεπε να κρατήσεις ένα μάθημα από το τρέξιμο και ένα από την υποκριτική για την υπόλοιπη ζωή σου, ποια θα ήταν αυτά;

[Γιούλικα Σκαφιδά]: Δεν ονειρεύομαι απαραίτητα κάποιον συγκεκριμένο ρόλο. Ονειρεύομαι δημιουργικές συνεργασίες, πρόβες που θα με εξελίσσουν υποκριτικά και ανθρώπους με τους οποίους θα μπορώ να ανακαλύπτω συνεχώς καινούργια πράγματα. Θα ήθελα, πολλά χρόνια από τώρα, να εξακολουθώ να κάνω αυτή τη δουλειά με την ίδια θέρμη και την ίδια δημιουργικότητα. Να ζω μια ζωή που να μου προσφέρει έμπνευση, αλλά και ασφάλεια.

Στο τρέξιμο, ένα από τα όνειρά μου είναι να μπορώ να ταξιδεύω και να συμμετέχω σε έναν μαραθώνιο κάθε χρόνο σε μια διαφορετική χώρα. Θα ήθελα πολύ, για παράδειγμα, να τρέξω τον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης. Να γνωρίζω μια πόλη μέσα από τη διαδρομή της και να συνδυάζω δύο πράγματα που αγαπώ: το ταξίδι και το τρέξιμο.

Αν έπρεπε να κρατήσω ένα μάθημα από την υποκριτική και ένα από το τρέξιμο, νομίζω τελικά πως θα ήταν το ίδιο: να σέβεσαι αυτό που κάνεις. Είτε είναι τα χιλιόμετρα που έχεις μπροστά σου είτε ένα κείμενο που κρατάς στα χέρια σου, χρειάζεται προετοιμασία, ειλικρίνεια και σεβασμός. Να μη βιάζεσαι, να μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, να αναγνωρίζεις τα όριά σου, αλλά να αφήνεις πάντα ένα μικρό περιθώριο για να σε εκπλήξει. Γιατί, όσο σημαντικό είναι να ξέρεις μέχρι πού μπορείς να φτάσεις, άλλο τόσο όμορφο είναι να ανακαλύπτεις ότι μπορείς να φτάσεις και λίγο παραπέρα.

Δημήτρης Τρουπής